Starbites ademt de sfeer van PS2-rpg’s

Starbites brengt je terug naar de tijd van de PlayStation 2 en de Gamecube. Dit komt niet alleen door de grafische stijl, maar ook door nagenoeg alle andere onderdelen. Maar nu loop ik vooruit op de zaken. Toch wil ik nu al zeggen dat ik vrij enthousiast ben over het spel en, hopelijk, de toekomst ervan. Het is alleen niet perfect.

Welkom op de planeet Bitter. Hier heeft jaren geleden een enorme oorlog plaatsgevonden tussen twee grootmachten. Het gevolg van die oorlog is een haast eindeloze woestijnwereld waarin mensen hun best doen om te overleven. Je kruipt in de huid van de jonge vrouw Lukida die al sinds haar jeugd een enorme schuld heeft. Ja, de wereld waar ze op leeft is niet alleen een woestenij, het is ook vrij dystopisch. In de stad Delight probeert ze te overleven door gebruik te maken van een mech en het bij elkaar scharrelen van krachtige energiebronnen genaamd Cores.

Die kernen zijn achtergebleven nadat een jarenlange kosmische strijd plotseling ten einde kwam door het neerstorten van alle betrokken ruimteschepen. Door de enorme explosies zijn grote delen van Bitter onbewoonbaar en zelfs gevaarlijk. Bendes overheersen het landschap en alleen in bepaalde steden ben je redelijk veilig. Maar Lukida wil meer en heeft eindelijk een manier om de planeet te ontsnappen. Tot een enorme op hol geslagen robot roet in het eten gooit.

Klassieke turn-based rpg-ervaring

De manier waarop je speelt is standaard voor een klassiek-ogende turn-based jrpg. Zelfs het breken van een vijand waardoor die tijdelijk extra hard geraakt kan worden en tijdelijk uitgeschakeld is, is niet erg nieuw (en kom je bijvoorbeeld tegen in series als Octopath Traveler en Final Fantasy). Wat het anders maakt, is dat de vijanden bepaalde zwaktes hebben en dat je ze ze een aantal keer moet raken voordat je hun verdediging doorbreekt. Dit doe je door onder andere cutting- en / of plasmaschade toe te brengen. Omdat je maar drie vechters per keer aan je team kunt toevoegen, zoals in Final Fantasy X of het recentere Clair Obscur, is de samenstelling belangrijk om niet voor verrassingen komen te staan. Een bekend doch geslaagd rpg-recept.

Later krijg je wat meer teamgenoten en degenen die niet direct in het gevecht zitten komen tevoorschijn met een supportaanval zodra je de vijand breekt. Een leuk systeem dat mij geen moment verveeld heeft. Sterker nog, het is vaak heel welkom zelfs, omdat die attack gewoonweg veel schade doet. Maar we zijn er nog niet, want tijdens de gevechten bouw je een speciale meter op. De Driver’s High-meter stelt je in staat snel nog een extra aanval tussen je beurten te gooien. Die kan in sommige gevallen allesbepalend zijn, zeker tegen de sterkere bazen waar je soms een specifieke techniek voor nodig hebt.

Oude en nieuwe tradities

De traditionele gameplay komt niet alleen voor tijdens de battles, waar je verschillende mechs bestuurt, maar ook de manier waarop je door de wereld beweegt. Dit zijn namelijk redelijk grote velden met een labyrintachtige structuur waar je van punt a naar b moet met wat zijgangetjes (iets dat veel jrpgs uit die tijd kenmerkt). Je kunt lopen, maar de mech die je bestuurt, is niet zo snel op die manier. Gelukkig heb je toegang tot een sprintfunctie, want anders duurt het verkennen wel erg lang.

Onderweg kom je overigens allerlei vijanden tegen en zodra je daarmee in aanraking komt, start je een gevecht. Niets nieuws onder de zon tot dusver, maar later wordt het navigeren een stuk gemakkelijker door een bepaalde upgrade. Vooral handig als je op zoek bent naar missende items die in kistjes zitten of die Starbites redelijk willekeurig aanduidt via een flitsend lichtje.

Ik heb de game volledig uitgespeeld in minder dan veertig uur en dat komt doordat Starbites je de optie geeft heel snel door gevechten te gaan. Wat we wel vaker zien in veel remasters en remakes van oude jrpg’s is dat er een doorspoelfunctie in zit. Vooral handig voor de spelers die het geduld van vroeger niet meer hebben en geen zin hebben om elke keer naar de animaties te kijken. Die functie is hier dus beschikbaar vanaf het eerste moment en dat is vrij prettig.

