Dankzij Pragmata waait er een frisse wind in een typisch PS3- en 360-genre
Met Pragmata doet Capcom iets anders dan inzetten op Resident Evil of Monster Hunter. Dit is een volledig nieuwe game uit de stal van de Japanse uitgever, een die duidelijk de invloeden van een vorig tijdperk op zijn hart draagt. Of dit genoeg is, moet nog blijken.
Pragmata is helemaal wat ik ervan verwachte. Laat ik daar maar direct mee beginnen. Vanaf het moment dat Capcom het spel introduceerde, alweer in het jaar van de lockdown, werd mijn interesse gewekt. Sinds de eerste gameplaytrailer wist ik dit iets voor mij zou worden. Helemaal omdat het scifi-genre me enorm ligt en een aantal Japanse uitgevers toffe en veelal ondergewaardeerde games uitbrachten in het PlayStation 3 en Xbox 360-tijdperk.
Dat is dan ook de reden dat ik eerder games als Binary Domain, Vanquish en Lost Planet onder de loep nam. Geen perfecte games, maar het zijn alle drie interessante ervaringen die naar mijn mening de moeite waard zijn. Zelfs nu nog, jaren later.
Hacken, in mijn third-person shooter?
Pragmata bouwt verder op de fundering die die spellen legden en voegt daar een nieuw, en op het eerste gezicht intimiderend, element aan toe. Het betreft een hackingminigame terwijl je de aanvallen van robots ontwijkt. Daar waar andere, soortgelijke games een strikte afbakening van hacken en schieten hebben, heeft Capcom besloten die twee een stuk dichter bij elkaar te brengen. Het gevolg is dat je elke battle goed moet opletten, op zowel je omgeving als het digitale schermpje waar je met behulp van de actieknoppen moet rond bewegen.
Het lijkt zeer veel tegelijk, maar in de praktijk is het niet zo onoverkomelijk dan je misschien denkt. Het helpt dat de robots vrij traag bewegen en pas later, als je het allemaal meer onder de knie hebt, meer snelheid krijgen. Ik ben dan ook blij met de leercurve, aangezien die gebalanceerd aanvoelt, ook al wordt je later veel meer uitgedaagd.
Wat me vooral opvalt tijdens het spelen is dat Pragmata totaal geen coversysteem heeft. Zeker in een tijd waarin nagenoeg alle third-person shooters standaard met die mogelijkheid komen, en er vaak heel erg op vertrouwen, voelt dit als een frisse wind. Het zorgt ervoor dat je constant in beweging bent en de ontwikkelaar heeft duidelijk zijn best gedaan dit ook goed te laten voelen. Hoofdpersoon Hugh Williams draagt een groot uitgevallen en zwaarbeladen ruimtepak en loopt en voelt daardoor ook wat log, maar niet té log. Dankzij een ingebouwde boost kun je gelukkig nog wel snel aanvallen ontwijken en zelfs sneller door de levels heen rennen.
Een man en zijn geadopteerde robotdochter
Hugh is een normale man met een vrij normale baan in een wereld waarin de mensheid een station heeft op de maan. Maar dit ruimtestation is er niet zomaar een. Het is eigendom van een groot bedrijf en gebouwd om bepaalde wetten van de wetenschap te omzeilen die op aarde gelden. Iedereen die Bioshock en soortgelijk games gespeeld heeft, weet waar dit toe kan leiden. Gelukkig houdt het spel je niet aan het lijntje en gaat alles al vrij snel fout nadat Hugh en zijn medewerkers aankomen.
De man wordt uiteindelijk gered door iemand die veel lijkt op een kind, maar een robot blijkt te zijn. De robot, Diana, is meer een onwetend meisje dan een geavanceerde intelligentie, maar ze kan wel andere robots hacken. Die eigenschap is erg handig, want veel schade doe je anders niet. Pas wanneer je ze hackt, kun je hun zwakke plekken raken.
