World of Warcraft Forever maakt van thuiskomen een avontuur
Wat blijft er over van Azeroth wanneer je geen complete nachten meer kunt spelen? World of Warcraft Forever laat me opnieuw beginnen, met een onbekend ras, vertrouwde vrienden en weinig vrije uren. Pas in Stormwind ontdek ik wat ik mis.

Ruim twintig jaar geleden had ik waarschijnlijk met een blik energiedrank naast mijn toetsenbord klaargezeten. Wachtend tot de servers eindelijk opengingen, om vervolgens tot diep in de nacht door Azeroth te zwerven. Maar wanneer World of Warcraft Forever om middernacht officieel van start gaat, lig ik gewoon in bed. De volgende ochtend moet ik immers werken.
Het is misschien wel het grootste verschil tussen mijn eerste kennismaking met World of Warcraft en mijn terugkeer naar Azeroth. Waar ik vroeger complete dagen kon verdwijnen in deze digitale wereld, vragen tegenwoordig werk, gezin en andere verantwoordelijkheden om mijn aandacht. Een vrije dag opnemen voor de lancering van een game? Deze keer zit dat er niet in.
Mijn zus heeft gelukkig wel de gelegenheid om de lancering mee te maken. Volgens haar is het behoorlijk druk, maar verloopt alles verrassend soepel. Zelf log ik de volgende middag rond vijf uur in en kan ik zonder problemen aan mijn avontuur beginnen. Van de inlogproblemen die tijdens de bèta nog weleens opdoken, merk ik niets.
Helemaal probleemloos blijft de eerste week overigens niet. Tijdens een van onze speelsessies besluit de server plotseling de handdoek in de ring te gooien. Spelers verliezen hun verbinding en noodonderhoud maakt een vroegtijdig einde aan onze avond. Maar afgezien van dat ene incident ondervinden we eigenlijk nauwelijks technische problemen en dat is maar goed ook. Want wanneer je tegenwoordig minder tijd hebt om te spelen, wil je die schaarse uren natuurlijk niet doorbrengen op een inlogscherm.

Een nieuw avontuur, een onverwachte rol
Mijn oorspronkelijke plan is simpel: als Skyborne Rogue door Azeroth trekken. Een nieuw ras, een vertrouwde klasse en vooral lekker mijn eigen gang gaan. Maar plannen hebben in World of Warcraft de vervelende gewoonte om te veranderen zodra je met vrienden gaat spelen.
Inmiddels zijn er binnen mijn directe kring zo’n zes à zeven mensen aan Forever begonnen. Een behoorlijk aantal, zeker wanneer je bedenkt dat we allemaal onze eigen agenda’s en verplichtingen hebben. Het enthousiasme voor Warcraft blijkt gelukkig nog altijd aanwezig. Alleen lopen we tegen één klein probleem aan: niemand wil healen.
Dus neem ik die verantwoordelijkheid maar op me. Mijn Rogue heeft inmiddels level negen bereikt, maar ik schuif hem aan de kant en begin opnieuw als Skyborne Druid. Negen levels aan voortgang geef ik op, terwijl ik tegenwoordig juist zo weinig tijd heb om te spelen. Het klinkt misschien tegenstrijdig, maar samen op avontuur gaan is uiteindelijk belangrijker dan mijn eigen voortgang.
Daarbij heb ik eigenlijk nog nooit serieus een Druid geleveld. De eerste levels zijn dan ook behoorlijk wennen. Mijn mana raakt voortdurend op, vijanden gaan voor mijn gevoel tergend langzaam neer en echt krachtig voel ik me niet. Meer dan eens vraag ik me af of ik wel de juiste keuze gemaakt heb. Totdat ik op level tien mijn beervorm vrijspeel.
Plotseling begint de klasse een stuk interessanter te worden. Eerst Rejuvenation op mezelf gebruiken, vervolgens in beervorm veranderen en mijn tegenstanders te lijf gaan. Het voelt alsof de klasse eindelijk tot leven komt. Bovendien blijkt mijn vermoeden dat Druids in Forever meer mogelijkheden hebben gekregen niet ongegrond. Blizzard heeft verschillende vaardigheden en talenten aangepast, waardoor de klasse meer flexibiliteit biedt dan voorheen. Het kost me even om mijn draai te vinden, maar langzamerhand begin ik plezier te krijgen in een klasse die ik vroeger eigenlijk altijd links liet liggen.

