Als de Polymega meewerkt, dan werkt die gewoon goed

Het Polymega-systeem is al sinds 2020 verkrijgbaar, maar dat betekent niet dat het niet de moeite waard is het apparaat te bespreken in een uitgebreide recensie. Het Amerikaanse bedrijf achter de emulatiemachine ondersteunt het platform namelijk nog steeds met nieuwe modules, controllers én games. Zelf kocht ik de Polymega Deluxe Bundle eind 2023 op het moment dat de Ultra Module beschikbaar was. In deze recensie leg ik uit hoe dit allemaal werkt, wat je met de modules kunt en of de Polymega de moeite waard is.

Destijds kostte de deluxebundel me 734,41 euro, terwijl de Ultra Module Set, samen met een eigen variant op de Nintendo 64-controller, een prijskaartje had van 81,81 euro. Dan denk je misschien: dat komt neer op 816,22 euro met wat btw en dan ben je klaar, maar niets is minder waar. Waar Playmaji, het bedrijf achter de console en zijn accessoire, terecht veel gezeur over krijgt zijn de verzendkosten. In dit geval komen die neer op 139,19 euro. En dan komt daar dus nog btw bij. De totale kosten komen neer op bijna 1.200 euro.

Exorbitant hoog bedrag, maar…

Dat is een exorbitant hoog bedrag voor een emulatie-apparaat. Toegegeven, dit is wel meteen een compleet pakket. Voor de Analogue 3D was ik bijvoorbeeld rond de 300 euro kwijt en daar kan ik alleen mij Nintendo 64-verzameling op spelen. Met de Deluxe Bundle en de N64-module speel ik games van de Playstation, Turbografx-CD, Neo Geo CD, Sega CD, Sega Saturn, Nintendo Entertainment System (NES), Sega Mega Drive, Sega 32X, Super Nintendo Entertainment System (SNES) én Nintendo 64 (en dat allemaal nog regiovrij).

Het systeem ondersteunt vrijwel alle cartridges en cd’s die voor deze apparaten verschenen zijn, waardoor je je retrogames gemakkelijk het heden intrekt. Wanneer je alleen de basis zou kopen, dan heb je enkel toegang tot de dvd-lezer. Die pakt alle op cd gebaseerde consoles die ik hierboven noem. Met de los verkrijgbare modules, die je op het apparaat moet schuiven, bereid je de mogelijkheden uit naar cartridges. Zodoende kun je dus een hoop games op dit apparaat spelen – maar dat kost je dus wel een flinke duit.

Eigen controllers gebruiken

Nu levert Playmaji bij elke module een eigen controller mee. Mocht je geen oude gamepads meer hebben, dan kun je dus meteen gamen. Aan de voorkant van de modules zitten overigens de authentieke controllerpoorten zoals van SNES, Mega Drive, et cetera; heb je de oude controllers dus nog liggen, dan kun je die gewoon gebruiken. Helaas kun je geen PS1-controllers inpluggen; hetzelfde geldt voor de andere consoles die met cd’s werken. De standaard module, een dust cover, biedt de opties simpelweg niet aan.

De Polymega ondersteunt tevens usb-controllers, maar dat aanbod van tegen. Ik heb verschillende controllers getest, van onder meer Retro-bit, Retro Fighters en meer. Echt moderne units pakt die niet, dus dat is jammer. Maar een echte Xbox 360- of One-gamepad wel, evenals de accessoires die je aantreft op de officiële website. Je mist dan een menuknopje, maar die functie bereik je met een simpele knoppencombinatie. Ik zou het echter fijn vinden als Playmaji de support flink uitbreidt, want aan opties geen gebrek.

Twee versies van de basisunit

De Polymega-versie die ik test, betreft nog de oude variant met een Intel Coffee Lake S Series-processor. Die chipset wordt vergezeld door 2 GB aan werkgeheugen die samen goed genoeg zijn voor het emuleren van de meeste retrogames. Het helpt daarbij dat de machine draait op een licht Linux-besturingssysteem, waardoor daar niet al teveel middelen naartoe hoeven gaan. De nieuwe editie heeft een betere cpu en meer werkgeheugen (2 GB extra), waardoor vooral de Nintendo 64-emulatie een stuk soepeler draait.

