Analogue 3D levert op belangrijkste vlakken, maar heeft meer in zich

We hebben lang op de Analogue 3D moeten wachten. Ik bestelde de premium Nintendo 64-kloonconsole in oktober 2024. In maart kreeg ik de melding dat de lancering uitgesteld was naar juli en in juli werd het opeens augustus. Tegen het einde van die maand was er wederom uitstel, namelijk naar “het vierde kwartaal van 2025”. Ik kreeg mijn unit uiteindelijk op 28 november, dertien maanden na de pre-order. Ik hield rekening met wat uitstel (mijn Pocket was ook maanden onderweg), maar dit was toch wel een lange zit.

Maar goed, de Analogue 3D is eindelijk binnen. Ik heb destijds 250 dollar voor de console betaald, waar nog eens 50 dollar bovenop kwam aan verzendkosten. Ik weet niet waarom Analogue daar vaak zo veel geld voor rekent, want de btw en importkosten zitten nog niet eens in dat bedrag. FedEx rekent namelijk gewoon nog bijna 59 euro om het pakket te bezorgen. Al met al heeft dit me dus 214 euro (console) plus 43 euro (verzendkosten) plus 59 euro gekost. 316 euro voor een high-end Nintendo 64-spelcomputer.

Een gefocuste ervaring

Dat is een hoop geld, waardoor de Analogue 3D waarschijnlijk niet voor iedereen weggelegd is. En dat is zonde – maar eerlijk is eerlijk, dat is ook wel inherent aan niche kwaliteitsproducten. Want dat is precies wat de Analogue 3D is. Je speelt hier alleen je originele Nintendo 64-cartridges mee af en meer niet. In vergelijking met bijvoorbeeld de Polymega of de sloot aan retrohandhelds kun en doe je hier veel minder mee. Maar ik weet zeker dat veel mensen juist zo’n gefocuste ervaring kunnen waarderen. Ik wel.

Dat is namelijk ook precies waarom ik zo tevreden ben over mijn Analogue Pocket. Ik gebruik die handheld uitsluitend voor het afspelen van Game Gear-, Game Boy-, Game Boy Color- en Game Boy Advance-games en maak zo min mogelijk gebruik van bijvoorbeeld save states. Daarnaast kan de Pocket tegenwoordig rombestanden afspelen van andere spelcomputers, maar dat doe ik niet. Dat gaat voor mij ten koste van die kernervaring. Ik vermeld dit er expliciet bij nu, omdat dit ook de context is waarin ik de Analogue 3D beoordeel.

Werkt als een Nintendo 64

Net als de Analogue Pocket maakt de Analogue 3D gebruik van fpga-technologie. Die afkorting staat voor field-programmable gate array. Met zo’n chip kan een fabrikant de logica van een ander hardware-ontwerp nabootsen. Analogue heeft de interne circuits en chips van de originele Nintendo 64 op een extreem gedetailleerd niveau nagebouwd en die blauwdruk in de fpga geladen, als het ware. Dit is anders dan emulatie, aangezien de console niet probeert te simuleren hoe een N64 werkt. Het werkt namelijk hetzelfde.

Omdat de Analogue 3D zich dus gedraagt als een Nintendo 64, zorgt dat voor een zeer lage invoervertraging (de zogenaamde input lag) en een hoge mate van nauwkeurigheid in timing, graphics en geluid. Daarnaast is het zo dat de 3D-console, door de hardwarematige aanpak van de fabrikant, honderd procent compatibel is met de volledige bibliotheek van originele N64-cartridges (ongeacht de regio alleen al is echt super chill), inclusief ondersteuning voor de Expansion Pak en Controller Pak (mocht je die nog hebben).

Gedoe met adapters

Dat klinkt allemaal leuk en wel, maar wat levert je dit nou effectief op? Over de beeldkwaliteit vertel ik verderop meer – eerst kijk ik nog even naar de console zelf. Achterop tref je verschillende aansluitingen aan: usb-c voor de stroomtoevoer, twee usb-a-poorten voor controllers, een hdmi-poort en een sd-kaartsleuf. Op die sd-kaart staat het besturingssysteem 3DOS (spreek uit als 3d o s). Analogue levert de 3D met een usb-c-kabel en een niet-Europese usb-adapter, waardoor je die zelf moet verschaffen.

