The Legend of Zelda: Ocarina of Time-remake levert niets in van zijn magie
Omdat The Legend of Zelda veertig jaar bestaat, besluit Nintendo om het best beoordeelde en meest geliefde deel opnieuw uit te brengen voor de Nintendo Switch 2, met welkome aanpassingen die ervoor zorgen dat het spel magischer dan ooit aanvoelt.

Het is tijd om met de billen bloot te gaan: ik heb vroeger nooit The Legend of Zelda: Ocarina of Time uitgespeeld. Ik was denk ik nog te jong om te begrijpen wat het spel precies van mij verlangde om Ganondorf te verslaan. De oplossingen voor de puzzels gingen aan me voorbij, terwijl de hints die de bewoners van Hyrule, evenals de aanwijzingen van borden en stenen, nooit echt binnenkwamen. Het komt erop neer dat ik nooit de connectie maakte tussen de, soms wat, abstracte hints en concrete objecten.
Ik heb het daarna ook nooit meer echt geprobeerd, moet ik daarbij vertellen. In mijn jonge jaren concludeerde ik dat de game simpelweg niets voor mij was, waarmee ik eigenlijk heel de serie aan de kant schoof. Ik heb sinds wel veel delen geprobeerd. Ik waardeer Minish Cap en Echoes of Wisdom enorm, ben best ver gekomen nog met Wind Waker en ik denk dat Link’s Awakening, de Switch-remake, ondanks alles een van mijn favoriete spellen is. Breath of the Wild vind ik daarnaast beter dan Tears of the Kingdom, vanwege zijn simpelheid.


Bewogen geschiedenis
Ik heb dus persoonlijk een bewogen geschiedenis met The Legend of Zelda. Ook al kon ik de games niet altijd waarderen, toch begrijp ik wel waarom mensen er met zo veel lof over spreken. De werelden voelen namelijk compleet, omdat elk personage, elk item en elke locatie daar bewust geplaatst zijn door mensen die er uitvoerig over nagedacht hebben. En ik heb in de loop der jaren veel video’s zitten kijken van mensen die Ocarina of Time uitspelen, waardoor ik bekend ben met de wendingen en het einde.
Bovendien stel ik zeer op prijs wat Ocarina of Time voor de game-industrie betekend heeft. Dit was één van de eerste 3d-spellen waarin we hebben zitten puzzelen en navigeren in drie dimensies, waardoor Nintendo eigenlijk, zo blijkt later, allerlei conventies moest verzinnen om ons daar doorheen te trekken. Voornamelijk het lock-on-systeem is daar een perfect voorbeeld van, aangezien veel spellen tot op de dag van vandaag nog steeds dezelfde ideeën implementeren – die we dus in 1998 voor het eerst zagen.


Nieuwe ronde, nieuwe kansen
Begrijp me dus niet verkeerd: ik ben bekend met de waarde van de game. Maar tot aan de Ocarina of Time-remake niet echt met het plezier dat je er als speler uithaalt. Nu hebben we natuurlijk in 2011 nog een 3DS-remake gekregen, maar ook daar merkte ik vooral meer frustratie dan vreugde. Met de release van de remake dacht ik aanvankelijk: oké, het kan niet veel slechter worden dan dit en het ziet er magisch mooi uit, ik ga het gewoon nogmaals proberen. En ik ben echt enorm blij dat ik dat gedaan heb.
Want ik heb de Ocarina of Time-remake eigenlijk in één ruk uitgespeeld. Ja, dat ik ooit nog kan zeggen dat ik Ocarina of Time uitspeelde, is ook voor mij een grote verrassing. Maar dat laat wel zien dat het Nintendo-team veel aanpassingen verricht heeft om je als speler veel geleidelijker door de tempels heen te loodsen. En dat doet wat mij betreft helemaal niets af aan de magie die het vroeger al had, juist omdat ik als de gefrustreerde speler van toen nu wél plezier uit mijn tijdreizende Hyrule-avontuur haal.


