Shinobi: Art of Vengeance gooit raak met alle shurikens

2025 is het jaar van de ninja en Shinobi: Art of Vengeance is één van de redenen. Na het zeer oldschool ogende Ninja Gaiden: Ragebound is het nu tijd voor de niet bepaald spraakzame Joe Musashi om terug te keren. En terugkeren doet-ie, met een nieuwe handgetekende stijl en strakke gameplay. Maar is de game een succesvolle terugkeer of had het beter geweest als Joe zijn ninjapak in de kast had laten hangen?

Een ‘korte’ geschiedenis

De eerste Shinobi-game kwam in 1987 uit in de Japanse arcadehallen. Joe ging de strijd aan met de terroristische organisatie Zeed die studenten van zijn clan ontvoerden. Het was een sidescrolling actieplatformspel dat heel succesvol bleek te zijn. Opvolger Shadow Dancer ging verder met een onbekende ninja en zijn trouwe hond. Hun doel was om bommen die in een stad waren geplaatst onklaar te maken. Het derde deel, The Revenge of Shinobi, was het debuut van de ninja op de Sega Mega Drive en wordt nog steeds gezien als een van de beste delen in de serie.

Naast de Mega Drive-versie waren er ook nog uitvoeringen voor de Master System en de Game Gear. Goede uitvoeringen, maar het hoogtepunt kwam met Shinobi III: Return of the Ninja Master uit 1993. Het heeft een veel snellere stijl dat nu nog eens vloeiend aanvoelt. Na dit hoogtepunt kregen we nog een Sega Saturn-uitvoering met Shinobi Legions. Dat spel bouwde voort op Shinobi III maar veranderde een hoop. Kort daarna kwam Sega in de problemen en duurde het even voor we iets nieuws kregen.

In 2002 was het duidelijk dat de voormalige consolebouwer een nieuwe weg insloeg. Shinobi voor de PlayStation 2 gooide eveneens het roer om en ging volledig 3d. Het vechtsysteem in dat spel was erg goed, maar door de hoge moeilijkheidsgraad kreeg het niet de aandacht die het verdiende. Met Nightshade — of Kunoichi in Japan — een jaar later poogde de uitgever het nog een keer, maar nu met een vrouwelijke hoofdrolspeler. Als laatste uitstapje was er nog Shinobi 3D dat voor de Nintendo 3DS uitkwam en terugkeerde naar de 2d-gameplay, maar sindsdien werd het stil. Tot nu, veertien jaar later.

A ninja named Joe

Joe Musashi is terug in Shinobi: Art of Vengeance en dat merk je gelijk. Voorzien van een prachtige tekenstijl en indrukwekkende animaties ga je de strijd aan als nooit tevoren. Maar dit keer zijn je tegenstanders van een heel ander kaliber. De terroristische organisatie Zeed is niet meer en Joe heeft zijn Oboro-clan nieuw leven in geblazen. Sterker nog, hij is getrouwd en er staat een kleine aan te komen. Alles lijkt goed te gaan, totdat de ENE Corporation opduikt en op hoge snelheid de wereld overneemt. Goedschiks of kwaadschiks.

Waarom is de ENE Corp. op oorlogspad? Daar kom je mettertijd vanzelf achter. Ruse, de grote slechterik, lijkt geobsedeerd door de dood en wil er alles aan doen om zo veel mogelijk slachtoffers te maken. Slachtoffers die achterblijven als standbeelden. Die dienen als herinnering waar je voor vecht tijdens het avontuur. Hoewel het dorp van de Oboro-clan redelijk verborgen is weten de dodelijke manschappen van ENE het toch te vinden. Het is dus jouw taak om je dorp te beschermen en dat doe je door van links naar rechts te rennen. Uiteraard is het spel niet zo basaal en heb je een arsenaal aan vaardigheden en wapens tot je beschikking. Niet alleen heb je jouw trouwe katana, ook heb je toegang tot een beperkt aantal shurikens in het begin. Alleen hiermee kun je al flink wat schade aanrichten.

