Fighting Force Collection confronteert je met een achterhaalde besturing

De Fighting Force Collection is een grappige trip naar de PlayStation van weleer. Ik weet nog goed hoe de jonge ik, een fervent fan van Streets of Rage 2 en Final Fight, voor het eerst deze 3d beat-em-up speel. Natuurlijk draait het niet soepel, maar de toekomst belooft veel goeds. Ik heb de game daarna nog vaak gehuurd.

Helaas blijft het voor altijd tijd bij het eerste deel van Fighting Force, want met de opvolger gaat ontwikkelaar Core Design een compleet andere richting op. Deel twee is meer een third-person actiegame die je ook nog eens toestaat klappen en trappen uit te delen. Dat het geen direct vervolg is, zorgt ook voor wat consternatie bij de bestaande fans. Er zitten wat haken en ogen aan de besturing en het camerawerk, waardoor veel gamers het erover eens zijn dat dit geen goed spel is. Toch zit er wat interessants aan.

Van Streets of Rage…

Fighting Force is gelinkt aan een van mijn favoriete series: Streets of Rage. Jawel, al in de jaren negentig dachten ze over de overstap naar 3d voor die toen nog jonge reeks. De Britse maker van games zoals Chuck Rock, Hook, de originele Tomb Raider en andere bekende titels vindt dat het tijd is voor een klassieke beat-em-up in een nieuw jasje. Gezien het zeer grote succes van Lara Croft acht de ontwikkelaar de kans groot dat Sega daarmee instemt.

Maar niets is minder waar en zo mogen wij dus Fighting Force ontvangen in plaats van de eerste Streets of Rage in 3d. Saillant detail: een jaar later komt Sega zelf met de arcadegame SpikeOut, die technisch toch wat sterker in elkaar steekt. Nog leuker, de spirituele opvolger Slashout kun je nu spelen in Yakuza Kiwami 3 & Dark Ties. Toch grappig hoe dit allemaal met elkaar samenhangt.

…naar Fighting Force

Fighting Force is dus een beat-em-up. Met z’n tweeën loop of ren je door nauwe gangen en brede straten en ram je iedereen die je tegenkomt in elkaar. Dit is natuurlijk niets nieuws onder de zon, maar het is nu in 3d en dat is eigenlijk het enige wat er speciaal aan is. Je kunt wapens oppakken die je een paar keer kunt gebruiken, er zijn health kits te vinden en je kunt de nodige objecten kapotslaan.

De gameplay is niet echt diepgaand en het voelt nog steeds rommelig aan. Voor een eerste poging in zijn eigen tijdsgeest is het niet rampzalig, maar een hoogvlieger was het spel destijds ook al niet. Afgezien van wat crt-filters heeft de developer niets veranderd aan de Fighting Force Collection, wat in elk geval voor de nostalgische spelers leuk is. Als persoon die de originele release nog meemaakte, kan ik me hier in elk geval prima mee vermaken. Soms kan plezier heel simpel zijn.

En Resident Evil?

Fighting Force 2 is, zoals aangegeven, een ander soort spel. Het is nu een pure singleplayergame in nauwe kamers en gangetjes, waar de nadruk minder op close combat en meer op schieten ligt. Helaas is de besturing een stuk slechter en zie je soms een stuk van het level niet meer door de irritante camera. Dat is jammer, want wat ik me kan herinneren van het dit deel is dat het wel wat interessante ontwikkelingen heeft. Hoewel het begint als een standaard sci-fi-shooter, gaat het verhaal een bepaalde richting op die je niet zou verwachten.

Je komt steeds meer aangepaste en gemuteerde mensen tegen, waaruit je duidelijk kunt opmaken dat de makers zich hebben laten inspireren door de eerste Resident Evil. Als je het voor elkaar krijgt de gameplay met al zijn gebreken te overwinnen biedt het dus zeker wat onderhoudends aan.

De extra’s

Omdat de collectie gebruik maakt van Limited Run Games’ eigen emulator, de Carbon Engine, heb je natuurlijk toegang tot een aantal extra functies. De games draaien niet alleen zo accuraat als mogelijk, ook heb je keuze uit allerlei crt-filters zodat je je ervaring van vroeger kunt nabootsen. Daarnaast heb je de beschikking over meerdere save states, waardoor je nu niet meer afhankelijk bent van de enige en eenzame save in het origineel.

Als laatste bonus bevat de collectie het nodige conceptmateriaal. Ik vind het altijd zeer interessant om de evolutie van games te zien, dus dat is leuk meegenomen. Alleen al het promotiemateriaal bestaande uit CG-modellen laat zien dat we van ver gekomen zijn op dat gebied. In dat kader valt er dus wat te beleven, maar verwacht er niet teveel van.

Fightin Force Collection kopen?

Als je de originele PlayStation-release niet meer hebt en die toch gemakkelijk spelen wil op moderne platformen, dan raad ik de Fighting Force Collection zeker aan. Kijk je voorbij de imperfectie van de besturing van beide titels, dan kun je er veel plezier aan beleven. Voor mij is het echt pure nostalgie de eerste game opnieuw te spelen. Het is niet op het niveau van Streets of Rage 2, maar het heeft zeker zijn eigen vermakelijke ervaring en plekje in de gamegeschiedenis veroverd. Dat gezegd hebbende realiseer ik me tegelijkertijd dat de collectie niet voor iedereen is, omdat het daarvoor te veel op die nostalgie leunt. En als je daar niets mee hebt, is het moeilijk over die nadelige bediening te stappen.

Limited Run Games heeft ons een recensiecode gegeven voor deze review. We hebben de game gespeeld op Steam. Voor meer gamereviews kun je terecht in ons overzicht. Je kunt je daarnaast aanmelden voor onze Discord, waar we het over dit soort spellen en meer hebben.