Demonschool zet je als Persona-eerbetoon op het verkeerde been
Demonschool is een tactische rpg met een Lovecraftiaanse horrorsetting. Je volgt universiteitsstudenten die hun academische levens combineren met het bestrijden van bovennatuurlijke bedreigingen. Björn betreedt voor de review deze sociale simulatiegame.
Er zijn van die games die je meteen een gevoel van déjà vu geven en Demonschool is daar een goed voorbeeld van. Je start het spel op, ziet een schoolplein, een hoofdpersoon met meer attitude dan gezond is, en ergens in je achterhoofd fluistert iets: “Ah, ik weet in welke hoek dit zit.” Maar Necrosoft Games heeft datzelfde stemmetje waarschijnlijk horen zeuren tijdens het ontwikkelen, want het heeft precies genoeg dingen nét even anders gedaan om je steeds opnieuw op het verkeerde been te zetten.
Je speelt als Faye, een leerling met het soort energie waarvan je denkt: die slaapt ’s nachts waarschijnlijk vijf uur, maar compenseert met pure wilskracht. Zij en haar nieuwe vrienden proberen hun schoolleven te balanceren met demonengevechten en het stoppen van de wereldondergang — want dat hoort nu blijkbaar bij moderne educatie. Het klinkt alsof het verhaal zichzelf erg serieus neemt, maar de Demonschool doet dat gelukkig totaal niet. En dat is precies wat het zo leuk maakt.
Persona, maar dan zonder stressbal
De Persona-invloeden liggen er dik bovenop, maar denk maar niet dat Demonschool hier een kopie van is. Het voelt meer als een eerbetoon dat net iets te eigenwijs is om zich netjes aan de regels te houden. Ja, je hebt dagdelen. Ja, je bouwt relaties op. En ja, je krijgt een quiz op vrijdag alsof dat het belangrijkste moment van je week is. Maar waar Persona je hersenen verandert in een mahoniehouten stressbal omdat je elke minuut moet plannen, laat Demonschool je juist genieten van het rondhangen.
Je werkt je activiteiten gewoon één voor één af: de hond aaien, een visje vangen, even kijken of er nog iemand met je wil kletsen, wat karaoke. Pas als je de hoofdmissie start, tikt de dag door. Het is routine, maar precies die comfortabele routine voelt alsof de game tegen je zegt: “Rustig aan, je redt de wereld straks wel”.
Toneelstuk vol decorwissels
De wereld zelf is niet één grote open omgeving, maar een verzameling losse locaties. Je klikt ze aan in een overzichtsscherm dat je in één oogopslag vertelt waar iets te doen is. Het is ongelooflijk praktisch, maar het haalt wel wat magie weg. Je loopt niet van de sporthal naar het strand, je wordt er gewoon neergezet. Soms voelt het alsof je steeds door een backstagedeur het volgende decor in wandelt. Maar goed, zolang er demonen te meppen zijn, hoor je mij niet klagen.
Wat de boel echt draagt zijn de personages. En vooral hun onderlinge frictie. Faye is een lopende stormram van enthousiasme, Namako is een wandelende poging tot onzichtbaarheid, Destin lijkt permanent gecast als de schoolchad en Knute is zo zachtaardig dat je hem wil beschermen tegen de rest van de cast. Ondanks hun karikaturale trekjes voelen ze verrassend echt. Ze zijn niet diep op de zwaar dramatische Persona-manier uitgewerkt, maar elk van hen heeft genoeg persoonlijkheid om je te laten geloven dat ze achter de schermen doorleven.
Goed gedoseerde rpg-ervaring
Hoewel Demonschool zichzelf als tactical rpg bestempeld, is het opvallend lichtvoetig. Je levelt niet, verzamelt geen uitrusting en doet niet aan spreadsheetdiagrammen. Nieuwe vaardigheden krijg je door te spelen: submissies afronden, relaties versterken en hoofdmissies doorlopen. Het is rpg-light, maar op een manier die precies past bij het tempo en de toon van de game.
De gevechten zijn het echte hart van de ervaring. Je krijgt een paar actiepunten per beurt en elk personage dat je vaker inzet wordt duurder. In het begin voelt dat vreemd, maar zodra het systeem klikt, vloeit alles perfect in elkaar. Je duwt vijanden precies goed, zet een combo in gang en kijkt met een tevreden glimlach hoe een demon door het level stuitert. Het wordt bijna ritmisch, als een puzzel die ineens op z’n plek valt. En het beste is dat de game je beloont voor slim spelen, niet voor grinden. Een verademing.
Demonschool kopen?
In de kern is Demonschool een indiegame die precies weet wat die wil zijn. Het leent inspiratie, maar vertrouwt volledig op zijn eigen humor, stijl en flow. Het is minder een rpg dan je zou denken en meer een tactische puzzelaar met karakter en dat werkt verrassend goed. Combineer dat met stijlvolle low-poly graphics die met opzet en smaak gevormd zijn, die ons doen denken aan het PlayStation 1-tijdperk, en je houdt een game over waar we veel plezier aan beleven. Voor iedereen die houdt van tactische gevechten, sterke stijl en een game die zichzelf nooit te serieus neemt, is dit er eentje om op te pakken. Het voelt alsof je door een demonische schoolweek heen danst en eerlijk, het is veel leuker dan het zou moeten zijn.
Necrosoft heeft heeft ons een recensiecode gegeven. We hebben de game gespeeld op Steam. Voor meer gamereviews kun je terecht in ons overzicht. Je kunt je daarnaast aanmelden voor onze Discord, waar we het over dit soort spellen en meer hebben.