De basis blijft onberispelijk
Daar zijn denk ik best nog wat aanpassingen aan voorafgegaan, meer dan we ons gaan realiseren. Maar in principe blijft de basis van de Nintendo 64-klassieker gelijk. Je bent Link die Hyrule moet redden van de ondergang die Ganondorf in gang zet, terwijl je ondertussen bijgestaan wordt door Sheik en later ook nog Prinses Zelda moet redden. Dat doe je door acht, of stiekem wat meer, kerkers te doorkruizen, items te verzamelen en bazen te verslaan, terwijl je ondertussen geniet van zij-activiteiten en verkenning.
Aan de basis heeft het voor mij nooit gelegen. Maar aan de manier waarop sommige van die kerkers opgebouwd waren wel. De omgevingen leken behoorlijk veel op elkaar, terwijl sommige items zo goed verborgen waren dat ik niet eens het idee had om op de plek te zoeken. Ligt voor een deel voor aan mij als speler, aangezien veel gamers daar vroeger gewoon uitkwamen. Maar het feit dat Nintendo de dungeons aangepast, items verplaatst en dialogen verduidelijk heeft voor de remake, laat toch wel zien dat er iets aan scheelde.


Quality-of-life-aanpassingen
Of tenminste, dat het beter kon – of de technologie dat destijds nou toeliet, of niet. Zo hebben bepaalde kerkers en gangen nu een duidelijke kleurencoördinatie, waardoor je sneller je weg vindt, terwijl de beruchte watertempel twee sleutels minder vereist om de baas te bereiken. Bovendien is nu duidelijk waar je wel en niet de hookshot kunt gebruiken (terwijl je nog steeds zelf koppelpunten kunt ontdekken). Bovendien is de besturing flink gemoderniseerd: dat soort quality-of-life-dingen doen het spel veel goed.
Daarnaast heb je nu een missielogboek, in de vorm van de Threads of Time, om je op weg te helpen. Niet dat die teksten je haarfijn uitleggen waar je naartoe moet, wie je moet spreken of waar je bepaalde items haalt – maar ze zijn duidelijk genoeg voor de welkome geheugensteuntjes om je de juiste richting in te duwen. Voornamelijk dit onderdeel heeft ervoor gezorgd dat ik niet het internet hoef af te struinen op zoek naar mijn volgende zet, omdat de aanwijzingen meer dan genoeg richting en houvast bieden.


Ocarina of Time-remake kopen?
En dan heb je nog die mooie grafische en magische presentatie, inclusief een normale dag- en nachtcyclus die niet meer locatie-afhankelijk is en non-player characters die reageren op wat je gedaan hebt in de wereld. De voice-acting, de orkestmuziek en het feit dat je muziek kunt spelen of neuriën om de ocarina te bedienen zorgen daarnaast voor een complete onderdompeling waar je moeilijk onder vandaan komt. Het spel omarmt daarmee oude en nieuwe spelers en zorgt vervolgens voor een onvergetelijk avontuur.
Bovendien is het zo dat Nintendo sommige gebeurtenissen verdiept met extra cut scenes en dialogen. En die voelen soms zó nieuw aan, dat het haast een spoiler is om die hier te bespreken. Ook dat is opmerkelijk voor een game die al in 1998 verscheen. Het is Nintendo in elk geval gelukt een bijna dertig jaar oud spel volledig nieuw aan te laten voelen en dat is een opmerkelijke prestatie waar ik als voorheen gefrustreerde speler veel lof voor heb – het levert niets in van zijn oude magie en is eigenlijk alleen maar magischer geworden.
Nintendo heeft ons een code gestuurd, maar we hebben de game ook zelf gekocht. Je koopt de Ocarina of Time-remake onder meer bij Bol.com en Amazon. Mocht je iets aanschaffen via de affiliatelinks, dan kan RetroReady daar een klein bedrag aan overhouden. Zodoende proberen we de site advertentievrij te houden.
Mocht je dat idee en onafhankelijke media waarderen, dan kun je ons steunen op Ko-fi. Voor meer gamereviews kun je terecht in ons overzicht. Je kunt je daarnaast aanmelden voor onze Discord, waar we het over dit soort spellen en meer hebben.