Disgaea Mayhem serveert een toetje dat wat vulling mist

Disgaea Mayhem is een vreemde eend in de bijt. Dat is knap, omdat de Disgaea-reeks al sinds de Playstation 2 een merkwaardige serie is. De tactische rpg is enorm kleurrijk en heeft zowel vreemde monsters als absurde personages. Dan hebben we het nog niet eens over de uiteenlopende gameplay gehad die alle wetten van het genre breekt. Mayhem probeert dit ook te doen, waardoor het spel tot op zekere hoogte vertrouwd aanvoelt. Maar toch gaat er wat mis.

Het spel behoort toe tot het musou-genre, spectaculair subgenre van hack-and-slash-actiespellen waarin je als een extreem krachtige held op een open slagveld strijdt tegen massale legers van honderden vijanden tegelijk. Dit concept is populair gemaakt door de Dynasty Warriors-serie en draait om het strategisch veroveren van controleposten en het beschermen van bondgenoten terwijl je je een weg baant door gigantische hordes (zwakke) soldaten. Door snelle combo’s te maken bouw je energie op waarmee je speciale aanvallen kunt ontketenen om tientallen tegenstanders in één klap weg te vagen. Dat is musou in de kern.

Tijd voor pudding

Als een groot liefhebber van dit genre ben ik erg benieuwd naar soortgelijke titels. Nu is het vooral Omega Force dat de zogenaamde musou- of Warriors-games maakt. Je denkt denk misschien aan Dynasty Warriors, maar ook One Piece Pirate Warriors, Hyrule Warriors, Dragon Quest Heroes en Fire Emblem Warriors komen uit de stal van de ontwikkelstudio. Die heeft het genre nagenoeg geperfectioneerd, met heel af en toe een flater. Ja, ik kijk dan naar jou, Dynasty Warriors 9.

Je moet in elk geval van goeden huize komen om het op te nemen tegen dé eindbaas van de musou-games. Nippon Ichi Software waagt een poging en ik moet zeggen dat het toch redelijk geslaagd is. Dat komt meer door de extra onderdelen dan de basisgameplay — maar daarover vertel ik verderop meer. Disgaea omvat namelijk meer dan alleen maar hordes aan vijanden verslaan en dat maakt het spel iets diepgaander dan je zou verwachten. Maar eerst, tijd voor wat pudding.

Een lekker toetje?

Disgaea Mayhem begint als de heerser van de onderwereld Super Duper overleden is. Zijn dochter heeft het stokje overgenomen, maar zes van haar zogeheten Psychlamates, haar sterkste volgelingen, zien haar leiding niet zitten en gaan ervandoor. Dat is al een ramp, maar ze hebben ook het lekkerste toetje gejat. Jij moet als een huurling, die zo grimmig is dat zijn naam N.A. (Not Applicable) is, de verraders verslaan en de speciale pudding van Overlord Tichelle terughalen.

Zoals we gewend zijn van de Disgaea-serie zit de game boordevol flauwe humor en dit spel doet daar een flink schepje bovenop. Zo veel zelfs dat het soms wat vermoeiend is om wederom een grapje over calorieën of toenemend gewicht te horen. We weten het wel. Het leukste is misschien nog wel dat N.A. langzaam maar zeker zijn harde omhulsel verliest, als de verharde huurling die die is, mede dankzij een enorme berg aan puddingtoetjes. Dat levert zo nu en dan ook harde contrasten op.

Wapens, monsters, parlementen en valsspelen

Wat de franchise altijd zo tof maakt, is dat je in je wapen kunt duiken om hem sterker te maken — kerkerlaag voor kerkerlaag. Dat kan ook in Disgaea Mayhem. Uiteraard vecht je hier tegen golven aan vijanden, maar omdat de actie hier direct is en niet om de beurt gaat alles net een stukje sneller. Je kunt een aantal levels diepgaan, afhankelijk van de zeldzaamheid, en vervolgens gaat je nieuwe wapen van level één naar level meer dan tweehonderd (als alles goed gaat). Dit geldt ook voor de bepantsering die je krijgt én je kunt het vervolgens nog een keer doen met wat je krijgt na het verslaan van de Item General, of Item God. In principe is dit een oneindige bron van betere wapens.

Je staat trouwens niet alleen, want je kunt een monstermaatje meenemen. Die stijgt, net zoals jij, ook snel in level en dat levert ook de nodige bonussen op. Je kunt de monsters op allerlei manieren verbeteren en zo onoverwinnelijk worden. Dat maakt het spel bij vlagen behoorlijk makkelijk. Maar ook daar heeft de ontwikkelaar aan gedacht, want je kunt direct in het spel een cheatmenu vinden waar je een hele hoop kunt aanpassen. Hier kun je bijvoorbeeld de moeilijkheidsgraad verhogen.

Om die te activeren moet je alleen wel een parlement van monsters overtuigen zodat ze Yay stemmen en niet Nay. Heel democratisch zou je zeggen, maar we hebben hier te maken met de onderwereld en dus kun je behoorlijke invloed uitoefenen. Je kunt ze omkopen door bepaalde objecten cadeau te geven, of ze dronken voeren zodat er een kans is dat ze de andere kant op stemmen. Het is mogelijk om een flinke smak geld neer te leggen als je gefaald hebt, met als laatste mogelijkheid om ze allemaal lens te slaan. Een gezonde democratie? Niet echt.

Een lichte nasmaak

Je kunt bovendien N.A. zelf verbeteren met een bordspelachtig systeem waarin Tichelle en een groep monsters je helpen. N.A. kan tenslotte niet in zijn eigen lichaam springen. Helaas is de kern van het spel, de gevechten, vrij kort en aardig beperkt. Je hebt een x-aantal levels voordat je bij een van de Psychlamates komt, die allemaal onderbazen hebben. Elke onderbaas vind je in een klein afgesloten gebied van een veel groter level. Schakel je een aantal keren maximaal vijftien monsters uit, dan verschijnt de baas van die missie.

Heb je eenmaal de grote baas verslagen van dat gebied dan, kun je altijd nog eens terug. Alleen nu heb je wel toegang tot heel de map. Helaas ben je ook hier beperkt in het aantal monsters en bazen dat je kunt verslaan. Aan de ene kant snap ik wel waarom — het doel is om de gevechten kort en krachtig te houden — maar toch had het leuker geweest als je honderden, zo niet duizenden, vijanden in één potje kunt neerhoeken. Dat is immers de kracht van een goede musou.

Disgaea Mayhem kopen?

Daarom betwijfel ik of Disgaea Mayhem wel een plekje verdient in dit genre. Hoewel ik er veel plezier aan beleef, voelt het in tegenstelling tot zijn soortgenoten vrij beperkt aan qua vechten. Het helpt niet dat het ook vrij snel eentonig aanvoelt, terwijl ik dat niet heb met andere musou-games. De basis is in elk geval goed en zakt gelukkig niet als een plumpudding in elkaar. Toch mist het net wat afwerking, een toefje slagroom zullen we maar zeggen, waardoor het net niet perfect smaakt. Disgaea Mayhem is een goede poging om hun menukaart uit te breiden, maar komt net niet helemaal tot zijn recht.

NIS America heeft ons een recensiecode opgestuurd. We hebben de game gespeeld op Playstation 5, maar die is ook beschikbaar op pc en Nintendo Switch. Voor meer gamereviews kun je terecht in ons overzicht. Je kunt je daarnaast aanmelden voor onze Discord, waar we het over dit soort spellen en meer hebben.