The Prisoning: Fletcher’s Quest biedt een meedogenloze beproeving

In The Prisoning: Fletcher’s Quest staan depressie, angst en een burn-out centraal. Door middel van een merkwaardige hypnosesessie wordt de hoofdrolspeler van het verhaal, een gameontwikkelaar, in zijn eigen innerlijke wereld gegooid. Dit blijkt een tweedimensionale metroidvania te zijn, met hier en daar vlagen van Mega Man, waarin gevaarlijke vijanden in obstakels hem het leven zuur maken. Het meest opvallend is nog wel hoe hij daar belandt. Zo naakt als de dag dat hij geboren is.

Als Fletcher moet je je innerlijke demonen verslaan, die allemaal op een eigen manier gepresenteerd worden. Vooraleer je dit kunt doen moet je een wapen en wat kleding vinden. Tijd dus om door het doolhof van je eigen verbeelding te manoeuvreren. Gezien je nog geen aanval of bescherming hebt, ben je in één klap dood. Dus het is vooral oppassen voor de kanonnen, gnomen, magiërs en stekels die je pad voorwaarts bemoeilijken.

Onverbiddelijk, genadeloos, hachelijk

Dit is soms niet gemakkelijk. In een eerdere gameversie die ik speelde, was het vanaf het eerste moment al zeer pittig. Niet onoverkomelijk, uiteindelijk, maar er is een reden dat de maker het begin aanpaste. Gelukkig is The Prisoning: Fletcher’s Quest daardoor nu wat toegankelijker. Eenvoudig is overigens anders — want nu mag je slechts twee keer geraakt worden. Gebeurt dat, dan kom je uit bij de laatste checkpoint en moet je een stuk opnieuw spelen.

Ook het wapen waar je mee schiet heeft een flinke beperking. Zodra je een kogel afgevuurd hebt, kun je de volgende pas schieten als de eerste uit beeld is. Het maakt daarbij niet uit of de kogel bij de schermranden verdwijnt of in het lichaam van een monster. Je moet zo nu en dan dus wat strategischer te werk gaan, omdat je niet ongebreideld kogels kunt gebruiken. De levels zijn nog wel behapbaar, maar wanneer er een grote eindbaas tegenover je staat dan merk je pas hoe beperkt je bent.

Een surfende haai?

De eerste meedogenloze baas bestuurt een robotpaard dat uit twee helften bestaat. Uiteraard moet je de aanvallen doorgronden om dit gevecht tot een succes te brengen. De patronen herkennen is één ding, de baas daarmee te slim af zijn is een tweede. Zoals gezegd is timing heel belangrijk omdat je echt de momenten moet vinden waarop je het nauwe doelwit kunt raken terwijl je zijn zwiepende staart en afgevuurde projectielen ontwijkt.

Ondanks de hoge moeilijkheidsgraad is het leuk is dat elke baas ook anders werkt. De Golden Pirog, het paard, heeft een lange levensbalk en voelt wat traditioneler aan. Bij de Alone Shark, ja dat is zijn naam, moet je meerdere malen alleen zijn haar en zijn zwembroek raken om door verschillende fases te komen. Bij hem zie je dan ook geen levensbalk in beeld. Die variatie is zeker welkom. Heb je ze eenmaal verslagen dan krijg je een upgrade, met als eerste een welkome dubbele sprong.

Dat geeft de gameplay een strakke opbouw — niet alleen jij wordt beter met inschatten en uitvoeren, ook Fletcher kan gewoon meer mettertijd. Het is bovendien erg vermakelijk een kamer binnen te lopen en dan meteen een planning in je hoofd te vormen over je plan van aanpakt. Wat wel nadelig is, is dat je sommige delen opnieuw moet doen wanneer je opnieuw binnenkomt, omdat je iets gemist hebt ergens. Gelukkig zijn er veel plekken waar je snel tussen kunt reizen; heel belangrijk in een metroidvania.

Een vreemde wereld met leuke muziek

Ik moet wel zeggen dat het spel soms een beetje onsamenhangend aanvoelt. Er zit niet echt een bepaalde consistentie in wat betreft de vijanden en de omgevingen. Het voelt allemaal een beetje als een koortsdroom. Hoewel het draait om een burn-out en depressie zijn er geen echte manieren om dit te ontcijferen aan de vijanden en de kamers waarin je terecht komt. Het is dan ook duidelijk dat dit onderwerp vooral naar voren komt door de (korte) gesprekken die je hebt met de bazen.

Leuk is dat er een paar collectibles aanwezig zijn in de vorm van vinylplaten. Die kun je afspelen door middel van een jukebox. Ik wil de plaat vinden met een bepaald ingezongen nummer dat ook nog eens tekstueel wordt weergeven op de platformen waar je op en af moet springen. Leuk bedacht. Erg veel collectibles zijn er overigens niet, want de game is wel vrij kort. Vier tot zes uur aldus de maker. Langer als je wat moeite hebt met dit soort spellen — maar dan weet je ongeveer wat je ervan kunt verwachten.

The Prisoning: Fletcher’s Quest kopen?

Het voor de maker zeer persoonlijke concept achter het spel spreekt mij enorm aan. Temeer omdat ik zelf al jarenlang mijn eigen strijd met depressie heb. Angstaanvallen en een minderwaardigheidsgevoel zijn mij daarnaast niet onbekend. Evenals het werken in de gamesindustrie. Zeg maar gerust dat dit spel heel dichtbij komt. En hoewel ik moeite heb met de hoge moeilijkheidsgraad, heb ik toch overwinningen geboekt en dat maakt het juist een stuk bevredigender. Dat in combinatie met de lekkere chunky pixelart maakt het een aantrekkelijk doch redelijk korte belevenis. Ook voor de gamers die zich niet helemaal vertegenwoordigd voelen in deze ervaring.

De uitgever van The Prisoning: Fletcher’s Quest heeft ons een recensiecode gegeven. We hebben het spel gespeeld op Steam. Voor meer gamereviews kun je terecht in ons overzicht. Je kunt je daarnaast aanmelden voor onze Discord, waar we het over dit soort spellen en meer hebben.