Veel meer van het verhaal zal ik niet verklappen, maar het valt wel op dat Hugh een heel ander soort persoon is dan de vele andere high-profile vaderfiguren die we hebben gezien in games waarin ze geforceerd worden met een kind op pad te gaan. Denk hierbij aan The Last of Us of de God of War-rebootserie. Zowel Joel als Kratos worden neergezet als recalcitrante en chagrijnige personen, waardoor Hugh, en daarmee Pragmata in z’n geheel, echt als een verademing aanvoelt.
De thuisbasis
Hoewel Pragmata veel wegheeft van voorgaande games in zijn genre, doet het ook een aantal dingen anders. Daar waar je in de PS3- en 360-titels op een lineaire manier door het verhaal heengaat, heb je hier een thuisbasis waar je elke keer naar terugkeert. De Shelter biedt de mogelijkheid je wapens en uitrusting te verbeteren, evenals de hacksnelheid van Diana. Maar alleen wanneer je daar de nodige resources voor vindt.
Hiervoor gebruik je onder andere Lunafilament, ook wel Lim genoemd, een goedje dat alleen op de maan te vinden en een belangrijk onderdeel van het verhaal is. Uitgeschakelde vijanden laten Lim, en soms ook wapens of hacks, vallen waarmee je een breed scala aan upgrades verkrijgt. Voor wapens houdt dit in dat ze meer schade doen en meer munitie bevatten. Daarnaast kun je de potentie en langdurigheid van je hacks, zoals het openen van meerdere robots tegelijk, eveneens opschroeven.
Vrij stabiel
Tijdens je avontuur vind je daarnaast zogeheten REMs. Dit zijn Read Earth Memories, objecten die gemaakt zijn uit lunafilament en herinneringen van personen weergeven. In de Shelter kun je die aan Diana geven waarna zij ze activeert. Het zijn vooral jeugdherinneringen, zoals het hangen voor een tv of een gevecht met waterpistolen. Dit geeft de wereld meer diepgang en zorgt ervoor dat je thuisbasis meer kleur krijgt.
Dit is soms nodig, want het onderzoeksstation kan behoorlijk klinisch ogen. De robots zijn voornamelijk wit en afgezien van een aantal gebieden ziet alles er vooral functioneel uit. Dat is niet zo gek voor een locatie waar veel wetenschap bedreven wordt, maar gelukkig zit er ondanks dat behoorlijk wat variatie in. Ik heb me geen enkel moment verveeld en het helpt dat de grafische kwaliteit van hoog niveau is. Je merkt dat Capcom de RE Engine, die je ook in Resident Evil: Requiem aantreft, goed inzet.
Pragmata kopen?
Maar dan is het nu de vraag: is Pragmata je centen waard? Als liefhebber van Japanse third-person shooters kan ik alleen maar een volmondig ja geven als antwoord. Met negen tot twaalf uur aan verhaal is het spel niet bijster lang. Gelukkig kun je wel veel dingen ontdekken en verzamelen, waardoor je er toch langer mee zoet kunt zijn. Zeker als je elk gebied wil completeren. Pragmata zit bovendien vol met geheimen, mods die je speelstijl beïnvloeden en vijanden die constant respawnen (zodat je Lim kunt vinden).
Daarnaast is Pragmata een volledig nieuw IP van hoge kwaliteit en ook dat komen we niet heel vaak meer tegen. Zeker niet van de grote uitgevers die vooral gericht zijn op grootse open werelden en / of liveservicegames. Pragmata voelt daarbij aan als een eerbetoon aan én een evolutie van alles wat er vooraf gegaan is. Daarom hoop ik dat we meer van dit soort games gaan zien. Want ik ben nog lang niet uitgekeken op dat typische PS3- en 360-genre.
Capcom heeft ons een recensiecode gegeven voor deze review. We hebben de game gespeeld op Playstation 5. Voor meer gamereviews kun je terecht in ons overzicht. Je kunt je daarnaast aanmelden voor onze Discord, waar we het over dit soort spellen en meer hebben. Je schaft Pragmata aan via Bol.com of Amazon. En als je dat doet via de affiliatelinks, dan kan RetroReady daar een klein bedrag aan overhouden.
