Operation Night Strikers knalt wat af, maar voelt niet compleet

Toen Operation Night Strikers aangekondigd werd, schoot er een golf van nostalgie door me heen. Dat komt omdat de compilatie van klassieke arcadegames een spel bevat waar ik vroeger echt gek op was: Operation Wolf. Ik heb die game meerdere malen gespeeld als kind op vooral de pc met een muis. Dus ik moest wel kijken of die titel de tand des tijds doorstaan heeft. Zo ja, hoe speelbaar is het met een modern controleschema, zonder lightgun of muis?

Combinatie van Operation Wolf…

De titel van de collectie is een samenvoeging van twee van de aanwezige games. Maar de compilatie bevat in totaal vier titels van uitgever Taito. Twee daarvan zijn vrij verschillend met elk hun eigen stijl. In de arcadehal heeft de kast van Operation Wolf een controller in de vorm van een uzi erop gemonteerd, terwijl Night Striker een flightstickachtige controller had. Daarbij bestuurde je in laatstgenoemde een voertuig van waaruit je schoot, terwijl de andere vanuit een eerste persoonsperspectief werkte.

Operation Wolf is ook de oudste game in deze collectie en die on-rail shooter gooit van alles tegelijk op je af. Je hebt als doel gijzelaars te redden uit vijandig gebied. Alleen die vijand is niet mals en valt je constant aan met van alles en nog wat. Rakketten, messen, granaten, kogels… Alles vliegt je om je oren. Gelukkig kun je die nagenoeg allemaal uit de lucht schieten, maar soms is het zeer overweldigend. Je merkt hier dan ook zeker dat het een arcadegame is. Aan uitdaging geen gebrek.

Om de zes missies te kunnen volbrengen moet je een bepaald quote aan soldaten en voertuigen uitschakelen. Haal je dit niet, dan heb je de missie gefaald. Maar omdat het een geëmuleerde arcadegame is, kun je er wel oneindig veel virtuele muntjes in gooien. Je moet wel even opletten als je een continue gebruikt; je score wordt dan niet geüpload naar de wereldranglijsten. Dit is iets wat vrij standaard is met de hedendaagse retroarcadecompilaties, maar toch handig om te weten. Zeker als je graag je beste score wil delen met anderen.

… en Night Strikers

Night Striker op zijn beurt is meer te vergelijken met games zoals Afterburner en Space Harrier, allebei van Sega. Je ziet je voertuig van achteren. In dit geval heb je de controle over een zwaar bepantserde en futuristische auto die ook nog eens een vliegmodus heeft. Je enige aanval is een energiewapen en daar moet je het maar mee doen. Omdat je automatisch naar voren gaat, hoef je zelf alleen maar over het scherm heen te bewegen en te vuren. Het is dan wel belangrijk dat je vijandig vuur, de vijanden zelf en de nodige obstakels tijdig ontwijkt.

Aan het eind van elk level kom je een baas tegen die past bij het thema. Je hebt maar liefst 21 verschillende routes waar je mee te maken krijgt. Alleen hoef je er maar zes te halen per keer. Het maakt namelijk gebruik van eenzelfde systeem als Outrun. Je racet of vliegt schietend door het level heen en aan het eind kies je telekens welke richting je opgaat. Ik bedoel, als je leentjebuur speelt bij Sega, doe het dan goed, toch? Geintjes daargelaten, het zorgt wel voor andere eindes van het verhaal en verhoogt de herspeelbaarheid. Ook omdat in het zesde level je voertuig soms verder transformeert. Zo heb je een motorvorm, maar ook een jet- of zelfs robotvorm.

Omdat je maar een beperkte schildkracht hebt, is het opletten geblazen. Op een gegeven moment komen er flinke waarschuwingen in beeld als je te veel geraakt wordt. Ben je door je schild heen, dan is één enkel schot afdoende om je uit te schakelen. Net zoals bij Operation Wolf raak je je plek op de ranglijsten kwijt als je een continue gebruikt. Je haalt dan overigens nog wel je achievements, die ook in de Switch-versie zitten.

Maar ook Operation Thunder Bolt…

De andere twee titels hebben dezelfde opzet als Operation Wolf: lightgungames die ook speelbaar zijn op thuisplatformen. Operation Thunder Bolt is een directe opvolger, alleen hier moet je gegijzelde mensen van een terroristische organisatie bevrijden. Er zit wat meer variatie in de levels, omdat je nu niet alleen maar van links naar rechts gaat, of vice versa, maar ook naar voren. Vijanden vallen je van de zijkanten aan en regelmatig komt er een pantserwagen op je pad. Je krijgt zelfs te maken met straaljagers en helikopters. Behoorlijk drukke bedoening, dus.