Een onbekende wereld voelt verrassend vertrouwd
Als Skyborne begin je op Zephras Isle, een volledig nieuw startgebied dat zich hoog boven de vertrouwde wereld afspeelt. Pas rond level veertien laat ik het gebied achter me, nadat ik me door een behoorlijke hoeveelheid nieuwe opdrachten gewerkt heb.
Het bijzondere is dat die nieuwe content nergens misplaatst aanvoelt. De quests, de omgevingen en het verhaal sluiten uitstekend aan bij het klassieke World of Warcraft. Geen overdaad aan nieuwe systemen of ingewikkelde mechanics, maar het vertrouwde ritme van quests aannemen, vijanden verslaan en langzaam sterker worden.
Het is precies die vertrouwde eenvoud die me aanspreekt. Forever probeert niet opnieuw uit te vinden wat World of Warcraft moet zijn, maar bouwt voort op wat het oorspronkelijke spel zo aantrekkelijk maakt. Ook grafisch blijft het dicht bij zijn oorsprong. De kenmerkende, bijna tijdloze Warcraft-stijl is behouden, maar vooral de vernieuwde belichting en weerseffecten maken een opvallend verschil.
Tijdens een van mijn tochten loop ik door een bos waar dikke mistflarden tussen de bomen hangen. Ergens tussen de takken probeert een lichtbron zich door de mist heen te worstelen. Of het de zon of de maan is, kan ik nauwelijks onderscheiden. De lichtstralen die door het bladerdak vallen, geven het geheel een bijna schilderachtige uitstraling. Het zijn momenten waarop ik even vergeet dat de basis van deze game inmiddels meer dan twintig jaar oud is. De wereld oogt nog altijd herkenbaar, maar heeft tegelijkertijd een nieuwe, bijzonder sfeervolle laag gekregen.

Eindelijk thuis
Na mijn avonturen op Zephras Isle krijg ik de opdracht om verschillende belangrijke leiders van de Alliance te bezoeken. Via een skyship bereik ik Darnassus, waarna onder anderen Tyrande, Mekkatorque en de koning van Stormwind op mijn lijstje staan.
Eindelijk mag ik dan de vertrouwde wereld van Azeroth verkennen. Toch is het niet Darnassus dat me het sterkste nostalgische gevoel geeft. Dat moment komt pas wanneer ik Stormwind binnenloop. De eerste bekende klanken klinken door mijn speakers en langzaam zwelt de muziek aan. Ik krijg kippenvel. Ineens ben ik wederom die speler van twintig jaar geleden, die urenlang door Azeroth dwaalde zonder zich druk te maken over morgen. Dit is het. Dit is het gevoel waarvoor ik terugkom.
Ik ben thuis. Het vreemde is dat Stormwind natuurlijk nooit echt weggeweest is. Ook in de moderne versie van World of Warcraft kun je de stad gewoon bezoeken. Toch voelt deze terugkeer anders. Misschien omdat ik opnieuw een lange reis moet afleggen om er te komen. Misschien omdat de klassieke spelwereld me herinnert aan hoe ik World of Warcraft ooit heb leren kennen. Wat de reden ook is, het voelt als een terugkeer naar het verleden. En dan bedoel ik dat op de best mogelijke manier.

