Ratatan overstijgt de Patapon-erfenis met een vrolijker gezicht
Zo hoor je jarenlang niets en zo komt alles ineens achter elkaar. Onlangs kregen we nog een heruitgave van de eerste twee Patapon-games en nu brengt een groot deel het team achter die spellen een soort spritiuele opvolger uit in de vorm van Ratatan.
Ratatan is op het eerste gezicht een onofficiële opvolger van de Patapon-serie; dat kun je zowel positief als negatief bekijken. Het spel komt van nagenoeg hetzelfde team als de oorspronkelijke ritme-actiereeks, maar heeft een heel eigen smoel en ook op het gebied van gameplay zijn er heel wat verschillen. Ik houd de titel al in de gaten sinds de Kickstarter-lancering en heb daardoor de ontwikkeling ervan tot stand zien komen. Heel erg interessant, maar daardoor weet ik bij voorbaat al dat de ervaring heel anders gaat worden.
Met die kennis in het achterhoofd spring ik de wereld van de Ratatan, de Cobuns, Fortrun, de Stinger Diggers en nog veel meer. Wat meteen opvalt in vergelijking met Patapon is dat alle wezens flink wat kleur hebben. Daar waar in die serie de Patapon voornamelijk met zwart en een paar selecte kleuren een beetje silhouettenachtig worden vertoond hebben ze hier alle kleuren van de regenboog. Daardoor oogt alles een stuk vrolijker; dat geldt ook voor de muziek.
Ook wanneer je begint met spelen merk je dat je met een ander type game te maken hebt. Hoewel je in beide titels een vierkwartsmaat gebruikt, hoef je in tegenstelling tot Patapon maar drie keer op de maat te drukken. Dit zorgt ervoor dat je vrij snel de volgende maat kunt activeren; daardoor voelt Ratatan sneller dan Patapon. Dat is wel handig, want we hebben hier te maken met een roguelite en dan wil je juist snel zijn met elke run.
Welke speelstijl heb je?
Daarnaast kies je steeds uit één van de acht verschillende Ratatan die je zelf bestuurt. Je hoeft de olijke poppetjes dus niet aan te sturen met het getrommel zoals in Patapon. Het personage waar je mee speelt, kan vrij rondlopen en zelfs springen. Maar alle characters hebben zo hun eigen instrumenten en speelstijlen. Zo heb je Pyokorappa, een konijn dat een trombone gebruikt als schouderkanon met een speciale aanval. Of wat dacht je van Keroronpa die zich als een kikker uitdost met een megafoon?
Je keuze hier bepaalt welke Cobuns in je team komen. Hen kun je normale wapens geven zoals een pijl en boog, zwaard en schild, speren, magische scepters en nog veel meer. Toch kun je er maar twee aan je team geven afhankelijk van hun beschikbare klasse. Pyokorappa heeft vooral teams met lansen en pijl en boog, terwijl Kamonelo met een eendenhoed en enorme Vikings-drinkhoorns teams heeft met hamers en de scepters. Je speelstijl hangt dus af van welke teams je hebt.
Gevarieerd doch repetitief
Hierdoor biedt het spel gelukkig aardig wat variatie aan, en dat is nodig. Want bij vlagen voelt Ratatan best repetitief aan. De muziek maakt daarin eveneens een hoop goed en datzelfde geldt voor de levels. Want daarin maak je constant keuzes over de routes die je bewandelt. Daarnaast moet je geregeld kiezen welke Ratakaruta, kaarten die je aanvallen versterken of andere bonussen geven, je wil gebruiken. Hier zit een elementsysteem aan vast, waardoor je bijvoorbeeld toegang krijgt tot ijs- en gifkrachten. Ondanks het herhalende karakter voelt geen run écht hetzelfde, al ga je wel elke keer dezelfde volgorde van werelden af. Dat is misschien het grootste minpunt.
Verder kun je in Ratatan je wapens verbeteren, door objecten op te pakken die (tussen)bazen laten vallen. Denk bijvoorbeeld aan stukjes van een boom of bont van een ander wezen. Het spel kan daardoor wel wat grindy aanvoelen, omdat je niet alleen dat, maar ook snoepgoed zoals zuurtjes, geglazuurde donuts en chocola nodig hebt voor een aantal upgrades. Zo kun je op een gegeven moment meer Cobuns meenemen of meer gezondheid krijgen. Allemaal handig, maar je moet soms flink wat tijd investeren om alles gedaan te krijgen.
Muziek maakt alles goed
Gelukkig luisteren je ondertussen naar erg vrolijke en pakkende tunes, waardoor je niet altijd let op het soms monotone karakter. De Ratatans en Cobuns maken allemaal grappige doch kinderlijke geluiden en zo komen ze ook over. Je hoort ze, net zoals in Patapon, meezingen naargelang de opdrachten die je geeft. Of je nu verdedigt, ze laat springen om aanvallen te ontwijken of zelf aanvalt., dat maakt niet uit Je hoort ze zelfs wanner je een fout maakt.
Elke wereld heeft zijn eigen muziek, wat eveneens helpt bij de herhaling. Zodra je daar een beetje bekend mee bent en een aantal keren onafgebroken de juiste maat aanhoudt, kom je in de Fever-modus terecht. Lezers die de Patapon-games gespeeld hebben herkennen die wellicht gelijk. Je aanvallen zijn dan krachtiger en pijlen en speren komen verder, terwijl de wezens op je scherm ondertussen meedansen. Ondanks de vrolijke muziek, het dansen en het meezingen doen ze wel uitspraken zoals “Murder!”, “Chaos!” of het feit dat ze niet van Tequi-la (zo is het geschreven) houden.
Ratatan kopen?
Toch is niet alles helemaal zoals ik het graag zou zien. Het had bijvoorbeeld tof geweest als er een couch co-op-optie in had gezeten. Als je met meerdere mensen spelen wil dan moet je dat online doen. Het spel is alleen niet zo heel lang. Ik heb het gevoel dat het bedoeld is om in meerdere kleine sessies te spelen, zodat je blijft terugkomen en niet te snel verveeld raakt. Zo kun je je huidige sessie opslaan of onderbreken, zodat je later verder kunt gaan waar je gebleven was. Dat verklaart ook deels het herhalende karakter. Ja, tijdens lange speelsessies kan het wat saai zijn, maar ergens vind je rust in gameplay die je begint te herkennen wanneer je steeds kort gamet.
Hoe dan ook, als je van actievolle ritmegames houdt, dan zit je met Ratatan wel goed — zolang je maar géén Patapon verwacht. Je begint elke keer bij het begin als je bent afgegaan en dat zal niet iedereen aanspreken. Mocht je daar geen moeite mee hebben, dan kan ik het spel zeker aanraden. De game zet een goede basis neer en ik hoop dat de studio de kans krijgt verder te bouwen op wat die nu neergezet heeft. Ik ben enorm blij dat we vijftien jaar na het laatste Patapon-deel een game hebben die veel lijkt op die serie en tegelijkertijd een eigen en nog vrolijker gezicht heeft.
De uitgever heeft ons een recensiecode opgestuurd. We hebben de game gespeeld op Playstation 5, maar je vindt hem ook op Xbox Series, Nintendo Switch 2 en pc. RetroReady is een online magazine zonder advertenties en dat willen we graag zo houden. Mocht je dat idee en onafhankelijke media waarderen, dan kun je ons steunen op Ko-fi. Voor meer gamereviews kun je terecht in ons overzicht. Je kunt je daarnaast aanmelden voor onze Discord, waar we het over dit soort spellen en meer hebben.