Executies uitvoeren

Dat is niet het enige. Wat denk je van een krachtige Shinobi Execution die alle vijanden op het scherm in één klap uitschakelt? Dit doe je door hun individuele executiemeter te vullen. Alleen zware aanvallen en het gooien van shuriken zorgen ervoor dat die meter veel sneller vult. Als die gevuld is dan verschijnt er een markering boven je doelwit. Zijn dit er meerdere tegelijk, dan ga je ze allemaal af. Een indrukwekkend gezicht vanaf het moment dat je de executie activeert. Die executies leveren ook de nodige extra’s op, zoals geld en levenspunten. Zoveel mogelijk inzetten dus.

Jouw arsenaal wordt ook nog eens flink uitgebreid naarmate je verder komt. Denk dan vooral aan nieuwe vechtmoves. Ook Ningi — ninjawapentuig — levert een hoop op. Niet alleen nieuwe manieren om aan te vallen op, maar vooral mogelijkheden om op andere manieren door levels heen te komen. Dan hebben we ook nog Ninpo — in de vorm van onder andere een vuurbal en een bom — die alleen te gebruiken zijn als je Ninpo Cells vol zitten.

Als laatst heb je Ninjutsu. Dit zijn zeer krachtige speciale moves die het scherm vullen met indrukwekkende animaties en veel schade kunnen doen. Ook is er een Ninjutsu die je nagenoeg volledig heelt. Let wel, de Ninjutsumeter vult alleen door rage orbs te verzamelen of door veel schade te ontvangen. De rage orbs krijg je door succesvolle executies.

Handig om te weten is dat je zelf je arsenaal kunt samenstellen. Kies welke Ninpo je wil gebruiken, terwijl je ondertussen je speelstijl ondersteunt met de hulp van zowel zilveren als gouden amuletten. Gaandeweg het spel krijg je steeds meer amuletten om uit te kiezen en je keuze welke is heel belangrijk. Je kunt tenslotte maar één van beide soorten tegelijkertijd activeren. Het is wel even opletten bij de gouden amuletten. De upgrades die hieraan verbonden zijn hebben soms een minimaal aantal op de combometer nodig om te activeren.

Yokai en andere geesten

Na de aanval op Oboro Village gaat Musashi op pad om Ruse uit te schakelen. Hierdoor kom je standaard ninja’s tegen, maar ook wat groter uitgevallen exemplaren. Op een gegeven moment krijg je met militaristisch tuig te maken dat weer gevaarlijk is op hun eigen manier. Mijn favoriete vijanden zijn degenen die een elektrische puls afgeven en van een redelijke afstand kunnen aanvallen. Maar zij zijn niet de enigen. De nodige geesten en Yokai hebben besloten om voor Ruse te vechten. Denk bijvoorbeeld aan rondvliegende paardenhoofden.

Gelukkig is er ook een Yokai die besluit om jou te helpen. De Shopkeeper biedt namelijk de nodige upgrades aan voor een leuke prijs. Je kunt zijn winkel uitbreiden met speciale munten die je in alle levels vindt. Hier kom ik zo even op terug.

Omdat dit een veel grotere strijd is kom je op verschillende locaties terecht, een haven met een vismarkt, een rijdende trein, hoog in de torens van een stad en ondergrondse basissen zijn maar een paar voorbeelden. Via de wereldmap kies je welke levels je wil spelen die ook nog eens voorzien zijn van geheimen en soms zelfs locaties die je nog niet kunt bereiken. Al de levels zijn voorzien van een percentagemeter; daarnaast laat Shinobi: Art of Vengeance wat je allemaal in een level kunt vinden. Antieke Oroboro-munten — die je voor de winkel van de Shopkeeper kunt gebruiken, elite vijanden en speciale rifts genaamd Ankou rifts.

De Ankou-rifts zijn zeer pittige uitdagingen en vooral gericht op moeilijke platformsecties. Ook kun je hier de moeilijkste gevechten vinden. Mocht je al die uitdagingen gehaald hebben, dan krijg je toegang tot een ontzettend  sterk wapen.

