Hollow Knight: Silksong schrijft zijn eigen wetten

Lang hebben we gewacht op Hollow Knight: Silksong. Inmiddels is het acht jaar geleden dat we voor het eerst kennismaakten met diens voorganger, Hollow Knight. Dit project van drie Australiërs kwam in 2017 vanuit het niets en blies het genre nieuw leven in. Geen hippe marketingcampagnes, geen miljardenbudget, maar pure passie en vakmanschap.

Oorspronkelijk zou Silksong slechts een uitbreiding worden. Hornet, de lenige krijger die in het origineel eerst als tegenstander en later als bondgenoot opdook, zou haar eigen avontuur krijgen in de vorm van downloadbare content. Ontwikkelaar Team Cherry merkte echter al snel dat dit project veel te groot werd en het concept uit z’n voegen barstte. Daardoor groeide Silksong uit tot een volwaardig vervolg.

Toen het spel in 2019 werd aangekondigd, explodeerde de hype. Vanaf dat moment zaten fans bij iedere Nintendo Direct, PlayStation Showcase en Xbox-presentatie vol teleurstelling. Het wachten werd een running gag, een meme, in de community. Maar na lang wachten is het eindelijk zover. De vraag is alleen: kan Hollow Knight: Silksong na zes jaar hype die torenhoge verwachtingen waarmaken?

Een wereld vol zijde en zang

Het antwoord op die vraag begint bij de wereld zelf. Pharloom is het decor voor Hornets reis en opnieuw laat Team Cherry zien dat die ongeëvenaard is in sfeer scheppen. De omgevingen zijn gedetailleerd en vol contrasten: broeierige markten vol insectachtige bewoners, verstilde ruïnes die doen denken aan vergane beschavingen en weelderige tempels waar zijde letterlijk de muren bijeenhoudt.

Wat opvalt is dat Hollow Knight: Silksong veel verticaler opgebouwd is dan Hollow Knight. Je klimt omhoog, ontsnapt naar de oppervlakte en voelt die spanning tussen onderdrukking en bevrijding. Elk nieuw gebied heeft zijn eigen toon, kleuren, geluiden, vijanden en non-player characters zijn tot in detail uitgewerkt. Net als in het origineel vertellen de bewoners van deze wereld hun eigen verhalen. Soms via een paar zinnen, soms door hun gedrag. Een zwijgzaam personage op een bankje kan meer losmaken dan een uitgebreide tussenfilmpje.

Metroidvania of soulslike?

De kracht van Hollow Knight zat altijd in de combinatie van twee genres: metroidvania en soulslike. Silksong verfijnt die mix. Als metroidvania biedt de wereld een enorme, vertakte kaart, waar nieuwe vaardigheden voorheen afgesloten paden openen. Zo heb je de wall climb om tegen muren op te kruipen en de dash om diepe kloven te overbruggen. Het voelt vertrouwd voor fans van het genre, maar Team Cherry’s leveldesign is zo slim dat je zelden het gevoel hebt te verdwalen zonder doel. Zelfs wanneer je onverhoopt toch verdwaald bent, levert dat vaak verrassingen op.

Als soulslike is het spel genadeloos: vijanden zijn namelijk agressief en onvoorspelbaar, bankjes en snelreispunten zijn schaars. Kralen, de valuta van Hollow Knight: Silksong, zijn kostbaarder en zeldzamer dan Geo was in het eerste deel. Sterf je onderweg, dan moet je je lichaam terugvinden. Lukt dat niet, dan ben je alles kwijt. Het spel dwingt je om zorgvuldig te spelen, risico’s af te wegen en steeds alert te blijven. Die mix maakt Silksong uniek. Het is geen kopie van soulslike en ook geen doorsnee metroidvania. Het is een hybride die zijn eigen wetten schrijft: de soulsvania.

Choreografie van aanvallen en patronen

Exploratie is de kern van Silksong; het spel maakt van elk uitstapje een avontuur. Kaarten koop je wederom bij de cartograaf, maar tot je die vindt, ben je volledig aangewezen op je eigen oriëntatievermogen. En geloof me: in de doolhofachtige gangen van Pharloom geeft dat momenten van pure paniek. Bankjes en veilige plekken zijn goud waard. Soms loop je met zweethanden door vijandig gebied, smekend om een moment van rust. Maar juist dat maakt de beloning groot. Het moment dat je eindelijk een bankje bereikt na een uitputtende tocht voelt als thuiskomen.

