Fallen City Brawl heeft hart, maar ook wat meer werk nodig

Fallen City Brawl gooit je in een brute wereld. Eén waarin een heftige strijd tegen de onderwereld gaande is. De gevallen stad in de naam van de game kent een hoop criminelen en het is jouw taak om ze uit te schakelen. Dit doe je met behulp van vier selecteerbare vechters.

Om gelijk maar met de deur in huis te vallen: het spel heeft aardig wat gebreken. Dat neemt niet weg dat er zeker positieve elementen zijn. Het is alleen dat het niet altijd even lekker werkt. Het vechten voelt wat zweverig aan – ondanks dat die een hoop goed doet – en dit zorgt voor een aparte beleving tijdens het spelen. Ik heb moeite gehad dit gevoel te plaatsen toen ik het voor het eerst speelde. Maar na een paar keer het uitgespeeld te hebben klikt het ineens.

Fallen City Brawl is een puur op scoregericht spel. Je wil zo snel mogelijk vijanden verslaan en je combometer hooghouden, zodat je een hogere score krijgt. Dit doe je door met vijanden te jongleren. Zolang ze de grond niet raken kun je blijven rammen en trappen zonder dat ze verdwijnen. Als je die stijl combineert met een speciaal supersysteem kun je behoorlijk hoge scores krijgen.

Vechten in Fallen City Brawl

De gameplay van het spel is vrij basaal. Je hebt een aparte knop voor het aanvallen, springen, een langeafstandsaanval en een counter. Die laatste werkt ook voor het oppakken van objecten en wapens. Door die vier te combineren kun je flink wat schade doen. En door gebruik te maken van de richtingstoetsen of sticks kun je wat variatie aanbrengen in de combo’s. Zo kun je een vijand ver wegtrappen of omhoog rammen.

De langeafstandsaanval is voor elke vechter anders. Eentje heeft een shotgun, een ander een handwapen. De enige vrouwelijke hoofdpersoon heeft een enorme moersleutel en de laatste gooit nonchalant een Molotovje naar iedereen. Dergelijke bestokingen kosten je in het geval van de eerste twee munitie. Ook de andere twee vechters kunnen maar een aantal keer gebruikmaken van dit offensief. Vijanden laten wel munitie vallen bij tijd en wijle, dus je komt nooit echt zonder te zitten.

Wat tegenstanders tevens laten vallen zijn gems: edelstenen die je Riotmeter vullen. Die bestaat uit drie lagen. De eerste is een vrij simpele waarbij je aanvallen wat meer schade doen en je vechter in de fik lijkt te staan. De tweede is een aanval die verschilt per personage, maar altijd alle criminelen in beeld raakt. De derde is de meest unieke, want die maakt niet alleen je aanvallen sterker, maar gooit ook nog eens twee nieuwe non-player characters in de strijd. Twee ninja’s die iedereen aanvallen, inclusief jou.

Combometer actief houden

Hierdoor kun je dus je combometer actief houden wanneer nodig en het levert nog eens flink wat muntjes op. Zodra je Riotmeter vol zit laten tegenstanders geen gems meer vallen. In plaats daarvan krijg je muntjes en als je er daar honderd van verzamelt, krijg je een extra leven. Het is ondertussen zo dat wanneer je gezondheidsbalk leeg is en je geen levens meer hebt, je al die muntjes laat vallen als laatste redmiddel. Word je daarna nog geraakt, dan is het echt game over. Althans, als je geen continues meer hebt. Heb je die nog wel kun je de strijd voortzetten; alleen ben je dan wel al je punten kwijt. En het is juist de bedoeling dat je op de online ranglijsten komt.

