Kirby Air Riders versterkt de originele visie

Met de release van Kirby Air Riders voor Nintendo Switch 2 hebben liefhebbers van kartspellen een mooi jaar. Eerder verschenen namelijk ook al het fenomenale Sonic Racing CrossWorlds en Mario Kart World (die niet bij iedereen in de smaak valt). Tenminste, zeggen dat Kirby Air Riders een kartgame is, is zowel waar als incorrect. In de basis lijkt dat misschien wel zo, maar eigenlijk is het spel meer dan dat. Je doet Kirby Air Riders echt tekort als je het simpelweg zou omschrijven als ‘Mario Kart, maar dan met Kirby’.

Om dat te kunnen begrijpen moeten we eerst kijken naar de basis. Begin 2004 verscheen namelijk voorloper Kirby Air Ride op de Nintendo GameCube. Destijds omschreven gamers het spel ook al niet als een herkenbare racegame, omdat de focus daar niet op ligt. Bovendien is de besturing atypisch: je rijdt automatisch naar voren en je hebt één knop om te remmen, boosten en items te verkrijgen. Sturen, zweven en aanvallen (je botst dan tegen je tegenstander aan terwijl je ronddraait) doe je met de pook… en dat is het wel.

Pure chaos

Het origineel biedt drie modi aan: Air Ride (racen), Top Ride (ook racen, maar dan vergelijkbaar met games als Micro Machines) en City Trial. Welke modus je ook speelt, in alle gevallen kom je in aanraking met die toegankelijke manier van spelen – maar die moet wel even klikken. Normaliter druk je een knop in voor het rijden en gebruik je andere knoppen voor het driften (of boosten) en de items die je op je vijanden afstuurt. Maar zoals gezegd doe je dit dus eigenlijk allemaal met één knop en dat is voor iedereen wennen.

Zowel Air Ride als Top Ride leggen de focus op traditionele races. Je speelt tegen wat computergestuurde tegenstanders, wint of verliest en that’s it. Kirby Air Ride beschikt niet over toernooien of grand prix-standen. Het is dan ook vooral City Trial waar veel spelers met warme gevoelens op terugkijken. Per potje verzamel je in vijf minuten allerlei power-ups en krachten om vervolgens jezelf en je tegenstanders te testen in een willekeurige minigame aan het einde. Niemand weet welk spel komt en dat garandeert pure chaos.

Meest gewilde GameCube-titel

Kirby Air Ride wordt daarom door veel GameCube-eigenaars gezien als een soort ultieme partygame met race-, vecht- en roguelite-elementen (misschien nog wel voordat we echt doorhadden wat roguelite nou precies was destijds). Daarnaast staat dat spel bekend om de grote hoeveelheid vrij te spelen items (zoals nieuwe karts, poppetjes en items) en kleine uitdagingen (die je het beste kunt vergelijken met moderne achievements en trophies) en de hoge, stabiele framerate en fijne, kleurrijke graphics.

Die complete basis hebben ontwikkelaars Sora en Bandai Namco, onder leiding van Super Smash Bros.-maker Masahiro Sakurai, vrijwel compleet overgenomen. En met reden. Want ten rijde van de release van Kirby Air Riders voelt de gameplay nog even uniek aan als meer dan twintig jaar geleden. Je kunt zeggen wat je wil, maar Sakurai maakt in mijn optiek vaak tijdloze, klassieke games die hun veronderstelde houdbaarheidsdatum ver voorbijgaan. Veel van zijn spellen kun je jarenlang probleemloos en met plezier spelen.

Versterkte visie

Eigenlijk is Kirby Air Riders een uitgebreide versie van het spel dat op de GameCube verscheen, maar dan volledig uitgewerkt en versterkt, zo heb ik het idee. Bijna alles is meer dan verdubbeld: het aantal racebanen, personages, karts en vijanden, waar je de krachten van steelt tijdens de races. De hoeveelheid speelbare minigames, vermeld onder de noemer Stadium, is zelfs vervijfvoudigd; van tien naar vijftig stuks. Bovendien kun je elk personage personaliseren met petjes, kleuren en nog veel meer mogelijkheden.

De hoeveelheid content is niet meteen van het begin zichtbaar, maar je ziet al snel dat je overladen wordt met te ontgrendelen items. Elke modus heeft namelijk zijn eigen bord met 150 te behalen doelen. De ene uitdaging is de andere niet: soms moet je gewoon een spelstand spelen en op een ander moment mag je bijvoorbeeld geen enkele vijand neerhalen tijdens een race. Wat je precies moet doen, komt je soms bij toeval achter – maar in principe kun je elke race, al dan niet onbedoeld, een challenge voltooien.

Onlosmakelijk verbonden

Als je meer uitdagingen voltooit, en lekker blijft spelen, dan zie je vanzelf welke nog op je wachten. Hierin vindt Kirby Air Riders een goed balans. Je ziet namelijk niet alle challenges in één keer staan, waardoor je ze best gefocust kunt behalen en je niet overdonderd wordt. Het nadeel van dit systeem is dat dit bij mij een gevoel van achievements hunten oproept. Daar was ik juist een beetje van af, waardoor ik wederom van mijn games kon genieten. Maar in Kirby Air Riders is dit onlosmakelijk verbonden met de kerngameplay.

