Blood of the Dawnwalker respecteert je tijd

Op het eerste gezicht lijkt Blood of the Dawnwalker misschien hartstikke modern met de tijdsdruk die je ervaart als speler. Maar niets is minder waar. En niet alleen omdat spellen als Lightning Returns: Final Fantasy XIII, The Legend of Zelda: Majora’s Mask, Dead Rising of Persona 5 allemaal hun eigen draai aan de invulling van je tijd geven. Maar juist ook vanwege de sfeer, de invloeden en het feit dat de gameplay zwaar leunt op de vrije ingeving van de speler, een beetje zoals je dat bij oudere Fallout-games ervaart.

Sterker nog: ontwikkelaar Rebel Wolves geeft aan hevig geïnspireerd te zijn door de ontwerpprincipes van vroege Fallout-titels. Dat begint al in de basis. In Blood of the Dawnwalker krijg je te maken met een in-game klok van dertig dagen. Binnen die tijd moet je je familie redden uit de klauwen van een krachtige vampier, terwijl je ondertussen zijn medestanders ondermijnt en uitschakelt. Hoe je dat doet, wiens hulp je inschakelt, welke mensen je daarbij redt en welke ontdekkingen je doet, is in dat proces helemaal aan jezelf.

Constante keuzestress

Binnen die dertig dagen bepaal je zelf het pad dat je volgt. Wil je meteen het kasteel van de eindbaas bestormen zoals in The Legend of Zelda: Breath of the Wild? Dat kan gewoon. Wil je eerst zo sterk als mogelijk worden door je te focussen op specifieke vaardigheden of juist een zo breed mogelijk scala aan skills ontwikkelen? Ook dat behoort tot de mogelijkheden. Het enige dat je niet kunt doen, is alles in één speelsessie ervaren. Blood of the Dawnwalker is namelijk zo ontworpen dat je keuzes moet maken over je acties.

Elke handeling die je uitvoert, kost je een aantal uur. Meestal is dit één tot drie uur, afhankelijk van het gewicht van een keuze. Meestal is het zo: hoe meer tijd iets kost, hoe meer invloed het heeft op je avontuur. Dat wil niet zeggen dat de één-uur-beslissingen waardeloos zijn – maar die kom je wel vaker tegen, en die helpen je ook gewoon vooruit. Of het nu om missiedoelen, optionele opdrachten, upgrades uitvoeren (ja, echt) of gesprekken gaat: Blood of the Dawnwalker zet je onder druk met constante keuzestress.

Permanente gevolgen

Alles wat je doet, heeft ondertussen invloed op de staat van de wereld. Hoewel er wel een vaste lijn is van het begin naar het eind, is die volledig optioneel. Qua missies heb je zelf in de hand welke je doet en welke je laat, waardoor de game in de basis grotendeels afstapt van lineaire queesten en vaste kaartmarkeringen. In plaats daarvan vormt de spelwereld zich sterk naar de keuzes die je maakt, waarbij acties én het negeren van situaties permanente gevolgen hebben. Een beetje zoals in oude, isometrische rpg’s altijd was.

En wanneer je aan een missie begint, dan moet je er rekening houden dat het einde niet altijd vaststaat. Zo kan het gesprek met de een meer verdieping gebruiken; maar als je dat niet doet, gebeurt er misschien iets niet. In een ander geval kun je meegaan in een plan een belangrijk personage te vergiftigen voordat je het gevecht met hem aangaat. Doe je dat, dan maak je het jezelf gemakkelijker – maar wat gaat je dat kosten op de langere termijn? De keuzes garanderen een unieke verhaalvertelling waarbij sessies flink uiteenlopen.

Geen held, maar ook geen slappeling

Het kan zelfs gebeuren dat gebeurtenissen voorbijgaan of zich verder ontwikkelingen, zonder dat de game je daarvan op de hoogte brengt. Dat is echt ontzettend cool, omdat je als speler leert niet overal invloed op uit te kunnen oefenen. Het onderstreept daarnaast het idee dat je niet alles kunt doen of voorkomen. Je bent geen superheld – je bent geen Geralt of Rivia, Commander “This is my favorite store on the Citadel” Shepard, Ichiban Kasuga of Cloud Strife. Maar dat betekent niet dat je een slappeling bent.

Aan het begin van de game krijg je namelijk toegang tot zowel vampierkrachten als hekserij. Daardoor kun je je vijanden genadeloos neerhoeken of met allerlei spreuken bewerken. Die vaardigheden zijn gekoppeld aan het dag- en nachtsysteem, dat nu daadwerkelijk waarde heeft gezien de tijdsdruk, terwijl je ondertussen je skills als zwaardvechter ontwikkelt. Oké, daarin lijk je wel een beetje op Geralt, maar dat is niet vreemd. Enkele Witcher-veteranen hebben namelijk meegewerkt aan Blood of the Dawnwalker.

