Queen’s Domain vraagt je op het proces te vertrouwen
De game Queen’s Domain is in veel opzichten een herkenbare retro-rpg die allerlei bekende genreconventies laat samenkomen. De ontwikkelaar verpakt dit echter in een unieke presentatie, die wat wegheeft heeft van een Playstation 1- en Dreamcast-spel.

Met de presentatie van Queen’s Domain wil ik graag als eerste beginnen, want dit is waarom het spel aanvankelijk opvalt. Natuurlijk doet het denken aan de esthetiek van een typische Playstation 1-game, maar ondertussen doet het me aan veel meer denken dan dat. Het is een heel specifiek gevoel wat ik hierbij krijg, maar hopelijk begrijp je wat ik bedoel. De retro-rpg oogt als een Playstation 1-titel die overgebracht werd naar de Dreamcast en je vervolgens speelt via een emulator in een verhoogde resolutie.
Misschien komt dat niet helemaal naar voren wanneer je alleen naar de screenshots kijkt. Maar zodra je Queen’s Domain in beweging ziet, dan klikt het idee misschien wat meer. Queen’s Domain combineert in elk geval afwisselend gekleurde pixels die van dichtbij nergens op lijken, maar van veraf een haast schilderachtige vormgeving van de labyrintische wereld bieden. Alles oogt wel grauw en grijs, maar toch tref je hier schoonheid aan met flora en fauna, moderne god ray’s vanuit de lucht, kleurrijke luchten en vloeiende effecten.

Authentiek en eigentijds
Normaliter zou ik niet zo veel aandacht besteden aan de grafische vormgeving. Maar hier heeft de ontwikkelaar zo’n treffende combinatie te pakken, dat je er eigenlijk niet omheen kunt. Alles oogt als een liefdebrief aan het Playstation 1-tijdperk, maar dan gemoderniseerd voor de huidige generatie spelcomputers. Alsof je bijvoorbeeld King’s Field speelt met mods en aanpassingen vanuit de community, die het origineel zo veel als mogelijk in tact moeten houden – maar ondertussen toch alles eigentijds laten aanvoelen.
De vergelijking met King’s Field, een Japanse rpg-serie die uitkwam op PS1, is de meest treffende vergelijking die ik kan bedenken. Maar ook Elder Scrolls III: Morrowind komt bij me naar boven. Alle drie de games gebruiken een haast minimalistische vormgeven van de wereld, helpen je niet door de omgevingen te navigeren en laten je het volledig zelf uitzoeken. Als je iets wil weten of ontdekken, dan zul je de wereld in moeten trekken. Je hebt geen missies, geen pijltjes die de weg wijzen en zelfs geen landkaart voor dat beetje overzicht.

Metroidvania-vibes
Gelukkig is de wereld wel met elkaar verbonden. En pas wanneer je de juiste wapens of mogelijkheden gevonden hebt waarmee je verder komt, kun je daadwerkelijk een nieuw gebied betreden. Ondertussen kun je altijd teruggaan naar de eerder bezochte delen, om items te vinden die je voorheen miste of vijanden te verslaan die mogelijk te sterk waren. Daarmee lijkt Queen’s Blood een beetje op Castlevania en Metroid. De opzet geeft je in elk geval een heel fijn gevoel van progressie, zeker wanneer je verder komt.
De omgevingen verkennen is bovendien geen straf. Op een gegeven moment vind je namelijk een speciaal zwaard waarmee je kort door de lucht kunt zoeven. Zodoende kun je over gebroken bruggen heen springen en etages betreden die je niet kunt bereiken met een normale sprong. Meestal zijn dergelijke paden verplicht om door te kunnen; maar als je niet oplet, dan kun je optionele leveldelen gewoon missen. Hoe eerder je dit accepteert, hoe meer je gaat opletten en hoe fijner Queen’s Domain gaat flowen, als het ware.

