Metroid vindt zichzelf na veertig jaar nog steeds opnieuw uit

Denk ik aan Nintendo, dan springen Mario en Zelda meteen in het oog. De Japanse gigant bezit echter meer legendarische franchises, met Metroid als een van de favorieten. Sinds de lancering van het eerste deel in 1986 geniet ik al van ijzersterke games binnen de reeks. Gelukkig is het einde nog lang niet in zicht. Maar wat maakt dit universum nou zo speciaal?

De serie begon al ijzersterk. Als geheimzinnige premiejager land je op een planeet waar ruimtepiraten nieuw ontdekte, parasitaire wezens willen klonen. Met die Metroids willen ze uiteindelijk het universum overheersen. Jouw missie om de piraten te stoppen vormt het startschot van een gigantisch avontuur. Door tunnels te verkennen en upgrades te verzamelen dring je steeds dieper door in de vijandelijke basis waar dodelijke tegenstanders je opwachten. Kraid, Ridley en Mother Brain maken hier hun allemaal hun debuut.

Een sterk begin

Zoals je wellicht weet, baarde Metroid samen met Castlevania een geheel nieuw genre: de metroidvania. De kern van dit genre ligt in een grote, aaneengesloten wereld die je non-lineair verkent. Nieuwe vaardigheden en upgrades dienen hierbij als de sleutels waarmee je eerder onbegaanbare paden opent. Geheel nieuw was dit concept niet. Games als Below the Root, Brain Breaker en zelfs The Legend of Zelda lieten je al vrij rondlopen, zodat je later kon terugkeren op zoek naar nieuwe geheimen en deuren. Metroid bracht de gamewereld en de gameplay echter als eerder écht naadloos samen, door wapens en upgrades te gebruiken in plaats van simpele sleutels.

Ook adopteerde Metroid het wachtwoordsysteem dat vlak daarvoor debuteerde in Dragon Quest en Bomberman. Waar die titels slechts minimale data onthielden, perste Metroid een enorme hoeveelheid informatie in de code. Op welke locatie Samus startte, welke upgrades je bezat en welke bazen je versloeg; het systeem legde alles feilloos vast. Maar alleen in de westerse versie. De Japanse release verscheen namelijk op diskette voor het Famicom Disk System (de uitbreiding voor de Japanse NES), waarop ze daar hun voortgang direct op de disk opsloegen. Nintendo had duidelijk goud in handen. Gamers van toen genoten volop van de game en de onthulling dat Samus een vrouw is, sloeg aan het einde in als een bom. De toon was gezet.

Het avontuur gaat verder

Vijf jaar later verscheen de opvolger op de Game Boy, namelijk Metroid II: Return of Samus. Ondanks de technische beperkingen van de handheld overtuigde het spel menig speler. De game kreeg een veel lineairdere opzet, waardoor je per gebied een aantal metroids moest verslaan om verder te komen. Toch behield de game zijn ijzersterke kern van het origineel. Nieuwe vaardigheden, een broodnodige uitbreiding van het achtergrondverhaal, meer diepgang rondom de evolutie van de Metroids en het debuut van het Varia Suit maken ook dit deel onmisbaar voor fans.

Het deel dat daarna verscheen, Super Metroid voor de SNES, kroonde zich echter tot de publieksfavoriet. Je kreeg niet alleen de geliefde bewegingsvrijheid terug, maar verkende nu ook zes gigantische gebieden die naadloos op elkaar aansloten. De nieuwe landkaart maakte het ontdekken bovendien een stuk overzichtelijker, terwijl frisse upgrades en vaardigheden de gameplay flink verdiepten. De angstaanjagende sfeer en het meeslepende verhaal zonder één regel dialoog betoverden spelers wereldwijd, waardoor het meesterwerk vandaag de dag nog altijd hoog in de favorietenlijstjes prijkt.

Grote vernieuwingen

Na die kaskraker verscheen de Game Boy Advance-titel Metroid Fusion, die een meer lineair pad koos. Dit deel focuste vooral op spanning en behendigheid. Doordat een parasiet Samus infecteerde, moest ze zich voeden met verslagen vijanden en was haar pak incompleet. Dit maakte haar echter een stuk beweeglijker, wat de gameplay flink versnelde. Die snelheid en spanning voerden ook in het recente Metroid Dread, een favoriet op de redactie, de boventoon. Tussen die twee delen verschenen echter nog drie games die het roer volledig omgooiden.