De baasgevechten verdienen een eigen lofzang. Elk gevecht is een choreografie van aanvallen, patronen en onverwachte wendingen. Vaak hebben ze meerdere fases die elkaar steeds sneller opvolgen. Het begin voelt onoverkomelijk, maar bij elke poging leer je iets nieuws. Je leert het ritme kennen, ziet openingen en ontdekt waar Hornet kan toeslaan. Dit leerproces maakt de gevechten zo memorabel. De voldoening wanneer je eindelijk dat helse gevecht wint, is niet te beschrijven. Het zijn juist deze momenten die je nog dagen later opnieuw in je hoofd afspeelt.

Wandeling van schaamte

Toch is er ook frustratie. Sterf je, dan moet je vaak een stuk teruglopen; de beruchte wandeling van schaamte. Meestal zijn die stukken draaglijk, maar er zijn uitzonderingen. Soms zit je vast in lastige platformsecties of moet je vijanden opnieuw uitschakelen. Verlies je dan ook nog eens al je kralen, dan kan de moed je in de schoenen zakken. Maar misschien hoort dat er ook bij. Die momenten maken de triomf uiteindelijk des te groter, als ik eerlijk ben.

Hornet is bovendien geen Knight-kloon. Ze speelt sneller, dynamischer en met meer verticaliteit. Haar arsenaal nodigt uit tot een agressiever spel: werpmessen, vallen en Silk Skills maken korte metten met tegenstanders, mits je ze goed inzet. Daarnaast zijn er de crests, die Hornets vaardigheden aanpassen. Ze geven ruimte om je speelstijl naar eigen voorkeur aan te passen. Wil je meer zoals de Knight uit deel één spelen? Dan kies je bijvoorbeeld de Reaper Crest. Liever mobiel en acrobatisch? Dan zijn er andere opties die Hornets snelheid benadrukken. Het systeem nodigt uit om te experimenteren en jezelf uit te dagen.

Opnieuw een kunstwerk

Sinds de uitgave is er discussie: is Hollow Knight: Silksong té moeilijk? Team Cherry bracht zelfs een patch uit die enkele bazen iets toegankelijker maakt. Maar volgens mij zit de kern van de kritiek in misverstanden. Dit is geen spel waarin je sterker wordt door te grinden of betere wapens te kopen. Hornet krijgt geen ervaringspunten, geen statistiekverbeteringen en geen superwapens. De enige progressie die echt telt, is die van jou. Jij leert de patronen, jij scherpt je reflexen, jij leert omgaan met Hornets arsenaal. Het spel is moeilijk, ja, maar nooit oneerlijk. Het vraagt inzet, concentratie en geduld. En dat maakt de overwinning niet alleen verdiend, maar ook onvergetelijk.

De presentatie verdient een apart woord. Grafisch is Silksong opnieuw een kunstwerk. De handgetekende stijl ademt karakter. De soundtrack tilt het geheel naar een hoger niveau. Rustige pianotonen begeleiden je in verlaten gangen, terwijl bombastische orkestrale stukken de spanning in baasgevechten opvoeren. Net als in het origineel vertelt de muziek een verhaal waardoor woorden zo goed als overbodig zijn. Je kunt hierdoor helemaal opgaan in de omgevingen, de wereld en het spel in het algemeen.

Hollow Knight: Silksong kopen?

Terugkomend op de vraag uit het begin: lost Hollow Knight: Silksong de verwachtingen in? En is die het spelen waard? Dat is een volmondige ja. Silksong is geen gewoon vervolg; het is een game die zijn eigen plek in de geschiedenis opeist. Team Cherry bewijst opnieuw dat drie toegewijde ontwikkelaars iets kunnen maken dat groter en beter voelt dan menig AAA-project.

Ondanks de vele Hollow Knight-kopieën die de afgelopen jaren verschenen zijn, staat Team Cherry nog steeds aan de top. De drie mannen begrijpen het genre, ze begrijpen de spelers en bovenal: ze maken games met een ziel. Of de hype gerechtvaardigd was? Absoluut. Silksong is een spel dat na zes jaar wachten niet teleurstelt. Het is uitdagend, mooi, meedogenloos en vol geheimen. Een avontuur dat je nog lang bijblijft.

De review is geschreven door Björn van der Kerff.

We hebben de game zelf gekocht en gespeeld op pc. Voor meer gamereviews kun je terecht in ons overzicht. Je kunt je daarnaast aanmelden voor onze Discord, waar we het over dit soort spellen en meer hebben.