Hoewel dat fijn is voor nieuwe eigenaren, vraag ik me ondertussen toch een beetje af wat dit betekent voor de toekomst. Kan het zijn dat Polymega straks modules uitbrengt die niet werken met de basis die ik heb? Of moet ik er voortaan rekening mee houden dat mijn hardware te oud is voor bepaalde functies? Dit zijn geen prettige ideeën voor een machine waar ik meer dan duizend euro voor betaald heb. Dat bedrag staat los van al het geld dat ik uitgaf aan het lichtpistool, de Atari-module en de videogamecollecties.

Polymega in gebruik nemen

Gelukkig houdt Playmaji voor de rest alles hetzelfde. Ongeacht de hardware die je in huis haalt, krijg je toegang tot een hdmi 1.4-poort (meer dan prima voor retrospellen), een sd-kaartlezer, een ethernetaansluiting (naast wifi) en ruimte voor een M.2 2280-ssd. Omdat je met de Polymega je fysieke gamecollectie kunt back-uppen (dus niet alleen spelen), heb ik gekozen voor een ssd van 2 TB. Een beetje overkill wellicht, maar zo weet ik zeker dat ik geen ruimte tekort kom: de 32 GB aan interne opslagruimte voelt als te weinig.

De spelcomputer in gebruik nemen gaat gelukkig heel gemakkelijk. Je sluit hem aan zoals elk hdmi-apparaat, zet hem aan en kunt vervolgens verbinding maken met je router. Het systeem checkt dan of er firmware-updates zijn; die zijn nodig, want anders werken de modules helaas niet. En vanaf dat punt kun je twee dingen doen: games spelen of rippen. Eventueel wissel je eerst nog een module om. Dat doe je door een zware drukknop aan de zijkant in te drukken, de unit naar voren te schuiven en een andere module erop te klikken.

Cartridges en cd’s

Vervolgens stop je een cartridge in de sleuf of een disc in de lade. En als de Polymega je game herkent (hij scant daarvoor een uitgebreide gamedatabase af), dan krijg je een grote afbeelding met opties te zien. Je ziet de naam van het rom-bestand en als je wil kun je direct beginnen met spelen. Via het menu maak je een back-up aan. Dat duurt enkele seconden tot enkele minuten, afhankelijk van de grootte van de game. Het systeem legt in elk geval alle titels vast in een kleurrijke overzicht, gesorteerd zoals je wil.

Mocht je een game back-uppen naar de opslag, dan kun je hem voortaan ook spelen zonder een module te hoeven omwisselen of een game te hoeven pakken. De Polymega hoeft dus niet eerst te checken of je wel eigenaar bent van de fysieke drager waar het bestand vandaan komt. En ja, zo kun je eventueel ook back-ups maken van games die je vrienden hebben en blijven spelen. Je kunt de gamebestanden alleen niet op andere apparaten gebruiken: de back-ups blijven dus op dit systeem. Dat is een begrijpelijk nadeel.

Polymega herkent niet alles

Het kan echter voorkomen dat de Polymega, om wat voor reden dan ook, je game niet herkent. Waar dat dan aan ligt, weet ik niet precies. Maar bijvoorbeeld mijn eerste kopie van Mystic Quest Legend werkt hier niet op, ook niet na het schoonmaken van de pins. Ik heb die SNES-game toen opnieuw gekocht en die editie pakt die gelukkig wel. Ook doet Starwing het niet (de Europese versie van Star Fox) en krijg ik mijn cartridge van Earthbound niet aan de praat. Dit is een repro, dus dat is niet gek – maar het is wel het proberen waard.

Nu is het niet zo dat de Polymega helemaal geen reproductiecarts aankan. Maar dit verschilt echt per game. Verder werkt Champions League Season 2000-2001 voor Playstation 1 niet. Even dacht ik dat het komt door de kwaliteit van de disc, maar dat lijkt niet het geval. Mogelijk heeft dit te maken met het feit dat het een oude huur-cd betreft, die nog van de Videoland afkomstig is. Ik heb in elk geval geen problemen met andere discs; of dat nu gaat om originele games of spellen die iemand op een cd brandde.

Het gros werkt gewoon

Tot slot doet ook Jet Force Gemini het niet met de Nintendo 64-module van het emulatie-apparaat. Eerlijk is eerlijk: als ik kijk naar de meer dan 240 games die ik hiermee kan back-uppen, dan valt het me nog reuze mee met wat niet werkt. Ook hier zou het fijn zijn als Playmaji wat meer informatie of mogelijkheden zou aanbieden, maar ik denk ondertussen ook dat het onmogelijk is een volledige compatibiliteit te garanderen. Maar met een kleine slag om de arm kun je ervan uitgaan dat je retrogames hierop werken.

