Pokémon Fire Red en Leaf Green op de Switch cementeren het Nintendo-beleid
Pokémon Fire Red en Leaf Green zijn nu speelbaar op Nintendo Switch 2. Heel tof, maar dit is ook heel typisch voor ‘het nieuwe Nintendo’. Bij deze heruitgave komen er bij ons namelijk allerlei vragen naar boven waar we de antwoorden helaas zelf op kunnen geven.
In het kader van preservatie is het goed om te zien dat Nintendo de oudere Pokémon-games, zoals Pokémon Fire Red en Leaf Green, naar een modern platform als de Nintendo Switch 2 brengt. Als redactie hechten we enorm veel waarde spellen van weleer bereikbaar houden; niet alleen omdat games kunst zijn, maar ook omdat ze het verdienen gespeeld te worden. Daarnaast zijn dit twee van de beste Pokémon-titels die Game Freak ooit uitbracht, dus dat is een gegarandeerd recept voor succes, kun je denken.
En laten we wel wezen: als je deze games weer eens oppakt na hun oorspronkelijke release in 2004, dan voelt dat als ontspannen in een warm bad. Wie opgegroeid is met deze spellen, weet precies wat hem of haar te wachten staat. De eerste 151 Pokémon (en net wat meer), de extra content van de Sevii-eilanden en natuurlijk het oude en vertrouwde Kanto-avontuur. Acht gyms, talloze routes, bekende steden; deze titels zijn zo goed oud geworden, dat we ze twintig jaar na dato nog steeds spelen. Dit zijn tijdloze klassiekers.
Het enthousiasme neemt af
En toch schuurt het. Ik speel al sinds Pokémon Yellow, heb nog geen mainline gamerelease gemist en heb een living Pokédex in Pokémon Home staan. Dat de Pokémon-games en mijn leven doorvlochten zijn is een understatement. Van sommige generatie heb ik allebei, alle drie of soms alle vier de beschikbare varianten in huis gehaald en heb ook de remakes niet overgeslagen. Ik wil geen enkele release missen, maar toch neemt het enthousiasme ook bij mij af door beslissingen die ik niet altijd begrijp.
Ik sprong dan ook geen gat in de lucht met het nieuws dat Pokémon Fire Red en Leaf Green apart naar Nintendo Switch en Switch 2 zouden komen. Dat voelt heel dubbel. Want enerzijds willen we, als gamerscollectief, dat Nintendo losse retrospellen uitbrengt zoals het vroeger deed met de Virtual Console op Wii, Wii U en Nintendo 3DS. En nu doet het bedrijf dat eindelijk bij hoge uitzondering, en dan is het nog niet goed. Een gevoel dat ik heel erg begrijp, omdat het 20 euro vraagt voor een romkopie met minimale aanpassingen.
Twee kleine aanpassingen
De nieuwe versies beschikken bijvoorbeeld een nieuw scheldwoordenfilter, dat overeenkomt met de regels die Nintendo hanteert voor andere Pokémon-games. Daarnaast loop je zowel Entei als Raikou niet meer mis op het moment dat je de roaming legendaries tegenkomt en ze de aanval Roar gebruiken (een bekende bug waar mensen met de originele cartridge nog steeds last van hebben). En dat is het wel zo’n beetje. Het is gek dat Game Freak dit soort dingen alsnog aanpast en verder niets aan de basisgame doet.
Want dit zijn ook de Pokémon-spellen waar Game Freak de physical/special-split nog niet doorvoerde, waardoor bepaalde beesten praktisch onbruikbaar zijn. Tenminste, in het hoofdverhaal merk je daar wellicht weinig van, maar kenners weten hoe het zit. Flareon is een coole evolutie, maar door het gebrek aan fysiek georiënteerde vuuraanvallen kun je nooit écht profiteren van z’n hoge attack-statistiek. Hierover geeft Nintendo geen uitleg, waardoor spelers die niet bekend zijn met deze spellen in het duister tasten.