Dat vind ik nogal een dingetje, eigenlijk. Ik heb meer dan 300 euro betaald voor dit apparaat en moet zelf de usb-adapter voorzien. Nu heb ik er daar gelukkig genoeg van liggen. Maar van alle adapters en kabels die ik geprobeerd heb, werkte er maar eentje. Die voldoet namelijk aan de eisen van het systeem. En dat is ook precies mijn snelle telefoonlader, waardoor ik constant heb gewisseld tussen console en telefoon. Dit is voor mij geen premium ervaring in elk geval, maar heb inmiddels een goede vervanger gevonden.

Geen gebrek aan gamepads

Ook goed om te weten: de Analogue 3D wordt geleverd zonder controller. Dat voelt incompleet, maar ik begrijp de beslissing volledig. De doelgroep heeft waarschijnlijk al meer dan genoeg controllers liggen waarmee die de spellen zou kunnen spelen. Ik in elk geval wel. Zelf heb ik de (eigenlijk bijbehorende) 8bitdo 64 Bluetooth Controller gebruikt, naast de Hyperkin Admiral, Retro-bit Tribute64 en zelfs de 8bitdo Mod Kit voor N64. Mijn Retro Fighters Brawler64 werkt niet, logischerwijs, want dit is de speciale NSO-editie.

Maar als je de normale variant hebt, dan moet ook die gewoon werken. Verder kun je originele Nintendo 64-controllers gebruiken of gamepads aansluiten via de usb-a-poorten. Ik heb er een paar getest, maar kreeg er geen één aan de praat op die manier. Misschien doe ik iets fout, maar het kan ook zijn dat de controllers hier geen support voor aanbieden. Mocht alles bij jou wel werken, dan is het fijn om te zien dat je in totaal vier regelaars door elkaar kunt gebruiken: bedraad of draadloos, dat maakt helemaal niets uit.

Analogue 3D doet het origineel eer aan

Over het algemeen is de Analogue 3D een even strak als simpel vormgegeven apparaat. De rondingen doen sterk denken aan de originele Nintendo 64. Het systeem is veel compacter, maar doet het bronmateriaal gelukkig eer aan. De resetknop voelt praktisch hetzelfde; alleen de powerknop werkt net even anders. Die schuift vanzelf terug nadat je hem in- of uitschakelt. Verder moet je het zonder dat monsterlijke stroomblok achterop doen (gelukkig) en zit voorin geen opening voor de Expansion Pack, maar dat is niet erg.

Die Pack heb je namelijk niet nodig. Binnen 3DOS tref je daar namelijk een virtuele optie voor aan en dat is mijns inziens een prima oplossing. Zo hoef je niet per se in het bezit te zijn van dat stukje hardware (scheelt toch een paar tientjes) en kun je die (de)activeren wanneer je wil. Daarnaast misstaat de console niet in de huiskamer. De kleuren wit en antraciet (die ik heb) zijn misschien wat saai, maar ze passen daardoor wel bij menig inboedel. Ik ben er in elk geval tevreden mee, zowel qua formaat als qua kleur.

Het 3DOS

Het 3DOS, het besturingssysteem van de Analogue 3D, is even strak als simpel als de console zelf. Misschien net even te strak en simpel, als je het mij vraagt. Het is een pikzwarte omgeving, net als op de Analogue Pocket, met een interface die bestaat uit witte letters. Wanneer je een cartridge in de 3D propt, met eenzelfde bevredigende klik, dan komt er allerlei handige informatie in beeld te staan. Denk dan aan de ontwikkelaar en uitgever, maar ook welke accessoires en hoeveel spelers die in totaal ondersteunt.

Het is duidelijk dat de fabrikant zich richt op basisfunctionaliteit. Want alles werkt zoals je zou verwachten. Tegelijkertijd beginnen we wederom op een soort nulpunt. Want de Analogue 3D is ontdaan van allerlei coole softwarefuncties, zoals save states of games terug of vooruit spoelen (zoals op Nintendo Switch Online bijvoorbeeld kan). Daar moesten we bij de Analogue Pocket ook op wachten. Gelukkig heb je wel veel mogelijkheden als het gaat om de displaymodus, met betrekking op scanlines en dergelijke.

