The Drifter houdt de vaart erin

Na een langere tijd al bekend te zijn geweest met The Drifter is de game nu eindelijk hier. Een gloednieuwe point & click adventure en retro-like van de makers van de multiplayer dungeoncrawler Crawl en het bizarre Regular Human Basketball. Twee totaal verschillende titels die zeer leuk zijn met meerdere mensen. Een groot verschil met de nieuwste uitlating van Powerhoof.

Alone again

The Drifter is een spel voor één speler, waarin je in de huid kruipt van Mick Carter. De titulaire Drifter is al vijf jaar in z’n eentje aan het ronddwalen, weg van zijn familie en huwelijk. Maar het overlijden van zijn moeder forceert hem terug te keren naar zijn thuisstad. Het is de katalysator voor een bloederig en donker verhaal waarin hij, stiekem meeliftend op een goederentrein, getuige is van de brute moord op een medereiziger. Een die overigens vrij instabiel en vreemde dingen aan het zeggen was. Een voorbode naar wat er gaat komen

Wanneer ook nog eens een journalist die de zaak onderzoekt voor zijn ogen ontvoerd wordt, wordt Mick zelf gevangengenomen en vermoord. Hij wordt echter een paar seconden voor zijn dood wakker en beseft dat hij de tijd kan terugdraaien wanneer hij sterft. Deze gave is, samen met de ontvoering, de rode draad in een nachtmerrie van hallucinaties en bovennatuurlijke gebeurtenissen die hij moet ontrafelen.

Terug in de tijd, naar de jaren negentig

Het spel is geïnspireerd door het betere werk van schrijvers en regisseurs als David Lynch, John Carpenter en Stephen King. Naar eigen zeggen van de studio vermengde de ontwikkelaar ook een flinke dosis aan grindhousefilms van Australische bodem in het recept. En dat is te merken. Het spel is behoorlijk grof, maar omdat alles in een strakke pixel-art-stijl gegoten is (rechtstreeks uit de jaren negentig), is het niet té grafisch voor iedereen.

Toch kunnen de keren dat je doodgaat vrij heftig zijn. Zo is er een monster, echt of niet laten we terzijde, dat je torso van je middel scheidt. En anders val je wel flink wat meters op een gesloten afvalcontainer, met alle bloederige gevolgen en botbreuken van dien. De dood ligt regelmatig op de loer en dit wordt je constant duidelijk gemaakt door de opbouwende spanning en snelheid. Eén misstap, één klik te veel, en je wordt overhoopgeschoten, doorboord of opgevreten door een zwerm van “wespen”. De druk ligt vrijwel altijd hoog. Het geeft hetzelfde gevoel als een sterke en snelle actiethriller.

De animaties zijn van een hoog niveau, maar niet alles wordt getoond. Sommige scenes eindigen met een zwart scherm en een voiceover van Mick. Hij vertelt wat er gebeurt op dat moment, maar je ziet dus geen voorstelling daarvan. Die mag je zelf invullen. Dit viel op doordat het gebeurde tijdens evenementen waar je eigenlijk wel wat animatie zou verwachten. Zoals een auto een speciale lift op zien rijden, of wat meer actievolle momenten. Het past binnen de stijl van de game, en ik snap ook wel waarom het zo is gedaan. Maar toch merkte ik dat ik dat graag visueel ook had willen zien. Dat soort animaties kunnen behoorlijk tijdrovend zijn, dus ik begrijp de keuze wel.

Fijne besturing

De besturing van het spel is ontzettend fijn. Doordat het de snelheid erin houdt zijn er weinig tot geen overbodige punten die je aan kunt klikken. Heb je de omgeving onderzocht en valt er niks meer uit te halen, dan geeft de game dit weer door een simpele regel tekst. De aanwijzer is dan ook grijsgekleurd in plaats van wit, zodat je snel weet dat je daar niks meer te zoeken hebt. Personages die je tegenkomt herhalen het laatste wat ze zeggen als een hint, en dat is meer dan genoeg.

