Voivod: The Nuclear Warrior mixt rauwe metal met retrogaming (spon)
De Canadese metalband Voivod krijgt een eigen game die niet alleen rauwe metal uit de jaren tachtig levert, maar ook run-and-gun samensmelt met de klassieke metroidvania-ervaring. Is het heavy genoeg voor fans, én spelers die niet zo bekend zijn met de muziek?

Ik moet maar meteen met de deur in huis vallen: ik ken Voivod niet. Natuurlijk weet ik inmiddels dat de Canadese metalband al een behoorlijke geschiedenis achter zich heeft, maar hun muziek? Geen idee. Wanneer bij het opstarten van Voivod: The Nuclear Warrior de eerste stevige gitaren uit mijn speakers knallen, kan ik dan ook niet enthousiast roepen welk nummer ik hoor. Het klinkt lekker, maar daar houdt mijn affiniteit met de band voorlopig wel op.
En misschien is dat voor deze preview helemaal niet zo verkeerd. Want zonder die voorkennis blijft vooral de vraag over of The Nuclear Warrior ook zonder liefde voor Voivod overeind blijft. Na het spelen van de korte demo lijkt het antwoord vooral te liggen in een opvallende combinatie van ouderwetse run-and-gun-actie en een metroidvania.

Alsof een metalcover tot leven komt
Visueel doet Voivod: The Nuclear Warrior direct denken aan het 32-bit-tijdperk. Het spritewerk, de animaties en de manier waarop de actie gepresenteerd wordt roepen herinneringen op aan de actieplatformers uit de jaren negentig. Games als Metal Slug schieten daarbij al snel door mijn hoofd, maar dan overgoten met een flinke laag metal.
Verwacht geen vrolijke soldaatjes en kleurrijke explosies. De wereld is duister, postapocalyptisch en behoorlijk goor. Insectachtige monsters, cybernetische gedrochten en vreemde experimenten bevolken een wereld waarin de mensheid zo goed als verdwenen lijkt te zijn. Zelfs een wezen dat eruitziet alsof iemand een oude monitor van scherpe klauwen heeft voorzien, komt op je afgerend. Het voelt soms alsof een oude metalcover uit de jaren tachtig tot leven is gekomen. Juist in combinatie met het pixelwerk geeft dat Voivod: The Nuclear Warrior een eigen stijl.

Metal, pixels en een flinke dosis Metroid
Onder het metaljasje zit verrassend veel Metroid. De wereld strekt zich zowel horizontaal als verticaal uit en nodigt uit om op onderzoek te gaan. Niet iedere plek is direct bereikbaar en gaandeweg speel je nieuwe wapens en mogelijkheden vrij waarmee nieuwe routes toegankelijk worden. Na de eerste baas krijg ik bijvoorbeeld een double jump, waarna eerder onbereikbare plekken ineens binnen bereik komen.
De besturing heeft wel even tijd nodig. Met een druk op de knop kun je jezelf vastzetten, waarna je nauwkeuriger in verschillende richtingen kunt mikken. Daarnaast beschik je over een mêlee-aanval waarmee je niet alleen vijanden raakt, maar ook inkomende projectielen kunt afweren. Daarmee ontstaat een aardige wisselwerking tussen positionering, schieten en mêlee. Je standaardwapen beschikt bovendien over oneindige munitie, waardoor je regelmatig al schietend door de wereld beweegt. Subtiel is anders, maar bij deze game past het eigenlijk uitstekend.

Voivod zonder Voivod te kennen
De invloed van de band beperkt zich daarbij niet tot de naam en vormgeving. Ook de soundtrack is opgebouwd rond muziek van Voivod. Voor de game zijn nummers door de huidige bezetting opnieuw bewerkt om ze beter te laten aansluiten op het geluid van een klassieke videogame.
Daar zit voor mij tegelijkertijd iets grappigs in. Ik ken het oorspronkelijke materiaal namelijk niet en kan dus onmogelijk beoordelen hoe leuk het is om een bekend nummer ineens in deze vorm terug te horen. Voor mij is de muziek puur als soundtrack voor een game.
En dat werkt. De stevige muziek past uitstekend bij het dystopische pixelgeweld. Tegelijkertijd merk ik tijdens het spelen dat het constante spervuur van mijn eigen wapen regelmatig de boventoon voert. Voor een game die zo nadrukkelijk rond een metalband is gebouwd, had ik verwacht dat de muziek tijdens mijn eerste speelsessie nog wat nadrukkelijker aanwezig zou zijn.

Een klein beetje Souls
Verspreid door de wereld vind je plekken om je voortgang vast te leggen en kom je een handelaar tegen waar je onder andere health-items en nieuw wapentuig kunt aanschaffen. Daarvoor gebruik je het geld dat je onderweg verzamelt. Sterf je, dan raak je die zuurverdiende centen kwijt. Daarmee leent The Nuclear Warrior voorzichtig wat ideeën van soulslikes, al moet je daar op basis van deze demo geen enorme conclusies aan verbinden.
Dat geldt eigenlijk voor meer onderdelen van de game. Vijanden respawnen relatief snel, maar vormen tijdens mijn speelsessie zelden een serieuze bedreiging. Vooral het afweren van projectielen met je mêlee-aanval lijkt momenteel behoorlijk krachtig.

