Draco and the Seven Scales staat op de schouders van Game Boy-klassiekers

Dat Draco and the Seven Scales zwaar op de Zelda-reeks leunt, is overduidelijk. Veel soortgelijke games spiegelen zich echter aan bijvoorbeeld The Minish Cap, terwijl ontwikkelaar Ice Goat Games bewust voor Link’s Awakening kiest. De studio gebruikt het originele Game Boy-avontuur en de visuele stijl als een blauwdruk om van te leren. Hoewel die monochrome 8-bit-stijl mij meteen aanspreekt en het origineel tot mijn favorieten behoort, pak ik de titel toch met enige twijfel op. Is Draco een simpele kloon of heeft het toch een eigen karakter?

Ice Goat Games is een kakelverse studio die met Draco and the Seven Scales debuteert. De oprichter verloor eerder zijn baan en besloot daarom zijn droomspel te ontwikkelen. Zo’n situatie komt natuurlijk vaker voor in indieland, maar het blijft desondanks een mooi proces wanneer mensen de vrijheid ervaren om te doen waar ze van dromen. Eerlijk is eerlijk, vaak mislukken dergelijke projecten; maar Draco kan al spreken van een klein succes met 20.000 wishlistnoteringen. Dat de ontwikkelaar veel inspiratie haalt uit zijn jeugdherinneringen slaat goed aan bij gamers, helemaal als het om de Game Boy, Zelda of Pokémon gaat.

Yo ho, a pirate’s life for me

In Draco and the Seven Scales speel je de wanhopige piratenkapitein Draco. Nadat zijn vrouw overleden is aan een mysterieuze, dodelijke ziekte, dreigt ook zijn dochter hieraan ten prooi te vallen. Als laatste redmiddel zoekt hij een kwaadaardige kraken op die de macht heeft haar te genezen. Dat beest wil je wel helpen, maar dat kost wel wat. Daarom sluit je een pact de zeven legendarische schubben te verzamelen. Maar je ontdekt al snel dat dit een grote vergissing was — nu is het aan jou om je dochter te redden en je fout ongedaan te maken.

In het spel verken je niet alleen het land, maar ga je ook de zee op. Al varend bestuur je het schip bijna alsof het een eigen personage is; je springt er zelfs mee over obstakels heen. Verder krijg je onderweg te maken met blokkades, die je kunt opblazen met allerlei soort kanonnen. De vaarsegmenten doen me daardoor denken aan The Wind Waker gemixt met Sea of Thieves, maar dan in een Game Boy-jasje (hoe gek dat ook misschien klinkt, maar zo fijn speelt het). Die gameplay vormt een heerlijke afwisseling met de actie op het vasteland.

Het spel heeft vertrouwen in je

Zodra je aanmeert, schakelt het spel naadloos over naar de typische Zelda-gameplay. De eilanden en grotten fungeren als kerkers, waarbij je talloze ruimtes doorkruist in de zoektocht naar de uitgang of de schatkamer. Je velt vijanden met je zwaard of je pistool, lost allerlei soorten puzzels op en sluit traditioneel af met een baasgevecht. De game biedt daarmee weinig vernieuwing, maar brengt het klassieke avonturengevoel daarentegen feilloos over. Het is immers geen schande om zwaar op een geliefde inspiratiebron te leunen.

Draco and the Seven Scales laat je bovendien lekker zelf ontdekken. Slechts een enkele keer krijg je een hint; de meeste puzzels los je meteen op eigen houtje op. Daardoor zoek je regelmatig goed naar de juiste route of naar de oplossing van een ogenschijnlijk simpele breinkraker. Het is echt een verademing dat de game je niet constant bij de hand neemt, aangezien veel moderne titels daar een handje van hebben. Hoewel het spel nergens extreem moeilijk wordt, biedt de aanpak precies genoeg uitdaging en daardoor gewoon meer plezier.

Een piraat heeft ook hobby’s

De puzzels beperken zich ondertussen niet tot de kerkers. Zo stuit je her en der op een kaartenmaker die stromingenkaarten van de omgeving verkoopt. Na aanschaf zie je tijdens het varen precies waar de zeestromingen lopen — en als je die besluit te volgen, dan kun je nieuwe gebieden ontdekken. Dit voelt aan als een voor de context logische en organische manier van ontdekken en vooruitduwen. Op het land voltooi je bovendien uitdagingen om vogels vrij te spelen. Je verzamelt meerdere gevleugelde vrienden met elk een unieke eigenschap, waarmee je andere puzzels oplost.

Op een gegeven moment bemachtig je een vishengel. Door op het vasteland goed om je heen te kijken, spot je af en toe bubbels in het water. Wanneer je dan je hengel uitwerpt, dan barst er een Pokémon-achtig gevecht los. Elke vis biedt zo zijn een eigen uitdaging die je eerst moet ontrafelen. Waar je de allereerste vis simpelweg uitput door de lijn een paar keer in te halen, vereisen latere vangsten een tactischere aanpak. Zo gooi je een anker uit om de vis te vertragen, richt je schade aan met je pistool en maak je het zeewezen duizelig met je vogel. Draco and the Seven Scales verpakt dit allemaal in vlotte minigames die gelukkig niet snel saai worden.

Draco and the Seven Scales kopen?

Het uitspelen kost me zo’n tien uur en dat is wat mij betreft een perfecte speelduur voor dit genre. De Zelda-achtige kerkers steken goed in elkaar, de puzzels bieden meer dan genoeg uitdaging, het varen is verrassend leuk, het spel neemt je niet continu bij de hand en het biedt een simpel, doch vermakelijk verhaal. Het design en de flow zijn gewoon spot-on: als je van de oudere Zelda- en Pokémon-spellen houdt, dan voelt Draco and the Seven Scales precies goed.

Voor een debuutgame, die ontstond als nostalgische knipoog, levert Ice Goat Games uitstekend werk af. De game leunt overduidelijk zwaar op Link’s Awakening, maar dankzij de creatieve vaarsegmenten, zijmissies en verzamelobjecten toont Draco absoluut een eigen gezicht. Trek dus snel je piratenoutfit aan en neem een duik in dit Game Boy-achtige avontuur, dat op de schouders van twee Game Boy-klassiekers staat.

De uitgever heeft ons een recensiecode opgestuurd. We hebben de game gespeeld op de Steam Machine. Voor meer gamereviews kun je terecht in ons overzicht. Je kunt je daarnaast aanmelden voor onze Discord, waar we het over dit soort spellen en meer hebben.