Net zoals in het eerste spel doen ze dat in grote getalen en dat is zeker pittig. Voordeel is dat in Thunder Bolt je niet in je eentje de strijd aangaat. Samen met een tweede speler is het wat gemakkelijker om door alle chaos heen te beunen. Alleen moet je nu allebei oppassen dat je niet per ongeluk de gijzelaars neerschiet. De kans dat dit gebeurt, is altijd aanwezig omdat ze dwars door je scherm heen lopen. Ook is het oppassen met de allerlaatste baas. Ga je bij hem dood, dan is het einde oefening, want zelfs een continue is je dan niet meer gegund.

… en Space Gun

Tot slot is Space Gun een spin-off van de serie waarin je te maken krijgt met bloeddorstige aliens. Niet zo gek met zo’n titel, zullen we maar zeggen. De game werkt met hetzelfde principe van de Operation-titels maar hier zit je vaker in kleinere gangen. Ook komt het minder vaak voor dat je tientallen vijanden en voorwerpen tegelijk op je afkrijgt. Daarnaast zit er meer variatie in dan alleen een uzi en een raketgranaat, zoals in de vorige twee games.

Je hebt naast de pulsegun en raketgranaat nu ook toegang tot vuurbommen, snijwapens en een ijsgranaat die allemaal snel afrekenen met de monsters. Dat is erg handig, want als je normaal vuurt dan moet je ze ook echt aan stukken schieten. Als ze alleen een arm kwijt zijn dan kunnen ze nog steeds aanvallen. Zelfs als je hun hoofden eraf schiet zijn ze nog gevaarlijk.

Voordeel is wel dat ze gemakkelijker te raken zijn. De reguliere aliens toren boven de menselijke gevangenen uit. Hierdoor is de kans dat je onschuldige mensen raakt een stukje kleiner. Dat neemt niet weg dat je nog steeds moet oppassen. Een paar vijanden kunnen namelijk ook van gedaante wisselen. Als laatst biedt ook dit spel verschillende routes aan die je gaandeweg het spelen kiest. Het is wel zo dat je altijd op hetzelfde eind uitkomt. Veel maakt het dus niet echt uit, maar het zorgt toch voor een beetje afwisseling.

Vermakelijk met wat kanttekeningen

De collectie is an sich erg leuk. De games zijn speelbaar met je analoge pookjes en toetsen, met een muis en soms zelfs met de gyroscoop van de Joy-Cons. Ik heb alle games goed kunnen spelen met een muis op de Switch en ook met de reguliere controllers. De gyroscoopbediening heb ik eveneens uitgeprobeerd, maar daar ben ik niet over te spreken. Ik heb ze meerdere malen opnieuw moeten kalibreren tijdens het spelen, omdat die besturing niet stabiel is. Hoewel je dit met een simpele druk op de Y-knop kunt regelen, leidt het wel af van alles wat er op je scherm gebeurt. Jammer, want ik had dit graag meer willen gebruiken.

Wat ik het meest vind tegenvallen is dat de compilatie niet helemaal volledig is. Je krijgt namelijk alleen maar toegang tot de vier genoemde arcadegames. Dit zijn uitstekende uitvoeringen en je kunt gelukkig kiezen tussen verschillende markten, maar toch zit iets me niet lekker.

Zodra je namelijk een spel kiest in het hoofdmenu kom je in een volgend scherm terecht waar je de versie die je wil spelen kunt selecteren. Niks mis mee, zeker gezien je meestal de Japanse en Amerikaanse versies hebt en soms World- of Europese varianten. Ook heb je gemakkelijkere versies die iets meer vergevingsgezind zijn dan het origineel. Maar, en dit is een grote maar, je ziet ook gelijk een variant staan die je niet kunt selecteren.

Het betreft hier titels die gemaakt zijn voor de thuismarkt. Denk aan de Famicom-, NES- of Sega Master System-varianten van Operation Wolf. Thunder Bolt heeft een SNES-uitvoering, Night Striker is ooit uitgekomen voor de Sega Mega CD en Space Gun heeft verbazingwekkend genoeg ook een Master System-versie. Het nadeel is dat je die samen als betaalde extra content moet aanschaffen. Het had Taito gesierd als de grafisch mindere games er direct bij zouden zitten.

Operation Night Strikers kopen?

Dit is duidelijk een compilatie voor de fans die vroeger de originele spellen, al dan niet in mindere vorm thuis, hebben gespeeld. Operation Wolf mag dan niet gemakkelijk zijn, ik vind het samen met Night Striker de leukste van allemaal. Alle aanwezige titels spelen lekker weg en dat is het belangrijkst. Of jongere spelers die niet die nostalgiefactor hebben de games kunnen waarderen, betwijfel ik. Misschien grappig om een keer te proberen, maar meer ook niet. Operation Night Strikers voelt tot slot ook niet compleet aan zonder de extra content, omdat je altijd dat slotje ziet zodra je een spel kiest. Dat haalt de lol er wel een beetje van af.

Clear River Games heeft ons een recensiecode opgestuurd. We hebben de game gespeeld op de Nintendo Switch. Voor meer gamereviews kun je terecht in ons overzicht. Je kunt je daarnaast aanmelden voor onze Discord, waar we het over dit soort spellen en meer hebben.