Waar zijn die grote baasgevechten?
Baasgevechten moeten uiteindelijk een belangrijk onderdeel van Voivod: The Nuclear Warrior worden. De ontwikkelaar belooft enorme monsters, bizarre entiteiten en andere creaturen die verspreid door deze Voivodiaanse wereld op je wachten. De eerste baas uit de demo laat alleen nog niet echt zien wat we daarvan mogen verwachten.
Waar ik eerder dacht dat alle mechanieken daar samen zouden komen, bleek een veel simpelere aanpak voldoende. Wachten tot de baas dichtbij komt, eroverheen springen, naar het volgende platform rennen, omdraaien en schieten. Dit herhalen tot het gevaarte tegen de grond gaat. Voor een game die verschillende systemen bij elkaar probeert te brengen, is dat voorlopig wat mager. De grotere vijanden voelen eveneens nog simplistisch en de balans lijkt duidelijk nog werk nodig te hebben. Hopelijk is de eerste baas vooral een introductie en gaan latere gevechten daadwerkelijk meer vragen van je beweging, melee-aanvallen en arsenaal.

Nog niet helemaal gladgestreken
Ook technisch is te merken dat dit een vroege versie is. Op mijn pc begon het menu regelmatig hevig te flikkeren voordat het beeld zich na enkele seconden stabiliseerde. Dat gebeurde niet alleen bij het opstarten, maar ook wanneer ik mijn inventory of map opende. Geen onoverkomelijk probleem voor een vroege build, maar wel behoorlijk onprettig.
Het sluit aan bij de algemene indruk van de demo. De basis staat er en vooral de combinatie van genres en de presentatie valt op, maar verschillende onderdelen kunnen nog wel een laag afwerking gebruiken.

Benieuwd naar wat er achter de volgende deur zit
De demo van Voivod: The Nuclear Warrior is te kort om al harde conclusies uit te trekken. Wat ik heb gespeeld voelt nog relatief eenvoudig en mist hier en daar duidelijk nog wat afwerking. Vooral de vijanden en baasgevechten zullen uiteindelijk meer moeten vragen van de mogelijkheden die de game je geeft.
Toch bleef vooral nieuwsgierigheid hangen. Niet omdat ik ineens mijn gemiste kennis over Voivod moet gaan bijspijkeren, maar omdat deze combinatie simpelweg niet vaak voorbijkomt. Een metroidvania met de uitstraling van een jarennegentig-actieplatformer, ouderwetse run-and-gun-gameplay en een wereld die eruitziet alsof iemand een metalalbum heeft opengeslagen en je erin heeft gegooid. Voor Voivod-fans zitten er ongetwijfeld verwijzingen in die volledig aan mij voorbijgaan. Dat de game desondanks mijn aandacht wist vast te houden, vind ik misschien nog wel interessanter. The Nuclear Warrior zal vooral moeten bewijzen dat de gameplay uiteindelijk net zo uitgesproken kan worden als zijn uiterlijk.
Gelukkig hoef je daarvoor niet alleen op onze eerste indruk af te gaan. Binnenkort verschijnt er een demo op Steam, waarmee je zelf deze interessante combinatie van metal, run-and-gun en metroidvania kunt uitproberen. Ook kun je de game daar alvast wishlisten. Ben je na het zien van de beelden ook maar een beetje nieuwsgierig geworden, dan lijkt mij dat vooral de beste manier om te ontdekken of de Voivodiaanse wereld ook bij jou de juiste snaar raakt.
Omdat de ontwikkelaar van Voivod: The Nuclear Warrior ons betaald heeft voor de plaatsing van dit stuk, geldt dit als een gesponsord artikel. Dat betekent dat we anders gewerkt hebben dan we normaliter doen. De redactie heeft daarin verschillende taken uitgevoerd, om te voorkomen dat het artikel een vorm van vooringenomenheid bevat. Sven heeft het contact gelegd, Wesley heeft de deal gesloten, Björn heeft de demo gespeeld en beoordeeld en Peter heeft het artikel nagekeken en in het cms geplaatst. Vervolgens heeft Wesley de screenshots toegevoegd en een algemene opmaakcheck gedaan, zodat het artikel voldoet aan onze redactionele eisen. Maar aan de inhoud is niet meer gesleuteld. Vragen en opmerkingen kun je altijd mailen naar info [at] wesley-akkerman.nl.
Voor meer verhalen kun je terecht in ons overzicht. Ook hebben we flink wat reviews klaarstaan, van allerlei hardwareproducten en natuurlijk een aantal games die je nu kunt spelen. Daarnaast kun je je aanmelden voor de Discord-server van RetroReady.