Als laatst wil ik ook nog even aankaarten dat de ontwikkelaar wat opvallende keuzes maakte. Zo kosten de twee special moves je levensenergie. Iets wat vrij normaal is in menig ander beat-em-up. Maar, hier heb je ook een dashaanval die geteld wordt als special move. Dat is een zeer aparte keuze zo op het eerste gezicht. Maar tijdens het spelen merk ik dat dit een vrij krachtige move is waar je heel snel eindbazen mee kunt cheesen. Je kunt het jezelf namelijk vrij gemakkelijk maken door die beweging te misbruiken, waardoor ze je amper kunnen raken. Om de gameplay toch nog enigszins in balans te houden, snap ik dat de maker hiervoor koos.

Grafisch geen pareltje

Daar waar Streets of Rage 4 een zeer mooie tekenstijl heeft, en games zoals TMNT: Shredder’s Revenge prachtige pixelart hanteert, krijgt Fallen City Brawl geen schoonheidsprijs. Het spel heeft behoorlijk korrelige en soms onleesbare pixelart. Het ziet er grof uit en mist de nodige finesse. Het valt me vooral op dat als je personage rent diens hoofd volledig stil door het scherm zweeft en het lichaam eronder maar wat beweegt. Voelt vrij onnatuurlijk aan en dat werkte niet echt voor mij.

Ondanks dat het er rommelig en chaotisch uitziet heeft het wel wat. Het doet denken aan games uit de jaren negentig en dat is zeker niet slecht. Toch wel jammer dat je dan vervolgens ook wat fouten ziet met andere animaties. Een van de bazen sleurt een slachtoffer mee in het gevecht en als die springt dan ziet dat er gewoon niet goed uit. Ook de omgevingen kunnen iets beter. Een van de levels heeft hoog geel gras en hoewel dat wat variatie geeft, ben ik soms ook het overzicht een beetje kwijt. Het laatste level steekt daar dan weer tegen af, want dat is een saai, open plein in de regen.

Maar zeven levels

Daarbij moet ik ook aangeven dat Fallen City Brawl maar zeven verschillende levels heeft. Het spel is dus vrij kort. Eerder ervaarde ik dit als een minpunt — maar gezien de opzet, snap ik heel goed dat het avontuur zo voorbij is. Door het op scoregerichte karakter haal je hiermee een compleet andere arcade-ervaring in huis dan bijvoorbeeld de eerdergenoemde genregenoten. Daar is dus wat voor te zeggen.

Misschien is het grootste minpunt wel dat wanneer je vrij snel door de levels gaat, je te weinig kunt genieten van de heerlijke soundtrack. Die is geproduceerd door Daniel Lindholm, een ervaren rot in het vak. Hij heeft onder andere gewerkt aan de muziek van Resident Evil 6, Gran Turismo 6 en Lollipop Chainsaw. Ik moet zeggen dat de sfeermuziek van dit spel zeer aangenaam is, met lekkere beats om bij te rammen. En dat is het ook het enige wat je kunt doen in het spel. Er zijn geen unlocks, geen speciale kostuums die je kunt kopen voor de muntjes die je in het spel verzamelt enzovoorts. Op zich wel verfrissend in dit genre.

Fallen City Brawl kopen?

De game is overduidelijk een liefdesbrief aan beat-em-ups, met redelijk wat minpunten. Een aantal onderdelen zijn zeer goed uitgewerkt en je ziet dat de maker kennis heeft van het genre. Er zit potentie in en ik heb er ook wel plezier aan gehad. Zeker nadat het kwartje viel van wat de eenmansontwikkelaar,  Mike Wells, nou precies voor ogen had. Helaas is het spel niet voor iedereen weggelegd. Er zitten flink wat haken en ogen aan en je moet even graven voor je door hebt wat er precies van je verwacht wordt. Bovendien speel je niets vrij en heb je dus ook geen duidelijke doelen, tenzij je echt heel goed gaat op het behalen van de hoogst mogelijke score.

Eastasiasoft heeft ons een code gegeven voor de recensie. We hebben de game gespeeld op pc. Voor meer gamereviews kun je terecht in ons overzicht. Je kunt je daarnaast aanmelden voor onze Discord, waar we het over dit soort spellen en meer hebben.