Gevoel van isolatie
Die vloeiende gameplay komt constant tot een abrupt einde, aangezien elke vijanden in Queen’s Domain het op je gemunt heeft. Ze zijn aanvankelijk ook een stuk sterker dan jij bent, waardoor de combat gewichtig aanvoelt. Elke aanval gaat ten koste van je uithoudingsvermogen en zodra die balk leeg is, doen je zwaarden bijna geen schade meer. Dat zorgt ervoor dat je heel de tijd vijandelijke patronen moet analyseren en geduldig op een opening moet wachten. Wegrennen is soms de beste optie, zodat je kunt trainen voor later.
Dit levert tevens een game op met een hoge instapdrempel. Ik ben dan ook de meeste tijd kwijt geweest in het begingebied. Niet alleen om bekend te raken met de gameplay en regels van Queen’s Domain, maar ook omdat ik niet voorbij de sterkere vijanden kom. Vanaf dat punt ben je eigenlijk constant op je hoede. De wereld is genadeloos en de kans dat je in een valstrik loopt of verdwaalt, is eigenlijk onderdeel van het leerproces. Gelukkig groeien de vijanden niet in level mee, waardoor je ze bij terugkomst meteen omver mept.

Buitenstaander in een vreemde wereld
Trainen gaat op een manier waar veel rpg-liefhebbers bekend mee zijn. Wapens worden namelijk sterker naarmate je ze vaker gebruikt; ze verzamelen eigen ervaringspunten en kunnen op bepaalde niveaus zelfs evolueren. Ondertussen kun je je eigen personage sterker maken door in level te stijgen en door goed verborgen maaltijden en kristallen in de wereld te ontdekken. Hierin lijkt Queen’s Domain het meeste op Morrowind. In beide games word je beter door dingen te doen, al blijft dat hier dus beperkt tot je wapens.
Een groot verschil met bijvoorbeeld King’s Field is dat Queen’s Domain geen logge besturing heeft. De PS1-game heeft last van de bekende tankbediening, terwijl de 2026-titel floreert dankzij een moderne besturing met twee pookjes. Wat het spel verder lekker ouderwets doet aanvoelen, is dat het verhaal niet via cut scenes naar voren komt. Je moet namelijk, als buitenstaander in een vreemde wereld, alles zelf ontcijferen door de omgevingen en verborgen hints te bestuderen. Eigenlijk net als vroeger, dus.

Queen’s Domain kopen?
Ik kan Queen’s Domain daarom niet genoeg aanbevelen, zeker wanneer je van retro-rpg’s houdt of goed gaat op het verkennen van een onbekende wereld. De gameplay en progressie lijken rechtstreeks uit de jaren negentig te komen, terwijl de makers op grafisch gebied een perfect balans vinden tussen alles wat oud zo mooi en nieuw zo fris maakt. Queen’s Domain blijft qua personalisatie en uitgebreide rpg-systemen wat aan de oppervlakte, maar dat drukt de pret niet – het daagt je eigenlijk constant uit met sterke vijanden.
Queen’s Domain is bovendien zo’n typische game die je vraagt op het proces te vertrouwen. Het spel nodigt je uit om zijn omgevingen te doorspitten, maar straft ondertussen ook elke vorm van hoogmoedigheid en soms zelfs nieuwsgierigheid af. Je moet niet te snel willen gaan, want dan leg je gewoonweg het loodje. Dat win je niet. Het vraagt om je geduld, want alleen dan kom je verder. Daarmee is Queen’s Domain misschien wel de beste rpg die ik dit jaar gespeeld heb – en ja, ik ben ook lyrisch over Blood of the Dawnwalker.
De uitgever heeft ons een reviewcode gegeven. We hebben de game gespeeld op Nintendo Switch 2, maar je vindt hem ook op Xbox Series, Playstation 5 en pc. RetroReady is een online magazine zonder advertenties en dat willen we graag zo houden. Mocht je dat idee en onafhankelijke media waarderen, dan kun je ons steunen op Ko-fi. Voor meer gamereviews kun je terecht in ons overzicht. Je kunt je daarnaast aanmelden voor onze Discord, waar we het over dit soort spellen en meer hebben.