I’m looking for sailors

Lizardcube is natuurlijk op de hoogte van alles wat Sega uitgebracht heeft in zijn lange geschiedenis. Daar heeft het team op momenten goed van gebruikgemaakt. Zo heeft een van de levels een leuke callback naar het eerste spel in de vorm van ontvoerde kinderen die je moet redden. Maar dat is niet de enige easter egg in het spel. De vismarkt aan de haven heeft op zijn beurt een leuke cameo in de achtergrond. Mocht je hier niet op letten dan mis je hem wel snel. En zo zijn er meer van dat soort leuke toevoegingen.

Verder zijn er de nodige toegankelijkheidsopties die je toelaten de moeilijkheidsgraad van het spel aan te passen. Het gaat hier dan vooral om hoeveel schade vijanden kunnen doen en hoeveel leven zij hebben. Mocht het spel te moeilijk zijn, dan kun je de ervaring dus aanpassen als je dat nodig acht. Maar toch voelen die opties vrij beperkt aan.

Bij het woord toegankelijkheid moet ik vooral aan opties voor kleurenblindheid denken, de snelheid waarmee spelers kunnen reageren of meer simpele controleschema’s. Die zitten hier helaas niet in. Persoonlijk had ik de keuzes die je nu in Shinobi hebt eerder moeilijkheidsniveaus genoemd, maar dit is de enige kritiek die ik heb op het hele spel. Het kunnen aanpassen van de moeilijkheidsgraad op meerdere manieren is zeker goed voor nieuwe spelers. Dat moet ik er wel aan toevoegen.

Ik heb het spel zelf op de standaard Shinobi-graad gehaald en dat was zeker een uitdaging. Ik heb helaas ook nog niet alle levels op honderd procent staan en dus heb ik nog wat om te doen. Gelukkig ziet het spel er niet alleen goed uit, ook de zeer lekkere soundtrack zorgt ervoor dat ik graag terug in die wereld spring. De muziek is afkomstig van Tee Lopes — ook verantwoordelijk voor de lekkere beats van Sonic Mania en Teenage Mutant Ninja Turtles: Shredder’s Revenge — en oudgediende Yuzo Koshiro; een legende die verder geen introductie meer nodig heeft lijkt me.

Shinobi: Art of Vengeance kopen?

Alles aan dit spel voelt enorm goed en strak uitgewerkt. De animaties zijn prachtig en vloeiend. Er zijn momenten waarop de camera inzoomt op Musashi waardoor je de fijne details van de tekenstijl heel goed kunt zien. Om van te smullen. Lizardcube heeft een zeer goede keuze gemaakt op dit gebied. Tegelijkertijd is het spel voorzien van een meer modern controleschema dat volledig past bij de serie. Het voelt nog steeds als vanouds aan, maar ook weer nieuw.

Wat valt er nog meer over te zeggen? We weten ondertussen dat het spel nieuwe uitdagingen krijgt in de vorm van extra gevechten tegen eindbazen. Of tussenbazen, hoe je die ook wilt noemen. Ondanks dat het spel al flink wat pittige gevechten heeft zijn die nieuwe bazen wat specialer. Ze zijn gebaseerd op bekende Sega-boosdoeners en ook zullen hun aanvallen op hun bekende vaardigheden gebaseerd zijn. Zoals ik al zei, nieuwe uitdagingen. Al duurt het nog wel even voor die verschijnen. Ik wil nog wel meer vertellen over het spel, maar dan ben ik nog wel even bezig en zou ik te veel verklappen. Shinobi: Art of Vengeance is een spel dat je lekker moet ervaren.

Sega heeft ons een code gegeven voor de review. We hebben de game gespeeld op een pc, via Steam. Voor meer gamereviews kun je terecht in ons overzicht. Je kunt je daarnaast aanmelden voor onze Discord, waar we het over dit soort spellen en meer hebben.