Binary Domain schittert als een vergeten, ruwe diamant

Het spel Binary Domain zegt misschien niet iedereen wat. Dat is helaas niet zo gek en tegelijkertijd ontzettend zonde. Oké, de game is misschien niet voor iedereen, omdat die een beetje apart is en vanwege wat systemen die niet even goed werken als gehoopt. Maar ondertussen doet het ook een aantal dingen heel goed. Het heeft denk ik ook niet geholpen dat het uitkwam in een tijd waarin er veel third-person shooters uitkwamen en de Japanse maker niet echt bekend stond om haar ervaring in het genre.

Over welke ontwikkelaar we het hebben? Nou, wat dacht je van Like a Dragon-maker Ryu Ga Gotoku Studios. De enige echte, ja. Een verrassing wellicht, omdat de studio, voorheen New Entertainment/CS1 R&D en dáárvoor zelfs Amusement Vision, geen hoge ogen wist te gooien met haar eerste poging in dit genre. Yakuza: Dead Souls was erbarmelijk slecht en wordt tot op de dag van vandaag gezien als het zwarte schaap in de familie. Maar Binary Domain is wat mij betreft een stap in de goede richting die zelfs nu nog wat meer aandacht mag hebben.

Niet in de laatste plaats vanwege de aankondiging van de game Pragmata, van Capcom. Toen ik dat spel zag, moest ik namelijk meteen denken aan genregenoten als Binary Domain. Ik kan dan ook niet wachten om met dat spel aan de slag te gaan. Maar om die game straks beter in context te kunnen plaatsen, moeten we eerst kijken naar wat ervoor kwam.

De niet zo verre toekomst

In dit Sega-schietspel is waterspiegel flink gestegen en dat heeft voor heel veel problemen gezorgd. De mensheid is genoodzaakt het hogerop te zoeken en besluit robots in te zetten om hun problemen te verhelpen. Hierdoor heeft de technologie een flinke sprong vooruit gemaakt met, hoe kan het ook anders, een enkele Amerikaanse corporatie dat alle winst boekt. Dit soort games past dan wel in het sci-fi-genre, maar alle goede science-fiction is gestoeld op de werkelijkheid, toch?

Op een dag loopt een gewapende man, die duidelijk in paniek is, het hoofdgebouw binnen van dat bedrijf. Hij maakt een bizarre beschuldiging en laat zien dat hij eigenlijk een robot is voordat hij zichzelf opblaast. Robots vermommen zich nu als mensen en dat weten ze soms het zelf niet eens. Technologie die het betreffende bedrijf ver te boven gaat, dat is geen goed teken.

Het vermoeden van de fabrikant, en een aantal landen, is dat die technologie uit Japan komt. Jij wordt daarom met een team van elite-eenheden naar dat land gestuurd. Het doel is het infiltreren van het geïsoleerde eiland om te achterhalen wat er aan de hand is. Uiteraard loopt alles in de soep en je komt al snel in meerdere gevechten terecht.

Een genoegzaam gevoel

Het spel is een third-person shooter waarbij de camera achter je personage hangt. Zoals veel soortgelijke games heb je de mogelijkheid dekking te zoeken. Je kunt ook over obstakels en muurtjes klimmen, maar ik moet zeggen dat de besturing niet heel intuïtief is op dat gebied. Het vergt wat gewenning, laten we het daarop houden. Het schieten voelt daarentegen vrij strak en precies.

Maar het beste onderdeel van Binary Domain is de schade die je kunt aanrichten. Niet zozeer de omgeving, maar vooral de vijanden waar je stukken bepantsering en zelfs ledematen van kunt vernietigen. Het zorgt voor een genoegzaam gevoel. De momenten waarop je robots aan flarden schiet zijn erg fijn. Maar daar blijft het niet bij, aangezien de game je aandacht constant vasthoudt. Bijvoorbeeld tijdens een lange glijpartij van een enorme muur af, terwijl je ondertussen obstakels moet ontwijken. De snelheid waarmee je door de game raast, ligt hierdoor vrij hoog. Soms heb je wat rustmomenten, maar je zit al vrij kort daarna dik in de actie. De ervaring voelt daardoor als een actiefilm van tien uur, van het type B-film met cheesy dialogen en overdreven machogedrag. Het is op dit gebied wel een product van zijn tijd, dus houd dat in je achterhoofd wanneer je hier aan begint.

Commando’s geven

Een opvallend onderdeel van Binary Domain is de mogelijkheid opdrachten te geven aan je teamgenoten via je microfoon. Dit systeem werkt niet perfect, maar ergens werkt het wel. Toch is het vreemd om in je eentje thuis te zitten en tegen een game te schreeuwen. Gelukkig geef ik liever de opdrachten via m’n toetsenbord, maar het is grappig dat de optie bestaat, aangezien dit, mits de teamleden doen wat je vraagt, voor een betere onderdompeling zorgt. Verwacht trouwens geen nauwgezette commando’s; het blijft behoorlijk basaal.

Je kunt de microfoon ook gebruiken om op gesprekken van je teamgenoten te reageren. Dit heeft invloed op je band met hen wat later de nodige voordelen oplevert. Ook hier is de uitwerking niet zo diepgaand. Je moet namelijk wel erg veel moeite doen wil je een enorm slechte relatie met je team krijgen.

Is Binary Domain de moeite nog waard?

Je kunt Binary Domain nog wel eens voor leuke lage prijs vinden tijdens een Steam-sale. Hoewel het niet enorm diepgaand is en de gameplay soms wat te wensen overlaat, voelt het wel bevredigend om de vele robots, van kleine tot torenhoge metalen constructies, compleet aan gort te knallen. Ondanks dat het spel verre van perfect is zou ik geen nee zeggen tot meer van dit soort actietitels. Ik kijl dan ook reikhalzend uit naar de sci-fi actieshooter Pragmata van Capcom, die eenzelfde soort ervaring lijkt te willen brengen met een unieke twist, namelijk het hacken van robots. Hoe dat straks speelt, beleven we in april 2026 — maar tot die tijd kun je je lol niet op met Sega’s vergeten actieklassieker.

We hebben Binary Domain gespeeld via Steam, met een toetsenbord en muis. Hoewel de pc-versie weinig verschilt van de consolevarianten, kan de keuze voor het platform toch effect hebben op jouw ervaring. Voor meer gamereviews kun je terecht in ons overzicht. Je kunt je daarnaast aanmelden voor onze Discord, waar we het over dit soort spellen en meer hebben.