In Lost Planet: Extreme Condition wordt het heet onder je voeten
In de aanloop naar Capcoms nieuwe third-person actiegame Pragmata besluit Peter wat oudere en soortgelijke titels te bekijken. Lost Planet is de derde game in dit rijtje en in tegenstelling tot de vorige twee games komt die van de Japanse uitgever zelf.
Het is alweer even geleden dat ik Lost Planet: Extreme Conditions speelde. De laatste keer was op de Playstation 3 en destijds charmeerde het spel mij totaal niet vanwege een aantal problemen. Toch herkende ik wel het plezier dat je kunt hebben tijdens het spelen, maar dat kwam niet goed over door de slechte port naar Sony’s platform. Dit keer heb ik de pc-versie opgestart als onderdeel van mijn terugkeer naar Japanse third-person actiegames in de aanloop naar Capcoms nieuwste titel Pragmata.
Dit idee bestaat al een tijdje en ontstond nadat ik de demo van de nieuwe scifi-shooter speelde. Het leek me een goed idee terug te kijken of andere third-person actieshooters van weleer, om mezelf, en jou misschien ook, warm te laten lopen voor Pragmata. De eerder verschenen artikelen over Binary Domain en Vanquish vallen ook onder die gedachte.
Lost Planet
Het verhaal van Lost Planet draait om Wayne Holden, gespeeld door de Koreaanse acteur Lee Byung-hun. Wayne heeft na een traumatische ervaring zijn geheugen verloren, een bekende trope, en wordt gevonden door een groep mensen die probeert te overleven op een ijskoude planeet. Die wereld was bedoeld als een nieuw thuis voor de mensheid, maar een inheems insectachtig ras blijkt enorm gevaarlijk te zijn, waardoor dit project geen lang leven beschoren was. Een hoop mensen zijn toen achtergelaten en onderling groepen gaan vormen, waaronder piraten.
Wayne komt terecht bij een heel ander soort groep, waar niet alles is wat het blijkt te zijn. Daarbij is hij ook nog eens heel speciaal te zijn vanwege zijn arm die in staat is warmte te onttrekken van vijanden die hij doodt. Het spel noemt dit T-Eng, oftewel thermische energie. Hierdoor blijft hij langer warm én dit geeft hem levensenergie terug. Word je geraakt dan vult je levensbalk zich aan zolang je genoeg energie hebt. Je moet wel blijven opletten, aangezien je dit constant verbruikt. Je moet dus constant op zoek gaan naar een nieuwe bron.
Rondlopen in robotpakken
T-Eng is dus een belangrijk onderdeel van zowel het verhaal als de gameplay en gelukkig vind je het niet alleen door vijanden te doden. Veel objecten die je kunt slopen hebben die energie ook. Vooral de watertorens die je in het desolate landschap kunt vinden zijn erg handig. Daarnaast vind je allerhande wapens, waarvan je er maar maximaal twee tegelijk kunt dragen. Ook kun je extra grote wapens oppakken die geschikt zijn voor de robots die je kunt besturen, alleen loop je dan minder snel.
De zogeheten Vital Suits zijn vitaal voor het spel, want ter voet ben je minder snel en een stuk kwetsbaarder. Zeker als het wil opnemen tegen de uit de kluiten gewassen bazen. Qua suits heb je de keuze uit een redelijk gevarieerd aanbod. Zo heb je een die je kunt transformeren tot een zeer snel voertuig, dat soms lastig te besturen is, maar ook een robot waarmee je veel hoger kunt komen door een dubbele sprong. De verschillende pakken zorgen gedurende het spel voor een gevarieerde gameplay, waardoor Lost Planet niet snel herhalend aanvoelt.
Veel variatie, weinig levels
Iets minder blij ben ik met de soms log aanvoelende besturing. Het maakt niet uit of ik met een controller speel of met muis en toetsenbord. Het past wel bij het spel, maar na Vanquish te hebben gespeeld is dit toch even wennen. Dat neemt niet weg dat het spel misschien toch iets te gemakkelijk is. Ik ben vrij snel door de levels heengegaan en aangezien er maar twaalf lineaire missies zijn, is dat toch wel te weinig naar mijn mening.
Maar daartegenover staat dat er tegenwoordig weinig tot geen slowdown zit in de eerste Lost Planet. Zeker niet met een wat sterkere pc, die de minimale specs ruimschoots aankan. Toen het spel voor het eerst verscheen merkte je die vertraging vooral op bij de grote bazen, alhoewel die bij de PS3-versie constant aanwezig was. Toegegeven, het is pittig om games te optimaliseren vanwege de beruchte Cell-chip, waardoor sommige games niet op de derde Playstation verschenen. Hier merk je met de pc-versie, die meerdere keren per jaar in de aanbieding is, gelukkig niets (meer) van.
Lost Planet nog steeds de moeite waard?
Over het grafische aspect kan ik kort zijn, want dit is natuurlijk vrij oubollig — ook al speel je op 1080p of hoger. Toch heeft het, net zoals de twee Sega-games uit die tijd, zijn charme. Het spel is duidelijk en scherp en ook de animaties ogen nog altijd soepel. Dat gaat eigenlijk voor heel de game. Alles draait en zit goed in elkaar, maar het excelleert eigenlijk nergens in.
Toch is het eerste deel alleen al de moeite waard, als je de wat trage besturing en oude graphics voor lief neemt natuurlijk. Stiekem hoop ik dat Capcom de moeite neemt ook dit spel van een remaster te voorzien. Misschien in een bundel van alle drie de delen.
Dat gezegd hebbende denk ik dat ik ondertussen wel klaar ben voor een nieuwe third-person shooter uit de stallen van Capcom. Een die nieuwe gameplayideeën toepast, maar ook als vanouds aanvoelt. Dat is, zoals ik al eerder aangaf, hopelijk Pragmata. Ik ben nog wel een beetje terughoudend, maar de demo belooft in ieder geval al veel goeds. Laat die nieuwe doch old-school game maar komen.
We hebben Lost Planet gespeeld via Steam, met een toetsenbord en muis en een controller. Hoewel de pc-versie weinig verschilt van de consolevarianten, kan de keuze voor het platform toch effect hebben op jouw ervaring. Voor meer gamereviews kun je terecht in ons overzicht. Je kunt je daarnaast aanmelden voor onze Discord, waar we het over dit soort spellen en meer hebben.
