Cassette Boy palmt je langzaam in
Cassette Boy is een uniek puzzelavontuur waarin je de wereld letterlijk vanuit een ander perspectief bekijkt. Door de camera te draaien, verander je de omgeving en verdwijnen obstakels, waardoor je verborgen paden ontdekt in een sfeervolle, muzikale wereld vol geheimen.
Cassette Boy is zo’n titel die je niet overweldigt met technische hoogstandjes of moderne franje, maar je langzaam inpalmt met charme, sfeer en pure nostalgie. Een game die mij heel even terugbrengt naar de tijd waarin ik nog een spijkerjas droeg en mijn Game Boy overal mee naartoe sleepte (uiteraard in bijpassende buideltas). Je weet wel, die tijd waarin games niet alles uitlegden, maar je uitnodigden om zelf op ontdekking te gaan.
Zoals bij veel klassieke games wordt ook in Cassette Boy het verhaal rustig neergezet. Geen bombastische opening of overdreven cinematics, maar een kleinschalige en intieme introductie. Je krijgt als speler de ruimte de wereld en haar bewoners op je eigen tempo te leren kennen. De basis is bovendien eenvoudig, maar effectief: de maan is verdwenen en het is aan jou de verspreide maanfragmenten terug te vinden en de nachtelijke hemel te herstellen. Geen onnodige poespas, maar een duidelijke motivatie die perfect past bij de sfeer van de game.
Wat je niet ziet, bestaat niet
Al snel wordt duidelijk dat Cassette Boy een samensmelting is van verschillende retro-invloeden. De inspiratie uit games als 3D Dot Game Heroes en de oudere The Legend of Zelda-games spat van het scherm. Denk dan aan de isometrische wereld, het vinden van een zwaard in de eerste minuten en de cryptische hints die dorpsbewoners voor je achterlaten. Niet veel later krijg je de mogelijkheid het perspectief aan te passen en precies daar begint Cassette Boy echt te schitteren. De combinatie van bekende en nieuwe ingrediënten vormen een sterke basis en worden op een slimme manier toegepast, waardoor ieder gevecht, iedere puzzel en elke nieuwe kerker een genot is om te spelen.
Wat Cassette Boy zijn eigen identiteit geeft en ervoor zorgt dat het niet zomaar de zoveelste Zelda-kloon is, is de manier waarop het speelt met perspectief. Een van de eerste lessen die je leert: wat je niet ziet, bestaat niet. Door de camera te draaien kun je stekels laten verdwijnen, vijanden uitwissen of nieuwe paden zichtbaar maken (denk ook aan Super Paper Mario). Dit type puzzels vormt een van de belangrijkste pijlers van de game en is precies datgene waardoor Cassette Boy zich onderscheidt van zijn genregenoten. Deze designfilosofie zit diep verweven in het dna van de game en komt zelfs terug in de baasgevechten aan het einde van iedere kerker.
Stijlvol doch vermoeiend
Wie naar de screenshots kijkt, ziet het meteen: Cassette Boy is een duidelijke ode aan de originele Game Boy. Het kleurgebruik bestaat grotendeels uit verschillende tinten groen en grijs. Op papier klinkt dat fantastisch en ik kan deze keuze ook absoluut waarderen, maar in de praktijk had ik graag iets meer opties gezien. Een kleurpalet à la Game Boy Color, of zelfs de 32 kleuren van de Super Game Boy, had voor mij al een wereld van verschil gemaakt. Begrijp me niet verkeerd: de esthetiek past perfect bij het spel, maar mijn inmiddels wat oudere ogen worden hier toch sneller moe van. Na een uurtje spelen merkt ik dat een korte pauze geen overbodige luxe is.
Cassette Boy ademt verder de ziel van een echte retrogame. Je treft hier geen minimap, questlog of kompas aan die je op weg helpen. Door de wereld in te trekken en zelf op ontdekking te gaan, openen nieuwe paden zich vanzelf. Voor de echte retrofan is dit een feest, maar soms wringt hier ook de schoen. Na het afronden van een kerker ben je vaak aangewezen op het opnieuw spreken van dorpsbewoners, in de hoop dat iemand nieuwe informatie heeft. Na de derde kerker loop ik echter volledig vast. Een dorpeling geeft me een gamecartridge en daagt me uit vijfhonderd punten te halen… iets waar ik vervolgens bijna een uur mee bezig ben. Uiteindelijk blijkt het volledig irrelevant. De oplossing? Ik heb simpelweg een andere dorpeling over het hoofd gezien.
En nu we het toch over die cartridges hebben… Misschien ben ik hier wat hyperbolisch. Misschien moet ik niet zeuren. Maar de minigames zijn, in mijn ogen… niet goed. Misschien is dat ook precies de bedoeling. Misschien had ik ook niet 45 minuten met een kikker moeten rond stuiteren om die vervloekte vijfhonderd punten te halen, alleen om daarna nog een slechter minigame voorgeschoteld te krijgen. En het mooiste? Het blijkt allemaal voor niets. Toch zeg ik: wees gewaarschuwd. Maar mocht je Cassette Boy kopen, dan wil ik wél graag jouw highscores zien.
Cassette Boy kopen?
Cassette Boy is mijn eerste review van het van 2026 en we komen meteen sterk uit de startblokken. Deze game weet precies wat het wil zijn en voert dat met overtuiging en stijl uit. Het is een liefdevolle ode aan een verloren, maar nooit vergeten tijdperk, de kwaliteit van de minigames even daargelaten. Pak die controller, trek je spijkerjas aan, doe je buideltas om en geniet van deze prachtige retroreis. Cassette Boy verdient het om gespeeld te worden.
De uitgever van Cassette Boy heeft ons een recensiecode gegeven. We hebben het spel gespeeld op Nintendo Switch. Voor meer gamereviews kun je terecht in ons overzicht. Je kunt je daarnaast aanmelden voor onze Discord, waar we het over dit soort spellen en meer hebben.