Leeg en onduidelijk systeem

Daar komt bij dat ik de interface erg leeg vind ogen. Boven de informatie van de cartridge die in de Analogue 3D zit, zie je namelijk een afbeelding staan van een cartridge van een Nintendo 64-game. En die is bij elke titel hetzelfde. Hopelijk komt er nog een software-update aan die plaatjes toevoegt, want dit is het net niet. Updaten gaat overigens via je computer, via de sd-kaart of door de 3D aan je pc te koppelen. Het apparaat heeft geen wifi en kan derhalve ook geen aanpassingen binnenhalen via je wifi-netwerk, helaas.

Wat ik misschien nog wel meer storend vind is de onduidelijkheid van het menu met beeldaanpassingen. Je kunt per game aanpassen of je bijvoorbeeld antialiasing of texture filtering aan wil zetten of niet (dit kan niet via één standaard systeeminstelling…), maar de bewoording is onnodig onduidelijk. Nu staat er “Disable Antialiasing: On / Off”. Dus in dit geval moet je hem op On zetten om het uit te schakelen. Juist. Ik zou zelf het woord Disable in dit geval weglaten; ik denk dat het menu dan meteen duidelijker is.

38 games getest

Goed, het belangrijkste is dat je ten eerste je games snel kunt spelen en ten tweede je op een gegeven moment bekend raakt met de interface, waardoor dergelijke onhandigheden vanzelf wennen. Neemt niet weg dat Analogue dit zou kunnen verbeteren. Maar als je dan gaat gamen, wat staat je dan te wachten? Nou, ik heb zelf 38 Nintendo 64-games getest. Of eigenlijk 37, omdat ik Lego Racers twee keer heb. Eén van de twee carts deed het niet, de rest wel, terwijl ze wel allebei werken met N64-module van het Polymega-systeem.

Tijdens het testen heb ik de Polymega gebruikt met dezelfde games. Dit is eveneens gespecialiseerde hardware, voor een groter aantal spelsystemen (ik ben nog van plan hier iets over te schrijven, dus daar lees je later meer over), met een groot verschil: Polymega emuleert en maakt dus geen gebruik van fpga-chips. Daardoor is het verschil in beeld- en audiokwaliteit enorm. En dit is niet een kwestie van “een kniesoor die daarop let”, net dit is een verschil van dag en nacht, zout en zoet, zuur en basisch.

Ongeëvenaarde kwaliteit

Het zal niemand verbazen dat de kwaliteit ten opzichte van de originele hardware ongeëvenaard is. Dat is een schot voor open doel dat ik niet neem. Ik denk ook wel dat iedereen begrijpt dat alles er veel mooier en scherper uitziet dan wanneer je gaat rommelen met verloopstukjes: extra kastjes die tussen de analoge en digitale verbindingen zitten, die meestal alleen maar zorgen voor ruis. Daarom vind ik het zelf interessant om vooral te kijken naar wat de Analogue 64 doet in vergelijking met de Polymega, een andere hd-spelcomputer.

De Polymega schaalt maximaal op tot 1080p. Als je je N64-spellen dan afspeelt op een 4k-scherm, zoals in mijn woonkamer, dan oogt alles nog steeds onscherp en blokkeriger dan je zou willen. Voordat ik de Analogue 3D had, had ik hier weinig last van. Maar nu ik heb gezien wat er gebeurt wanneer het signaal dus nog eens vier keer beter is dankzij 4k, is het moeilijk om terug te keren naar de software-emulatie van Playmaji (de fabrikant). De kwaliteit voldoet en zal het gros kunnen bekoren, maar de 3D doet alles zo veel beter.

Zoals bedoeld en gemaakt

Wat me vooral opvalt is hoe scherp alles oogt. Dat komt doordat de Analogue 3D, in tegenstelling tot de Polymega, het geschaalde signaal niet nog eens hoeft aan te passen aan het beeldformaat van, in dit geval, 55 inch. Natuurlijk zie je overal blokjes – maar die zijn niet scherp of contrasterend. Die zijn daar, omdat de ontwikkelaar dat zo voor ogen had, bijna dertig jaar geleden. Dat is waarschijnlijk het belangrijkste wat je meeneemt uit deze ervaring: alles oogt zoals de developers dat ooit bedoeld en gemaakt hebben.

