Resident Evil: Requiem roept het klassieke gevoel op
Met Resident Evil: Requiem keert Capcom terug naar de basis van de reeks, zonder te vergeten wat de serie de afgelopen jaren zo goed maakt. Björn houdt weliswaar het licht aan tijdens het spelen, maar is ondanks dat onder de indruk van de kwaliteit van de game.
Door de komst van Resident Evil: Requiem ben ik gaan nadenken: wat is nu eigenlijk een echte Resident Evil-game? Ik volg deze reeks al sinds het prille begin in 1996. De serie begint als een campy survival-horrorgame waarin spanning, vaste cameraposities en puzzels centraal staan.
Door de jaren heen heeft Resident Evil zichzelf echter meerdere keren opnieuw uitgevonden. In het vierde deel zien we al dat puzzels steeds vaker plaatsmaken voor snellere actie. Het wapenarsenaal is groter en de schaarste aan munitie, ooit een van de belangrijkste spanningsbronnen, verdwijnt langzaamaan.
Verloren identiteit
Eenmaal aangekomen bij het vijfde deel is ook het gevoel van isolement verdwenen. Waar je voorheen alleen de bio-terroristische experimenten trotseert, krijg je ineens een partner aan je zijde. De volledige game is zelfs speelbaar in co-op. Het werkt prima als actiegame, maar het voelt ook als de periode waarin Resident Evil een deel van zijn identiteit verliest.
Met de komst van Resident Evil 6 verkeert de serie duidelijk in een identiteitscrisis. De horror is grotendeels verdwenen en zombies en mutanten voelen steeds vaker als veredelde schietschijven. De game is absoluut ambitieus en echt leuk om te spelen, maar mist juist datgene wat de serie zo sterk maakt: spanning, kwetsbaarheid en het gevoel dat de situatie ieder moment kan omslaan.
Terug naar de oorsprong
Na die wat turbulente periode besluit Capcom het roer opnieuw om te gooien. In de laatste twee delen stap de serie over naar een nieuw perspectief en kijken we door de ogen van Ethan Winters. En het belangrijkste: de horror keert terug naar de voorgrond.
De actie maakt wederom ruimte voor puzzels en voor dat onheilspellende gevoel dat gevaar zich achter iedere deur kan verschuilen. We worden opnieuw achtervolgd door het plaatselijke kwaad. In plaats van de jager te zijn, worden we de prooi die wordt opgejaagd. Dat is Resident Evil op z’n best.
Twee kanten van dezelfde munt
Met de komst van Resident Evil: Requiem heeft Capcom ons eigenlijk niet één, maar twee verschillende games gegeven. Dit keer kruipen we in de huid van twee hoofdpersonen: nieuwkomer FBI-agente Grace Ashcroft en serieveteraan Leon S. Kennedy.
Tussen beide personages zit een duidelijk contrast in speelstijl. Hoewel je kunt kiezen tussen een first- of third-person-perspectief, voelt het alsof Capcom een duidelijke voorkeur heeft. Leon komt het best tot zijn recht in third-person, terwijl Grace juist beter werkt in first-person.
De nieuwkomer en de veteraan
Wanneer we in de schoenen van Grace staan, krijgen we een speelstijl die sterk doet denken aan klassieke survival-horror. Wapens zijn schaars, de inventoryruimte is beperkt en confrontaties voelen gevaarlijk. Dat past ook bij het personage. Ze is geen geharde actieheld en staat regelmatig op het randje van een zenuwinzinking. Dat gevoel vertaalt zich direct naar de speler. Iedere stap voelt spannend en je zit regelmatig op het puntje van je stoel.
Om het contrast nog sterker te maken, zijn Leon’s segmenten juist veel actiegerichter. Hij heeft inmiddels behoorlijk wat meegemaakt sinds zijn entree bij het Raccoon City-politiekorps en dat merk en zie je. Hij maakt relatief eenvoudig korte metten met een groot scala aan vijanden, beschikt over een uitgebreid arsenaal aan wapens en heeft altijd zijn vertrouwde hakbijl bij zich. Met een haast magisch oneindig bruikbare slijpsteen houdt hij dat wapen scherp genoeg om zombies zonder al te veel moeite een kopje kleiner te maken. Soms levert dat bijna komische momenten op. Voor je het weet staat Leon met een kettingzaag in zijn handen om even schoon schip te maken in zijn directe omgeving.
Het kat- en muisspel
De vijanden in Resident Evil: Requiem zijn daarnaast anders dan de zombies uit de originele delen. Ze lijken nog een deel van hun menselijkheid te hebben behouden en dat maakt ze misschien wel extra grimmig. Zo stormen ze niet hersenloos op je af. Sommigen reageren op geluid of licht, anderen schreeuwen of lijken zich zelfs te verontschuldigen voor de monsterlijke impulsen die ze niet langer kunnen onderdrukken. Dat geeft de confrontaties een ongemakkelijk en soms zelfs tragisch randje.
Hetzelfde zien we terug bij de grotere monsters die vooral Grace het leven zuur maken. Ik ben eerlijk gezegd niet de meest dappere gamer. Ondanks mijn fascinatie en liefde voor Resident Evil speel ik deze games toch altijd met een lichte spanning en soms zelfs een knoop in mijn maag. Wanneer je als Grace opgejaagd wordt door verschillende groteske en gevaarlijke wezens verandert de game regelmatig in een zenuwslopend kat-en-muisspel. Je weet dat je niet sterk genoeg bent om de confrontatie aan te gaan en moet vertrouwen op timing, stealth en een beetje geluk. Om die reden maak ik sommige situaties luchtig door de grote monsters in kwestie een onschuldige naam te geven. Juist dit soort momenten zorgen ervoor dat Resident Evil: Requiem dat klassieke gevoel weet op te roepen waarin overleven belangrijker is dan winnen.
Resident Evil: Requiem kopen?
Met Resident Evil: Requiem zien we dat de groei die de serie de afgelopen dertig jaar doorgemaakt heeft – soms met de nodige groeipijn – uiteindelijk zijn vruchten afwerpt. De game brengt twee kanten van de serie samen. De beklemmende survival-horror en de actiegerichte momenten bestaan hier naast elkaar en vullen elkaar verrassend goed aan. Het voelt als een natuurlijke evolutie van alles wat Resident Evil door de jaren heen geweest is.
En misschien is dat wel de grootste kracht van Requiem: het laat zien dat Resident Evil niet hoeft te kiezen tussen horror en actie. Beide horen inmiddels bij het DNA van de serie. Voor een liefhebber van het horror-actiegenre is deze game dus zeker de moeite waard om op te pikken. Ik ben dan ook bijzonder benieuwd waar Capcom de serie hierna naartoe zal brengen.
Capcom heeft ons een recensiecode gegeven. We hebben de game gespeeld op PlayStation 5. Voor meer gamereviews kun je terecht in ons overzicht. Je kunt je daarnaast aanmelden voor onze Discord, waar we het over dit soort spellen en meer hebben. Ondertussen kun je de game kopen via Bol.com, voor PlayStation 5, Nintendo Switch 2 en Xbox Series. Mocht je iets kopen via de affiliatelinks, dan kan RetroReady daar een klein bedrag aan overhouden.
