Deltarune eist je aandacht op (uitgebreide review)

Met Deltarune toont ontwikkelaar Toby Fox opnieuw zijn creativiteit. In zijn jonge jaren ontwikkelde Fox meerdere fangames in RPG Maker 2000 en imponeerde hij met allerlei zelfgemaakte muzieknummers voor spellen. Dit was echter allemaal vrij underground, totdat hij in 2015 met het spel Undertale kwam. De game groeide uit tot een grote hit, mede door de unieke gameplay en graphics. Dankzij Undertale werd Fox wereldberoemd en hunkerden veel gamers naar zijn volgende spel.

Drie jaar later stuurde Fox een enquête rond naar geïnteresseerden. Bij het openen van de vragenlijst bleek het echter een nieuwe game te zijn, genaamd Deltarune. De oplettende lezer heeft het al door: dit is een anagram van Undertale. De game heeft dezelfde visuele stijl en zelfs een aantal personages zijn gelijk. Toch lijken de spellen niets met elkaar te maken te hebben; al circuleren er wel wat theorieën op het internet. Drie jaar na het verschijnen van de ‘enquête’ kwam het tweede deel uit. En dit jaar, nog eens vier jaar later, verschenen deel drie en vier. Waar de eerste twee delen gratis waren, zijn deel drie en vier wel betaald.

Red de onderwereld met je ziel

In Deltarune speel je als Kris, een mens in de wereld van monsters. Tijdens één van je schooldagen word je samen met Susie, de pestkop van de klas, erop uitgestuurd om nieuw krijt te halen. Tijdens de taak beland je echter plots in een soort onderwereld, waar je gezien wordt als de uitverkorene. In de onderwereld zijn er namelijk fonteinen verschenen die de wereld in duisternis verhullen. De balans tussen licht en donker raakt hierdoor ontregeld en het einde van de wereld lijkt dichtbij te zijn. Als mens heb je een ziel, wat uniek is in de wereld van monsters, en hiermee kun jij de fonteinen vernietigen. Maar uiteraard zit niet iedereen hier op te wachten en krijg je de nodige weerstand.

Net als Undertale is Deltarune een rpg met de focus op puzzels, sociale vaardigheden en bullethell-elementen. Wil je lekker gewelddadig spelen, dan val je vijanden aan en spaar je punten om sterkere vaardigheden te kunnen gebruiken. Zodra de vijand aanvalt, zullen ze allerlei projectielen op je hart (je ziel) afvuren en kun je door goed te bewegen schade voorkomen. Speel je liever vreedzaam, dan is er de mogelijkheid om met de tegenstander te praten of bijvoorbeeld knuffels te geven. Elke vijand heeft bepaalde kenmerken, waarmee je ze zonder aan te vallen kunt verslaan. Beide speelstijlen beïnvloeden het verloop van het spel, al is dit niet zo heftig als dat het bij Undertale was.

Deltarune is niet voor niets een anagram

Het spel heeft zeer veel overeenkomsten met Undertale, maar toch voelt Deltarune echt als een eigen game. Dit komt mede doordat Fox durft te experimenteren. Dit merk je vooral door de losse delen naast elkaar te leggen. Het is duidelijk één doorlopende game, maar elk deel heeft zijn eigen stijl en unieke gameplayelementen. De eerste twee hoofdstukken zijn duidelijk bedoeld om de verschillende personages en de wereld te introduceren en het derde deel brengt vooral veel minispellen met zich mee, wat zorgt voor de nodige humor.

Maar wanneer je aan het vierde hoofdstuk begint, bevind je je in een veel duistere versie van het spel. En dan merk je: hier komt het verhaal pas echt op gang. Een aantal mysteries komen hier ten einde, maar ondertussen word je met nieuwe vragen opgezadeld. Fox heeft een scherpe visie en daar krijgen we nu de eerste duidelijke punten van te zien. Ik vergelijk het graag met de Harry Potter-boeken en -films (die ik las en keek voordat J.K. Rowling over de schreef ging). De eerste delen waren luchtig, maar plots slaat alles om en is het verhaal vrij duister.

Divers en toch één

Het is mooi om te zien hoe elk deel zijn eigen karakter heeft. Niet alleen weet Fox hierdoor allerlei experimenten succesvol te implementeren, ook blijft het geheel hierdoor zeer boeiend. Je vraagt je steeds af wat er nu gaat gebeuren, terwijl het dus wel als één game aanvoelt en je het constant naar je zin hebt. Sommige gamers zullen het derde hoofdstuk misschien wat minder boeiend vinden, omdat je daar veel minigames en weinig gevechten tegenkomt. Voor mij was dit juist een sterk gedeelte, aangezien je van veel plezier ineens naar de zeer duistere sfeer van het vierde deel gaat. De overgang is groot, met als effect dat het duidelijk is dat het verhaal nu echt begint.

Toby Fox heeft laten weten dat er nog drie hoofdstukken gaan verschijnen. Hiermee zitten we dus net over de helft van het verhaal en zijn we de introducties wel voorbij. Het mooie is dat de nieuwe delen allemaal gratis zullen worden. Dit betekent dat je dus enkel voor het huidige pakket, deel drie en vier, hoeft te betalen. En voor een bedrag van 24 euro krijg je dus een zeer toffe game die bestaat uit zeven delen. Wat mij betreft een absoluut aanrader.

Deltarune kopen?

Met Undertale als voorganger keken veel mensen uit naar Deltarune. Hoewel de game veel invloeden van Undertale heeft overgenomen, weet het toch zijn eigen ding te doen. En dat werkt. Het verhaal is boeiend en begint nu echt vaart te maken, de gameplay is uniek en biedt de mogelijkheid voor twee speelstijlen, de stijl is minimalistisch en toch erg tof en de gameplayexperimenten pakken wat mij betreft goed uit.

Hoewel er nog drie delen uit moeten komen, waarvan het volgende deel begin volgend jaar gepland staat, weet Toby Fox opnieuw te imponeren. Deltarune is een soort rpg die je niet snel elders ziet en echt indruk maakt. Aangezien je slechts een gering bedrag hoeft te betalen voor deel drie en vier, en de overige delen gratis zijn, kun je bijna geen miskoop doen met Deltarune.

De uitgever van de game heeft ons een recensiecode opgestuurd. We hebben Deltarune gespeeld op Steam. Voor meer gamereviews kun je terecht in ons overzicht. Je kunt je daarnaast aanmelden voor onze Discord, waar we het over dit soort spellen en meer hebben.