Het verhaal is niet zo heel lang en biedt verder weinig zijmissies aan. Ik ben daar zelf vrij blij mee, want soms wil je gewoon een fijne of diepgaande ervaring waar je niet meer dan honderd uur kwijt aan bent. Groter is niet altijd beter in die gevallen, naar mijn mening. Het spel stelt je geduld bovendien niet op de proef, aangezien het je nooit echt verplicht te grinden. Een verademing.

Haken en ogen

Starbites is ondertussen niet vrij van problemen, waarvan een aantal al opgelost werd door de ontwikkelaar. Zo was het vanaf het eerste moment (we kregen de reviewcode weken voor release) niet mogelijk met een Xbox- of Playstation-controller te spelen. Daarnaast was er een bug die voorkwam dat ik bepaalde kistjes kon openen, waardoor ik even vastzat en niet verder kon. Maar beide bugs zijn inmiddels opgelost en dat biedt hoop voor de toekomst. Dit laat zien dat NIS America zijn games serieus neemt.

Andere minpunten zijn wat foutjes in de afwerking. Tijdens een bepaald gesprek gebruikt Starbites sommige filters niet goed, waardoor het soms lijkt alsof de persoon in kwestie de ene keer met en de andere keer zonder masker spreekt. Ook komt het wel eens voor dat de game andere portretten toont in tekstvelden die niet aansluiten bij de characters die op dat moment spreken. Daarnaast heeft het laatste gevecht wat problemen gehad met het geluid door een gemis aan belangrijke effecten. De ontwikkelaar heeft al laten weten dat er een day one-patch aankomt; hopelijk verdwijnen dan ook de laatste issues.

Muggenzifterij, maar…

Als laatst nog een beetje muggenzifterij, omdat ik graag wat meer variatie zou willen zien voor een eventuele opvolger. De omgevingen zijn in principe prima, maar onderaan de streep heb ik wel wat moeite met het uiterlijk van de robots. Je kunt die namelijk voorzien van verschillende onderdelen, maar daarmee pas je het ontwerp van die mechs niet aan. Dit geldt alleen voor bepaalde speciale elementen, en die zijn vrij zeldzaam. Hetzelfde geldt voor de wapens. Leuk is wel dat elk teamlid een volledig eigen mecha of android heeft, anders speelt en die speciale onderdelen er anders uitzien per robot.

Wat het vooral aan laat voelen als een PS2-titel is de presentatie. Je hebt een, zeer beperkte, stad die fungeert als hubwereld van waaruit je de andere gebieden kunt bereiken. Er zijn tussenscenes met modellen die een veel hogere kwaliteit en meer animaties hebben dan de polygoonmodellen die we zien tijdens het spelen. En er zijn de nodige tropes, zoals de schaars geklede Gwendoll of het kind dat veel te intelligent is voor haar leeftijd en robots kan bouwen. De menustructuur, het verdelen van vaardigheidspunten, de omgevingen; alles is op een dusdanige manier gemaakt dat het zo vanaf Sony’s tweede console lijkt te komen.

Starbites kopen?

Starbites is in nagenoeg alles een liefdesbrief aan het Playstation 2- en Gamecube-tijdperk. Van de labyrintachtige spelwereld en de traditionele turn-based gevechten tot de menustructuur en de charmante rpg-tropes: de game ademt de sfeer van de vroege jaren 2000. Hoewel het spel nog kampt met wat schoonheidsfoutjes in de afwerking en de visuele variatie van de mechs wat tegenvalt, wegen de pluspunten hier ruimschoots tegenop. Dankzij moderne gemakken zoals een ingebouwde doorspoelfunctie en het ontbreken van verplicht grinden, blijft het tempo er lekker in zitten.

Verlang je terug naar de ongecompliceerde, sfeervolle rpg’s van pakweg twintig jaar geleden? Dan doe je er goed aan om Starbites een kans te geven. Het is een heerlijke, compacte trip down memory lane die bewijst dat groter zeker niet altijd beter is. Als je een game maakt met het hart op de juiste plaats en die de juiste snaren raakt, dan wordt die vanzelf het spelen waard.

NIS America heeft ons een recensiecode opgestuurd. We hebben de game gespeeld op pc, via Steam. Voor meer gamereviews kun je terecht in ons overzicht. Je kunt je daarnaast aanmelden voor onze Discord, waar we het over dit soort spellen en meer hebben.