The Drifter heeft geen te moeilijke of onzinnige puzzels, maar zet juist in op duidelijkheid en af en toe wat zoekwerk. Het notitiesysteem linksboven van je speelscherm wordt geüpdatet met een vraagtekentje zodra er nieuwe informatie bijgekomen is. Hierdoor zit je nooit te lang zonder een oplossing en verdwaal je niet. Ook dat houdt de vaart erin.

Opvallend is dat de game een controller ondersteunt. Dankzij een fijn systeem beweeg je je voort met het linker pookje en kies je een object of persoon via een radiaalmenu om de hoofdpersoon heen met het rechterpookje. Met de rechtertrigger activeer je de aangegeven handeling. Denk dan aan praten met iemand of het manipuleren van een object. Hoewel ik zelf liever een muis en toetsenbord gebruik hoop ik dat dit systeem in andere adventuregames wordt toegepast om zo een groter publiek te kunnen bereiken.

Overduidelijk Australisch

Dat de game in Australië is gemaakt is al vrij snel duidelijk. Mick heeft een overduidelijk Australisch accent, evenals zijn zus Annie en andere personages. De stemacteur van Mick, Adrian Vaughan, is perfect in zijn rol als de rauw klinkende en gebroken zwerver. De paniek in zijn stem als de dood nabij is, de onbehouwen reacties op anderen, de momenten dat hij stilletjes breekt. Het zijn oprechte en ijzersterke acteerprestaties.

De ondersteunende cast is eveneens ontzettend goed, met vooral Detective Inspector Hara als een solide ijkpunt voor Carter. Hoewel Hara eerst achter jou aanzit, omdat die denkt dat jij een moordenaar bent, werk je na verloop van tijd met hem samen. De logische blik en kalmerende invloed van Hara, gespeeld door Shogo Miyakita, helpen zeker mocht je toch even vastzitten tijdens een puzzel. Naast de sterke cast is de game ook voorzien van een sfeervolle synthwavesoundtrack door Mitchell Pasmans en Louis Meyer. Wanneer nodig is die ophitsend of juist kalmerend zodat je even de tijd hebt om bij te komen.

The Drifter kopen?

Ik heb eerlijk gezegd nooit zo’n gevoel van spanning gehad door de snelheid waarmee je alles meemaakt. In ieder geval niet in dit genre. Het helpt dat ik enorm geïntrigeerd was door het concept toen het spel voor het eerst aangekondigd werd, maar ik had niet verwacht dat het zo actievol aan zou voelen. Ook de onderwerpen die het spel aansnijdt gaan redelijk diep. Dakloos zijn, mentale problemen, rouw, andere sociale problemen en meer. Maak je borst dus maar nat.

Verwacht trouwens niet dat je binnen een paar uurtjes door het verhaal heen bent ondanks de snelheid, ik heb er zelf zo’n negen uur over gedaan. Toegegeven, Mick ging meerdere malen dood tijdens het spelen omdat het elke keer toch nog even uitzoeken is wat de goede oplossing is. Het is wel mogelijk om amper dood te gaan: je kunt namelijk een achievement behalen als je minder dan negen keer doodgegaan bent.

The Drifter legt de lat wat mij betreft wat hoger voor toekomstige titels. Al is het alleen maar vanwege de goed werkende en uitstekende controllerondersteuning, maar het verhaal en het acteerwerk dragen daar ook zeker aan bij. Heb je na Kathy Rain 2, Old Skies en Rosewater dus trek in de volgende fijne point-and-click avonturentitel, dan weet je wat je te doen staat.

Powerhoof heeft ons een recensiecode opgestuurd. We hebben de game gespeeld op pc en de Asus ROG Ally, via Steam. Voor meer gamereviews kun je terecht in ons overzicht. Je kunt je daarnaast aanmelden voor onze Discord, waar we het over dit soort spellen en meer hebben.