Ook de reis is een avontuur
Dat reizen blijkt overigens niet altijd even praktisch. Voor mijn bezoek aan Stormwind krijg ik vanuit Darnassus een handige mogelijkheid om rechtstreeks naar de stad te reizen. Wat ik alleen niet weet, is dat het om een enkele reis gaat.
Nadat ik mijn gesprek met de koning afgerond heb, wil ik terug naar Darnassus. Daar moet ik immers ook nog met Tyrande spreken. Maar wat blijkt: terugkeren is niet zo eenvoudig, waardoor het ouderwetse reizen van start gaat. Richting de haven, met de boot naar Auberdine en uiteindelijk verder naar Darnassus. Een behoorlijke omweg voor een gesprek dat ik beter meteen had kunnen voeren.
Het is een wereld van verschil met het moderne World of Warcraft, waarin je voor veel activiteiten met een druk op de knop naar je bestemming wordt gebracht. In Forever moet je daadwerkelijk rekening houden met de afstand tussen locaties. Dat geldt ook voor dungeons. Geen Dungeon Finder die je automatisch naar binnen teleporteert, maar zelf de wereld doorkruisen om de ingang te bereiken.
Natuurlijk kost dat tijd. En juist tijd is tegenwoordig iets waar ik minder van heb. Toch merk ik dat die reizen ook iets toevoegen. De wereld voelt groter, locaties krijgen weer betekenis en zelfs de tocht naar een dungeon wordt onderdeel van het avontuur. Al moet ik toegeven dat ik tijdens mijn onverwachte terugreis naar Darnassus best even verlang naar een handige teleport.

Vier vrienden, één onbekende en een verkeerde pull
Onze eerste dungeon, Hall of Thanes onder Ironforge, is misschien wel het beste voorbeeld van waarom World of Warcraft Forever opnieuw zo leuk is. We trekken eropuit met vier vrienden en één onbekende speler, een zogenaamde PUG. Onze groepssamenstelling bestaat uit een Paladin als tank, een Warrior en Hunter voor de schade, een Mage die zich bij ons aansluit en mijn Druid als healer. Voor mij is het meteen de eerste serieuze test van mijn nieuwe klasse.
Tot mijn eigen verbazing gaat het eigenlijk uitstekend. Mijn bijdrage aan de schade blijft beperkt tot een verdwaalde Moonfire hier en daar. Mijn mana houd ik liever beschikbaar om iedereen in leven te houden. En dat lukt verrassend goed. Totdat we bij de tweede baas aankomen.
Onze Mage besluit iets te vroeg het gevecht te beginnen, terwijl de rest van de groep nog niet klaarstaat. Binnen enkele seconden verandert een gecontroleerde dungeonrun in complete chaos. Onze Paladin heeft op dit lage level nog maar beperkte mogelijkheden om meerdere vijanden tegelijk onder controle te houden. Verschillende tegenstanders richten zich op de groep en iedereen krijgt klappen. Ik doe wat een healer hoort te doen en probeer iedereen zo goed mogelijk in leven te houden. Alleen levert dat een nieuw probleem op.
Door al dat genezen trek ik steeds meer aandacht van de vijanden. Voor ik het weet, staan er drie tegenstanders tegelijkertijd op me in te hakken. Onze Paladin probeert de situatie onder controle te krijgen, maar kan ze niet meer tijdig van me af trekken. Mijn levensbalk zakt in rap tempo en even later ligt mijn Druid levenloos op de grond.
Daar lig ik dan. Speciaal opnieuw begonnen om iedereen in leven te houden, om vervolgens zelf het loodje te leggen. Ook onze Paladin en Warrior overleven het gevecht niet. Gelukkig weten de Mage en Hunter de situatie alsnog te redden en de baas te verslaan. Een volledige wipe blijft ons daarmee bespaard, maar voor drie van de vijf spelers eindigt het gevecht alsnog met een wandeling terug naar de dungeon.
Het is precies het soort chaos dat ik me van vroeger herinner. Een verkeerde pull, een tank die zijn handen vol heeft en een healer die wanhopig probeert de boel bij elkaar te houden. En uiteindelijk een overwinning waar je later samen om kunt lachen.