Bestaansrecht
Daarnaast missen de titels de toevoegingen van de Nintendo Switch Online-emulator, waar andere GBA-games gewoon goed op draaien. Dat betekent dat je niet online kunt gamen, content niet kunt terugspoelen, geen save states kunt aanmaken en niet kunt kiezen voor een GBA-schermfilter. Waarom Nintendo Pokémon Fire Red en Leaf Green niet gewoon aan die dienst toevoegde, zal het nooit bevestigen. Maar het heeft ongetwijfeld te maken met het feit dat het ermee wegkomt en hier flink wat geld aan verdient.
Dit is kenmerkend voor ‘het nieuwe Nintendo’. Het bedrijf dat een tientje vraagt voor een uitgebreide gameplaydemo voor zijn nieuwe console. Dat 89 euro vraagt voor een set controllers en meegaat met de verhoogde prijzen voor first party-games. Dat vaker onvriendelijk doet tegen consumenten en contentmakers en sinds het vertrek van Reggie Fils-Aime (en het overlijden van Satoru Iwata) uit het oog lijkt te verliezen dat plezier en klanten voorop horen te staan. Vroeger ging dat beter en gaf dat Nintendo écht bestaansrecht.
Ingehaald door de community
Als ik de aandacht dan wederom naar Pokémon Fire Red en Leaf Green breng, dan is het vooral opvallend hoe lui deze ports zijn. Helemaal als je in acht neemt dat de community de titels ruimschoots ingehaald heeft met creatieve rom hacks en quality-of-life-opties die de ervaring nieuw en fris laten aanvoelen, zelfs soms zonder de sprites aan te passen. Het is misschien een beetje flauw ‘echte’ spellen met rom-aanpassingen te vergelijken, maar die vechten nou eenmaal net zo hard om je tijd, geld én aandacht.
Het vervelende hier is dat de games zo goed zijn. Want ze zijn nog steeds je tijd en aandacht waard. En het is fijn dat ze nu zo toegankelijk zijn voor iedereen, waardoor niemand iets hoeft te missen. Plus: de aankomende integratie met Pokémon Home klinkt eveneens veelbelovend, omdat je zodoende niet langs vijf of zes generaties aan Pokémon-spellen hoeft te gaan om iets over te zetten uit Kanto – als je al die games al hebt dan of kunt betalen. Want laten we wel wezen, die ouderwetse titels zijn gewoon ontzettend duur.
Pokémon Fire Red en Leaf Green kopen?
Mocht je alleen deze tekst op RetroReady lezen, dan denk je nu wellicht dat we een stel zeurpieten zijn die plezier haten. Niets is minder waar – bij ons is het glas halfvol. Maar als we iets tegenkomen dat flink schuurt, dan benoemen we dat ook. En dat is het geval bij de ports van Pokémon Fire Red en Leaf Green, en het feit dat die twintig euro per stuk kosten. Fijn dat Nintendo eindelijk retrogames los aanbiedt op de Switch, maar waarom meteen zo’n hoofdprijs rekenen? Ik kan daar met mijn hoofd niet bij.
Ik denk dat het beter geweest zou zijn om ze toe te voegen aan de GBA-bibliotheek op het platform (al dan niet zonder save state-functie, om verdubbelde pokémon te voorkomen). En als je ze dan toch los aanbiedt, misschien voor 5 of 10 euro. Dan is het niet zo erg dat de staat zo tegenvalt. Iedereen begrijpt immers dat Nintendo een commercieel bedrijf is, maar dan laat je nog een beetje zien dat je om de spelers geeft. Nu nemen de zakenmannen aan de top de overhand en dat is een imago dat je liever niet wil hebben, lijkt me.
Nintendo heeft ons een recensiecode gegeven voor deze review. We hebben Pokémon Leaf Green gespeeld op Nintendo Switch 2. Voor meer gamereviews kun je terecht in ons overzicht. Je kunt je daarnaast aanmelden voor onze Discord, waar we het over dit soort spellen en meer hebben.
