The Last Ninja Collection stuurt op eigen wijze

The Last Ninja Collection + Bonus Games is een flinke en letterlijke titel. De collectie bevat maar liefst vier The Last Ninja-games en drie extra spellen die allemaal een opvallende overeenkomst hebben. Nu moet ik wel eerlijk zijn, want één van de Last Ninja-spellen is een geüpdatete versie van het origineel met verbeterde graphics en geluid. Maar dat is niet het enige, want ze zijn bijna allemaal uitgebracht op meerdere plaformen; en die zijn ook allemaal vertegenwoordigd.

Wat is The Last Ninja?

The Last Ninja is een isometrisch actie-avonturenspel waarin je de rol van Armakuni aanneemt. Jouw taak is de kwaadaardige shogun Kunitoki uit te schakelen. Om dit te bereiken moet je wapens en andere hulpmiddelen vinden, zodat je onderweg hordes vijanden kunt uitschakelen. Dat gaat moeizamer dan je hoopt, want wapens oppakken luistert heel nauw en precies. Sta je niet op de goede plek, dan pakt Armakuni ze simpelweg niet op.

Ik heb zelf nooit een Commodore 64, ZX Spectrum of Amiga gehad toen ik jong was, maar wel een oom waar ik op de eerste en later de laatste flink wat speelde. Hoewel het voornamelijk racen in Lotus Turbo Challenge 2 en platformen in Zool was, had hij ook The Last Ninja. Vanaf het moment dat de muziek start waan ik me bij hem en mijn tante thuis. Hiermee is het gelijk duidelijk dat de Amiga-versie de beste is van alle drie. De kracht van de destijds unieke geluidschip zorgt ook in dit spel voor het beste geluid.

Toch is het de C64-variant die de meeste aandacht krijgt. Dit komt omdat het in 1987 uitgekomen spel hoge ogen scoorde. Met meer dan 750,000 verkochte exemplaren van het spel in Europa en op het oude systeem alleen al, was het dus een hit. Uiteindelijk ging het meer dan twee miljoen keer, wereldwijd en op meerdere platformen, over de toonbank. Zeker in die tijd was dat vrij ongekend en ook nu is een spel een behoorlijk succes als het dat voor elkaar krijgt.

Opvallende besturing

Maar wat maakt The Last Ninja, diens opvolgers en de andere spellen in de collectie zo anders? Ik zou daar een heel lang antwoord op kunnen geven, maar ik houd het vrij simpel: de besturing.

Die is namelijk heel anders dan je gewend bent en tegenwoordig zelfs heel uniek. Doordat je een isometrisch aanzicht hebt, kun je acht verschillende kanten oplopen. Vergelijkbaar met de eerste twee Diablo’s of de Crusader: No Remorse- en No Regret-games. Maar omdat we toen geen uitgebreide controllers hadden met acht tot tien mogelijke actietoetsen heeft de ontwikkelaar de besturing op een innovatieve manier ingedeeld. Zeker handig op de C64, waar de joystick één of twee knoppen heeft.

Het unieke ligt aan het feit dat als je de knop ingedrukt houdt en dan de stick een richting opduwt, je verscheidene acties uitvoert. Zo kun je bukken, een hoge aanval doen, iets oppakken, verdedigen of een lage aanval uitvoeren. Je hebt acht richtingen waardoor je totale aantal acties flink vermenigvuldigd wordt met maar één toets. Hier zit wel klein een nadeel aan, omdat je dan niet meer kunt bewegen. Maar dit is niets waar je niet aan went – dus alleen in het begin kan dit frustrerend zijn.

Gebruik de savefunctie

Ik heb meer moeite met vinden van de objecten, die je alleen kunt oppakken als je het in de juiste volgorde doet, en de soms erg losse besturing waardoor je wel eens vastzit. Daarbij zijn de vijanden niet even makkelijk, zeker niet zonder wapen. Maar het pittigst is nog steeds het springen over een rivier, terwijl je van steen naar steen springt. Je moet echt goed richten om daar niet dood te gaan. Ik raad wel aan om zoveel mogelijk gebruik te maken van de savefunctie binnen de collectie, omdat het springen over water en modder onvergeeflijk is. Alles hierboven geldt voor het origineel en de twee opvolgers, inclusief de verbeterde versie van het eerste spel.

Wat soms ook zeer frustrerend is, is de precisie van de serie. Je kunt in de games achteruitlopen en dat is soms handig, maar dit houdt in dat je ook iets meer handelingen moet verrichten voordat je omdraait. Dat is dan vooral lastig als je van een vijand wil wegrennen. Die nauwkeurigheid geldt ook voor obstakels in de gebieden. Zo is het gemakkelijk ergens naar boven te klimmen in het tweede deel, maar als je naar beneden wil, moet je achteruitlopen. Loop je naar voren bij dit punt dan val je de wereld uit en kost dat je een leven. Goed opletten met wat je doet dus.

Vooral jammer is dat die opgelegde accuraatheid vooral bij gevechten roet in het eten gooit. Als je maar een paar pixels verkeerd staat dan raakt de vijand jou wel, maar jij hem niet. Dan maakt het niet uit hoeveel wapens je hebt.

Toch wil ik positief eindigen over The Last Ninja en diens opvolgers, omdat de games leuk en uitdagend zijn. Ik snap wel waarom ze destijds hoge scores kregen en zo goed verkochten. En dat heeft niks te maken met nostalgie. Het is wel even wennen, maar vanaf het moment dat je de gameplay onder controle krijgt bieden de games een hoop schik en uitdaging.

Een bonus

Zoals de titel van de collectie aangeeft zijn de Last Ninja-titels niet de enige aanwezige games. Naast die klassiekers bevat het ook de legendarische International Karate, opvolger IK+ en Bangkok Knights. Hoewel de handelingen anders zijn werkt de manier van besturen ook hier precies hetzelfde. Alle drie de vechtgames zijn leuk en pittig, maar Bangkok Knights is het meest speciaal van alle drie. Al vraag ik me af of er iets is misgegaan met het overzetten van het spel, omdat de tegenstander non-stop blijft aanvallen en je er zelf totaal niet tussendoor komt.

The Last Ninja Collection + Bonus Games kopen?

Ik heb ontzettend veel plezier en frustratie beleefd aan The Last Ninja-collectie en moest echt even over de drempel van bediening heenstappen. Dit duurt iets langer dan gehoopt, maar omdat we tegenwoordig zo gewend zijn aan bepaalde controleschema’s is dat niet zo gek. Het is ook lang geleden dat ik een spel met de aparte manier van besturen die de System 3-games hebben, heb gespeeld. Heb je het in de vingers dan speelt het een stuk lekkerder, maar dat maakt het spel niet meteen gemakkelijker. Het is uiteindelijk een heerlijke nostalgietrip met een manier van besturen die je tegenwoordig niet meer ziet en juist daardoor de moeite waard is.

System 3 heeft ons een recensiecode gegeven voor deze review. We hebben de game gespeeld op Steam. Voor meer gamereviews kun je terecht in ons overzicht. Je kunt je daarnaast aanmelden voor onze Discord, waar we het over dit soort spellen en meer hebben.