Modern doch ouderwets

De drie manieren van vechten lopen mooi naast elkaar: overdag kun je alleen hekserij toepassen, terwijl je ’s avonds de boel terroriseert als vampier. Ondertussen heb je altijd toegang tot je zwaard, waardoor dat een belangrijk element blijft. En dat blijkt, want Rebel Wolves heeft ook hier een interessant systeem bedacht. Met de linker richtingsspook bepaal je namelijk vanaf welke kant je aanvalt. Je vijanden doen dat ook en door op het juiste moment de juiste kant te selecteren, kun je blocken en counteren.

Dit zijn van die kleine aanpassingen aan een bestaand systeem waardoor een game als Blood of the Dawnwalker fris en modern voelt, zonder de ouderwetse wortels uit het oog te verliezen. Je kunt hier snel heel behendig in worden door goed op te laten wat je tegenstanders doen. Soms moet je ook een beetje op je intuïtie vertrouwen, wanneer een vijand van buiten beeld aanvoelt. Normaliter is vrij duidelijk welke richting de persoon voor je kiest; maar soms kun je het niet zien en dan moet je een spannende gok nemen.

Je eigen prioriteiten

Gelukkig legt Blood of the Dawnwalker je niet het mes op de keel. Want door de wereld banjeren, de omgevingen verkennen en met mensen praten kost vrijwel nooit kostbare tijd, tenzij je je waagt aan een actie. De game maakt prettig duidelijk wanneer zoiets een uur of meer kost: zowel met auditieve als met visuele boodschappen. Soms voelt het een beetje gek dat zoiets als een verzameling bloedtonnen vernietigen drie uur kost, maar binnen de context zou het nog best kunnen – je hebt dan meestal net een kamp omgelegd.

Aangezien dat soort dingen, evenals het upgraden van je vaardigheden, allemaal tijd kosten, ben je wel constant aan het afwegen wat nou handig is. En het mooiste is: dat is dus geheel aan jezelf. Je avontuur wordt daardoor echt eigen. Rebel Wolves geeft je in feite alle touwtjes in handen en zegt: kijk maar wat je doet. Dit is een behoorlijk unieke rpg-sandbox-ervaring, één waar ik nog niet bekend mee ben op dit niveau en met deze kwaliteit. Het avontuur brengt je waar je prioriteit aan geeft, hoe mooi is dat?

Invloed van oude rpg’s

Niet alleen de gameplay voelt als een retro-like aan, ook de vormgeving speelt daar een grote rol in. Aangezien de game gemaakt is door Witcher-veteranen, oogt en klinkt Blood of the Dawnwalker is een soort zijstap voor die reeks. Je herkent waarschijnlijk de Oost-Europese invloeden wel in de architectuur of het gebladerte, terwijl de muziek zijn oorsprong vindt in een unieke mix van middeleeuwse Slavische folk, zware percussie en etherische vocalen. Dit had net zo goed een Witcher-game kunnen zijn.

Een andere grote invloedrijke bron is waarschijnlijk de Gothic-serie geweest. Zo speel je in een rauwe, onvergeeflijke versie van het 14de-eeuwse Zuidoost-Europa tijdens de Zwarte Dood. De visuele stijl met modderige moerassen, donkere naaldbossen en verlaten ruïnes roept bij mij in elk geval de grimmige sfeer van de Gothic-wereld op. De makers nemen je daarnaast aan de hand mee de wereld in – maar wanneer je daar eenmaal bent, ben je helemaal op jezelf aangewezen. Ook dat doet denken aan oude rpg’s.

Blood of the Dawnwalker kopen?

Wat Blood of the Dawnwalker nog meer de moeite waard maakt, is dat die het rpg-genre op z’n kop zet. Je kunt niet alles doen, dus je hoeft ook niet alles te doen – en daardoor ben je hier sneller doorheen dan menig andere role playing game. De kaart transformeert daardoor van een visuele checklist naar een chaotisch overzicht waar je zelf orde in mag aanbrengen. Rebel Wolves laat je daarin geheel vrij – gek genoeg ervaar je daardoor tijdens het spelen enorm veel vrijheid, terwijl je in alles constant gelimiteerd wordt.

Er zit ook een bepaalde rust in die beperking. De wetenschap dat je niet alles in één keer meekrijgt is aanvankelijk beklemmend, maar uiteindelijk motiverend. Want niet alleen wil je je tijd daardoor het beste besteden, ook voelt het avontuur daardoor persoonlijker dan ooit. Het kan je wellicht helpen van die dwangneurose af te komen om álles te doen in grote rpg’s – ik weet dat ik daar in elk geval wel klaar mee ben. Ik ga voortaan liever voor games die mijn tijd respecteren; Blood of the Dawnwalker doet precies dat.

Bandai Namco heeft een recensiecode opgestuurd. We hebben de game gespeeld op Playstation 5, maar hij is ook verkrijgbaar voor Xbox en pc. Je koopt het spel bij Amazon of Bol en als je iets via de affiliatelink koopt, dan kan RetroReady daar een klein bedrag aan overhouden. Voor meer gamereviews kun je terecht in ons overzicht. Je kunt je daarnaast aanmelden voor onze Discord, waar we het over dit soort spellen en meer hebben.