Ik heb het natuurlijk over de Metroid Prime-spellen. Waar de serie bekendstaat om de 2d-avonturen, verkent de subreeks de wereld volledig in 3d. Je speelt nog steeds als Samus, maar bekijkt het universum nu door haar eigen ogen en vizier. Hoewel de kern hetzelfde blijft, zorgt dit voor een compleet andere ervaring. Uiteraard levert die overstap de nodige uitdagingen op, waardoor de makers soms noodgedwongen interessante gameplay-ideeën introduceren. Zo scan je de omgeving en vijanden om de lore te ontdekken, heb je een handig lock-on-systeem en maak je kennis met Dark Samus. Niet iedereen hield direct van die overgang, maar de enorme schare fans bewijst het succes van het experiment. Helaas slaat Metroid Prime 4: Beyond de plank soms mis…

Samus maakt ook uitstapjes

De serie kent in elk geval vernieuwingen die grotendeels sterk uitpakken. Nintendo durft duidelijk te experimenteren met Metroid. Twee opvallende experimenten zijn Metroid Prime Pinball en Metroid: Other M. Dat andere ontwikkelaars hiervoor verantwoordelijk zijn merk je meteen. Zoals de naam verraadt, verpakt Metroid Prime Pinball het eerste Prime-avontuur als een flipperkast. Ondanks het compleet andere genre valt de game goed in de smaak, bij zowel critici als spelers.

Daarentegen zijn de meningen over Metroid: Other M flink verdeeld. Team Ninja (bekend van Ninja Gaiden) ontwikkelde die Wii-game, wat je terugziet in de flitsende, acrobatische actie. De Wii Remote maakt de besturing echter stroef en tijdens het mikken staat Samus vast aan de grond. Hierdoor voelt de snelle actie alsnog tergend traag aan. Ook verandert het karakter van Samus van een stoere premiejager in een onderdanige, kwetsbare vrouw. In plaats van upgrades te verzamelen, gebruik je die pas na expliciete toestemming van je commandant. Zelfs Ridley, die je al meerdere keren heldhaftig versloeg, bezorgt Samus plotseling een PTSS-aanval. Fans konden zich logischerwijs niet vinden in die koerswijziging. Die deed het personage Samus teniet.

De toekomst van Metroid

Dat Metroid aan de wieg van een genre stond zegt al genoeg, maar vrijwel elk deel valt wel in de smaak (met een paar uitzonderingen die de regel bevestigen). Door constant de sfeer en het verhaal een hoofdrol te geven terwijl de gameplay per deel evolueert, blijft de serie imponeren — ja, zelfs veertig jaar later. Het verbaast mij dan ook niets als Metroid moeiteloos de vijftig jaar aantikt. Gelukkig gonst het inmiddels van de geruchten over nieuwe games.

Het eerste gerucht wijst op een remake van Super Metroid, waarmee ook nieuwe spelers kennismaken met dit meesterwerk. Nintendo ontwikkelt de game vermoedelijk volledig binnenshuis en voorziet de titel mogelijk van een vernieuwde pixelartstijl. Daarnaast fluisteren geruchtenmakers in de wandelgangen over een opvolger voor Metroid Dread. De naam Metroid Ravenous dook onlangs op in een Braziliaanse database, al ontkent Nintendo vooralsnog alles. Hoewel er nog niets vaststaat, ziet de toekomst van de serie er rooskleurig uit. En niet alleen omdat Nintendo iets goed te maken heeft na Beyond, maar omdat de Japanse consoleboer gelooft in de kracht van het Metroid-merk.

Ondertussen kun je een groot deel van de games binnen de Metroid-serie op je Nintendo Switch en Nintendo Switch 2 spelen. Op deze pagina op de Nintendo-website zie je bijvoorbeeld dat je Metroid en Super Metroid via Nintendo Switch online kunt beleven. Ja, daar heb je een abonnement voor nodig en na het gedoe met Sony willen we dat niet te hard toejuichten — maar dit is wel de gemakkelijkste, meest betaalbare en een legale manier kennis te maken met de reeks.

Voor meer verhalen kun je terecht in ons overzicht. Daarnaast recenseren we wekelijks allerlei soorten hardware, zoals retrohandhelds, en kun je bij ons terecht voor gamereviews die altijd oog hebben voor de retrogamer. Je kunt je daarnaast aanmelden voor onze Discord, waar we het over dit soort spellen en meer hebben.