En over het algemeen doen ze dat goed (genoeg). Ik ben tijdens het testen de afgelopen jaren in elk geval geen vreemde dingen tegengekomen. Het is in elk geval goed om te onthouden dat de Polymega géén gebruikmaakt van fpga-technologie en de games dus niet op hardwareniveau emuleert, zoals de Analogue 3D en Superstation One wel doen. Dat betekent dat je wat grafische oneffenheden kunt tegenkomen tijdens het spelen. De grote vraag is dan echter of die je opvallen. Ik denk dat dit in veel gevallen niet gebeurt.

Emulatieprestaties

Pas wanneer je actief schakelt tussen hdmi-kanalen (zoals ik deed voor mijn reviews van de twee hierboven genoemde spelcomputers) en met je gezicht tegen het scherm aanzit, zul je zien dat er wel degelijk verschillen zijn. De Polymega heeft de neiging de pixels wat breder te trekken, ook wanneer je gewoon in de originele beeldverhouding gamet. Het maakt daarbij niet uit of je de hoogst mogelijk resolutie van 1080p gebruikt: dit is alles behalve pixelprecies. Qua audio presteert het systeem zonder ruis of vertroebeling.

Het kan overigens zo zijn dat Playstation- en Saturn-games over het algemeen wat hoekiger ogen en in-game modellen scherpere randen hebben. De Polymega doet er in elk geval niets aan om het beeld onnodig te verzachten, dus dat is wat mij betreft een positief punt. Het upscalet alleen het bronsignaal, waardoor elke hoek simpelweg beter zichtbaar wordt. Over het algemeen vind ik dat de kleuren wat doffer ogen dan ze zouden moeten zijn, voor mijn gevoel. Daarbij maakt de keuze voor de game of console helaas geen verschil.

Extra mogelijkheden

En technisch gezien emuleert de Polymega de games niet perfect, zo blijkt uit wel uit de beruchte vine test van Donkey Kong 64. Maar je krijgt niet te maken met vastlopers en ook in de besturing merk je daar niet echt iets van. Daardoor blijft het belangrijkste punt overeind staan: je games zijn gewoon speelbaar. Verder vind je in het menu extra opties die je ook in emulators aantreft. Zo kun je vertalingen gebruiken die je online kunt vinden, waardoor voornamelijk Japanse games speelbaar worden en cheats implementeren.

Toegegeven, daar zitten nog wel wat voorwaarden aan, maar over het algemeen biedt Polymega op zijn website hierover informatie genoeg aan. En anders kun je ergens wel een simpel stappenplan vinden hoe je dit voor elkaar krijgt. Verder heb je redelijk wat beeldopties per console waarmee je de ervaring van oude tv’s of monitors emuleert en ben je in staat een opslagpunt aan te maken en te herladen. Helaas kun je de controllerindeling nergens aanpassen en moet je het doen met hoe het systeem ingesteld is.

Polymega kopen?

Daarmee heb ik denk ik alle belangrijke eigenschappen van de Polymega inmiddels wel behandeld. Hoewel er dus wat haken en ogen aan de ervaring zitten en de Polymega niet altijd even goed meewerkt, denk ik toch dat dit één van de betere systemen is om in te investeren. Want ik heb geen ander apparaat in huis waarmee ik een groot deel van mijn fysieke gamecollectie kan back-uppen én spelen. Bovendien scheelt het een hoop gedoe met consoles, kabels en converters als ik een game uit de jaren negentig of later wil oppakken.

Ook zit alles ook in één pakket naarmate je meer modules koopt en Playmaji daar meer van uitbrengt (bijvoorbeeld van handhelds, die mis ik nu echt). Ik hoop dan ook dat het bedrijf in de toekomst software-updates vrijgeeft die de problemen tackelen. Ik denk niet dat dit dan het beste systeem ooit zal worden voor het emuleren van je games, maar ik ben wel van mening dat het één van de toegankelijkste en belangrijkstee apparaten in je collectie kan zijn als het gaat om gamen, plezier beleven en het behoud van je spellen.

We hebben de Polymega zelf gekocht. Voor meer recensies over consoles kun je terecht in ons groeiende overzicht van moderne spelcomputers met een retrohaakje. Vergeet je daarnaast niet aan te melden voor onze Discord!