Bovendien oogt het beeld zeer rustig. N64-spellen op de Polymega kunnen soms nog een beetje trillen op de één of ander manier, maar daar is hier geen sprake van. En hoe minder hulpmiddelen je inschakelt om het beeld te “verbeteren” (daar kun je nog een goede discussie over voeren), hoe fijner alles oogt. High dynamic range verzadigt de beelden en voegt soms artefacten toe, waardoor niet alle games er optimaal van profiteren. Maar gelukkig kun je dit onderdeel zelf aan- of uitzetten, net wat je zelf wil.

Niet-bestaande frames invoegen

Daarnaast valt me op dat de audio echt veel beter is dan die ooit was. De bas dreunt hard, goed en lang door en de muziek valt tijdens het spelen nooit weg. Niet dat de originele Nintendo 64 hier last van had, maar de Polymega, als geval van emulatie, soms wel. Kanttekening: ik wil de Polymega niet te veel door het slijk halen hier, want ik ben over het algemeen heel enthousiast over die console, maar de Analogue 3D doet N64-spellen echt eer aan. En dat idee heb ik nu niet meer bij de Nintendo 64-module van het Playmaji-alternatief.

Verder is het opvallend dat je niet elk spel echt op 60 fps kunt spelen. Ik heb sowieso niet het idee dat de Analogue die standaard altijd volhoudt. Want wanneer je met de camera draait in-game, kan het zijn dat het beeld wat schokt of vertraagt. Bovendien treedt er soms wat ghosting op bij te snelle bewegingen. Geen vreemde observaties, aangezien de console frames invoegt die in veel gevallen niet bestaan, maar dit is gelukkig iets waar je aan went. Belangrijker nog: dit heeft geen effect op de manier waarop je van de games geniet.

Spelen met de originele N64-controller

Tot slot is het nog wel even vermeldenswaardig de ervaring met de originele Nintendo 64-controller mee te nemen. Want die kun je gewoon bekabeld aansluiten. Alles werkt en voelt dan precies zoals vroeger, al zal het pookje inmiddels wel wat lam zijn. Waar ik vooral blij mee ben is dat je het hoofdmenu kunt bereiken met een knoppencombinatie. De 8bitdo 64-gamepad gebruikt hier een aparte knop voor. Dat betekent dus dat je niets mist wanneer je de originele unit wil gebruiken (dat is wel zo bij de Polymega, helaas).

Daarnaast heb ik de Transfer Pack uitgeprobeerd op de echte N64-pad, samen met Pokémon Stadium natuurlijk. En tot mijn verbazing werkt dit (en nee, de Polymega ondersteunt dit momenteel nog niet). Ik heb daardoor Pokémon Yellow op mijn oled-tv van 55-inch gespeeld. Niet dat het er dan heel goed uitziet en de audio laat ook een vervelend tikgeluid horen, maar dan nog is dit een verwonderende ervaring. Ik had niet verwacht dat dit zou werken; hopelijk blijft Analogue aan de Transfer Pack-ervaring werken.

Analogue 3D kopen?

Onderaan de streep levert Analogue, ondanks de tekortkomingen en kanttekeningen, de beste moderne Nintendo 64 af die je op dit moment kunt kopen. De hardware is strak en premium, de controlleropties zijn in theorie oneindig en de beeldkwaliteit is ongeëvenaard. Ik kan me momenteel geen beter systeem voorstellen waar je Nintendo 64-spellen op zou willen spelen, mits je natuurlijk op zoek bent naar een toegankelijk hdmi- en opschaaloplossing voor dat systeem. Anders heb je gewoon het origineel nog.

Dat gezegd hebbende moet Analogue nog wel aan de bak. De interface is kaal, karig en onduidelijk, de hdr-implementatie laat voor sommige spellen nog wat te wensen over en soms houdt het systeem de 60 frames per seconde niet helemaal vast. En dan heb je nog het gedoe met de usb-adapter, de losse controller die je moet / kunt aanschaffen en het gedoe met usb-controllers. Dit zijn echter allemaal dingen waar je je wellicht overheen kunt zetten, maar voor een console die meer dan 300 euro kost, is dat wel vervelend.

Voor meer recensies over consoles kun je terecht in ons groeiende overzicht van moderne spelcomputers met een retrohaakje. Vergeet je daarnaast niet aan te melden voor onze Discord!