Want hoe leuk Kirby Air Riders ook is, hoe soepel de game zich laat bedienen en hoe kleurrijk alles ook oogt, de game mist een beetje een gevoel van zingeving. Ik mis echt een grand prix-modus, ook al weet ik dat die er bewust niet in zit. Dit gaat namelijk tegen de ontwerpfilosofie in van beide Kirby Air Rider-delen, die zich juist richt op kortstondige potjes van plezier, chaos en vrijheid. Daar past een gestructureerde racemodus simpelweg niet bij. Ik snap het, maar toch mis ik het – ik zou namelijk meer willen racen in dit spel.

Ouderwets plezier

Wat me dan let om niet gewoon race voor race te voltooien, is simpel. Nadat ik zo’n wedloop voltooi, ben ik eigenlijk wel verzadigd. Ik heb op bijna alle banen gespeeld (ik moet er nog enkele vrijspelen) en heb flink wat karts en personages uitgeprobeerd. Maar ik mis een modus waarin dat ertoe doet. Mario Kart World, met al z’n onvolkomenheden, en Sonic Racing CrossWorlds doen dat in mijn optiek beter, maar dat zijn dan ook traditionele kartgames. En voor het geval het nog niet duidelijk is: dat is Kirby Air Riders dus niet.

Maar is dit echte kritiek op de game? Met die vraag heb ik de afgelopen weken wat geworsteld en voor nu denk ik van niet. Het is een persoonlijke beleving waar misschien meer mensen aansluiting bij vinden, maar dat betekent niet dat Kirby Air Riders een slecht spel is. Het is anders dan gebruikelijk. En juist het opnieuw spelen van banen, met verschillende personages en karts, alleen of met je vrienden, ís het doel van deze ervaring. Niet om je vaardigheden te verbeteren of iets dergelijks, maar voor ouderwets plezier.

Een ambivalent spel

Ik heb daardoor het idee dat Kirby Air Riders de modernste retrogame van nu is. Daar waar veel ontwikkelaars inzetten op de breedte van een ervaring (variatie aanbieden die los kan staan van de basisgameplay), valt me op dat Air Riders juist de diepte opzoekt. Welke modus je ook speelt, welk personage je ook kiest en welke kart je ook gebruikt, alles staat in dienst van het basisprincipe. Daarbij staan korte potjes centraal, net zoals dat vroeger was, waarin je vooral plezier haalt uit de afwisseling binnen de herhaling.

Dat klinkt opzettelijk tegenstrijdig, maar dat is ook precies het woord dat voor mij Kirby Air Riders onderstreept. In de kern is dit voor mij een ambivalent spel. Niet alleen in de gameplay, maar ook in de besturing. Je boost namelijk door te remmen – oftewel: je wint aan snelheid door eerst in snelheid af te nemen. Dat is een concept dat even geniaal als knotsgek is. Maar in de praktijk werkt dit wel. Je moet alleen alle vooropgezette ideeën van typerende kartracers loslaten om er echt volledig van te kunnen genieten. Maar meer niet.

Road Trip

Naast extra unlockables en een online modus (waar het soms even duurt voordat de lobby vol zit), biedt Kirby Air Riders nog iets belangrijks ten opzichte van voorganger: Road Trip. Dit is een vierde speelstand waarin je een verhaal doorloopt met een gigantische variatie aan content. Je rijdt over een rechte weg terwijl je ondertussen de races, gevechten of andere uitdagingen selecteert waar je zin in hebt, terwijl je werkt aan de statistieken van je kart die weer nodig zijn om het op te nemen tegen grote eindbazen, bijvoorbeeld.

Nadat je een level voltooit, krijg je een prachtig vormgegeven scène te zien die het verhaal vooruitduwt. Dit doet erg denken aan de Subspace Emissary van eerdere Super Smash Bros.-spellen. Voor mij is dit de fijnste en meest gespeelde modus, omdat ik ergens naartoe aan het werken ben. De stand voelt aan als een soort mini-rpg waar je best een compleet spel omheen kunt bouwen. Onderweg kun je tevens kiezen uit meerdere splitsingen, waardoor je andere levels verkent en redenen hebt om hier terug te keren.

Kirby Air Riders kopen?

Voor hoe fijn ik alles vind aan Kirby Air Riders, toch blijft het een lastige game om aan te beleven. De grafische kwaliteit en stabiliteit is van hoog niveau, de besturing is even simpel als indrukwekkend en het aantal modi, minigames en unlockables zetten aan tot urenlang speelplezier. Maar daar hangt dus wel een voorwaarde aan: je moet de waarde kunnen inzien van de kracht van herhaling. Niet alleen de bediening zal dus even moeten klikken, je moet precies doorkrijgen wat Kirby Air Riders wil bewerkstelligen.

In mijn optiek is dat het plezier van spellen van vroeger terughalen. Toen we nog wat meer tijd per spel doorbrachten en niet van game naar game hopten. Kirby Air Riders verwacht – nee, vereist – dat je je hier met volle aandacht aan toewijdt als je alles wil ontgrendelen of de beste Air Rider wil worden online. En daar biedt het je alle ruimte, middelen en mogelijkheden voor. Als dat eenmaal bij je binnendringt én je je daarin kunt verliezen, dan wacht er een onvergetelijke ervaring op je – een die niet voor iedereen weggelegd is.

Nintendo heeft ons een recensiecode gegeven. We hebben de game gespeeld op Nintendo Switch 2. Je kunt de game bestellen bij Bol.com en Amazon, via onze linkjes. Mocht je iets bestellen via de affiliatelinks, dan kan RetroReady daaraan een klein bedrag overhouden en kunnen we de site hopelijk advertentievrij houden. Voor meer gamereviews kun je terecht in ons overzicht. Je kunt je daarnaast aanmelden voor onze Discord, waar we het over dit soort spellen en meer hebben.