Wanneer tien zilver ineens veel geld is
Ook buiten de dungeons merk ik dat Forever anders aanvoelt dan het moderne World of Warcraft. Niet zozeer doordat het levelen langzamer verloopt, want de voortgang blijft prettig en regelmatig krijg ik nieuwe mogelijkheden. Het verschil zit voor mij vooral in de manier waarop je met je middelen omgaat. Neem bijvoorbeeld geld.
In retail loop je al snel met zo veel goud rond dat je nauwelijks nadenkt over een aankoop. In Forever is dat wel anders. Iedere zilveren munt telt en een verkeerde investering kan zomaar betekenen dat je bij de trainer staat zonder voldoende geld om nieuwe vaardigheden te leren. Dat merk ik wanneer ik besluit een extra bankslot aan te schaffen.
Tien zilver. Ach, wat stelt dat tegenwoordig nog voor? Nou, behoorlijk wat, zo blijkt achteraf. Plotseling is mijn zorgvuldig opgebouwde spaarpot een flink stuk leger. Gelukkig heb ik nog voldoende geld om mijn vaardigheden te betalen, maar veel ruimte voor andere aankopen blijft er niet over. Het zijn juist die kleine momenten die me herinneren aan het World of Warcraft van vroeger. Een wereld waarin je niet alles zomaar kon kopen en waarin zelfs een paar zilverstukken het verschil konden maken. Forever voelt daardoor niet noodzakelijk trager, maar wel een stuk bedachtzamer.

Twintig jaar ouder, maar nog altijd dezelfde avonturier
Toen World of Warcraft ruim twintig jaar geleden verscheen, had ik zeeën van tijd. Urenlang questen, tot diep in de nacht dungeons doorlopen en de volgende dag gewoon verdergaan. Het hoorde er allemaal bij. Tegenwoordig ziet mijn leven er behoorlijk anders uit. Werk, gezin en andere verantwoordelijkheden bepalen wanneer ik kan spelen. Soms heb ik maar een paar uurtjes en soms komt het er helemaal niet van. Toch merk ik dat World of Warcraft Forever me opnieuw weet te grijpen.
Niet omdat alles precies hetzelfde is gebleven. Integendeel, het nieuwe Skyborne-startgebied, de verbeterde sfeer en de subtiele veranderingen zorgen ervoor dat er genoeg te ontdekken valt. Maar onder die vernieuwingen klopt nog altijd hetzelfde vertrouwde hart. Het plezier van samen met vrienden op avontuur gaan. Het voorzichtig omgaan met je laatste zilverstukken. De spanning van een dungeon waarin één verkeerde beslissing het verschil kan maken. En natuurlijk dat ene moment waarop je Stormwind binnenloopt en de muziek je ineens twintig jaar terug in de tijd brengt.
Misschien is dat wel de belangrijkste ontdekking van mijn eerste levels in Forever. Ik hoef niet meer iedere dag urenlang in Azeroth rond te zwerven om ervan te genieten. De wereld hoeft niet in één weekend veroverd te worden. Twintig jaar geleden zat ik waarschijnlijk ongeduldig te wachten totdat de servers eindelijk opengingen. Tegenwoordig moet Azeroth geduldig wachten totdat ik even de tijd heb. Maar zodra die vertrouwde muziek door mijn speakers klinkt, voelt het heel even alsof er niets veranderd is.
Activision-Blizzard heeft ons een recensiecode gegeven voor de review. We hebben World of Warcraft Forever gespeeld op pc. In dit artikel staan geen affiliatelinks, maar zoals je ziet kom je ook geen advertenties tegen. Mocht je RetroReady toch willen steunen, omdat je onafhankelijk media waardeert, dan kun je altijd doneren via Ko-fi. Voor meer gamereviews kun je terecht in ons overzicht. Je kunt je daarnaast aanmelden voor onze Discord, waar we het over dit soort spellen en meer hebben.