Mario Tennis en Mario Golf missen de magie van vroeger
Nee, het is niet zo dat de nieuwe Mario Tennis- en Mario Golf-games echt slecht zijn, maar ze missen wel een beetje de magie van vroeger. Destijds was het bijzonder als er een nieuw deel in één van de sportseries verscheen; nu voelt het een beetje als een moetje.
Hoewel we ondertussen wachten op een nieuw deel binnen de Mario Golf-serie, hebben we onlangs wel Mario Tennis Fever gekregen van Nintendo en Camelot. Die game doet een hoop goed. De graphics zijn van hoog niveau, de gameplay voelt toegankelijk en beheersbaar aan en je kunt er een hoop in doen, zonder dat het spel snel gaat vervelen (mits je er niet te snel doorheen gaat). Fever laat zien dat Camelot het nog niet verleerd is en dat de Mario-sportspellen met genoeg tijd in keuken écht heel leuk kunnen zijn.
Maar net als in 2018 (ten tijde van de release van Mario Tennis Aces), 2021 (toen Mario Golf: Super Rush uitkwam) en zelfs 2022 (met Mario Strikers: Battle League), knaagt er iets aan me wanneer ik zo’n sportgame speel. Want de ervaringen voelen wat hol aan, zeker in vergelijking met vroeger, en dat terwijl vooral voetbal en golf best wat diepgang en gevarieerde gameplay hebben. Bij de tennissport kan ik nog accepteren dat dit als spel wat oppervlakkiger is, maar dan nog voelde dit rond het GBC- en GBA-tijdperk beter aan.
Is het alleen de nostalgie?
En dat terwijl de gameplay op moderne systemen sneller, harder of juist toegankelijker geworden is (afhankelijk van de sportgame die je speelt) en de games meer variatie dan ooit bieden. Zeker op de Nintendo 64 en Nintendo GameCube stellen bijvoorbeeld de Mario Tennis-games weinig voor, terwijl Mario Golf garantstaat voor uren speelplezier. Bovendien speel ik liever Super Mario Strikers op de GameCube dan Battle League op de Switch – maar voor dat spel weet ik zeker dat de nostalgie de overhand neemt.
Het heeft in elk geval deels met de type sport te maken. Golfgames hebben meerdere banen en cups om te overwinnen, waardoor ze per definitie meer omgevingen en uitdagingen huisvesten. Tennis- en voetbalspellen moeten het daarentegen hebben van de extra content, met beproevingen, grappige situaties of speler specifieke power-ups (of zoals in het geval van Mario Tennis Fever: power-ups gekoppeld aan de rackets). Wat er echter altijd met kop en schouders bovenuit steekt, is de verhaalmodus van de draagbare delen.
Draagbare delen
En dan doel ik niet op de games die voor de Nintendo DS (Mario Slam Basketball) en Nintendo 3DS (Mario Tennis Open, Mario Sports Superstars of Mario Golf World Tour) verschenen. Want Tennis Open en World Tour zijn voor mij titels die een beetje tussen wal en schip vallen. Nee, ik heb het dan over de delen die voor de Game Boy Color (Mario Tennis en Mario Golf) en Game Boy Advance (Mario Power Tennis en Mario Golf Advance Tour) uitkwamen. Dat zijn spellen waar ik veel uren in gestopt hebt en dat nog steeds wil doen.
En dat komt door twee dingen. Ten eerste de uitgebreide story mode. Ik ben nou eenmaal een liefhebber van role playing games en zie graag metertjes vollopen of cijfers groter worden. Ik ga er dan ook heel goed op dat je in die spellen begint als newbie en jezelf omhoog werkt om de beste van de regio te worden. Dat doe je met belangrijke en door het verhaal gedreven wedstrijden, soms wat minigames en oefeningen en anders door keuzes te maken over waar je je kostbare punten aan uitgeeft voor je personage.
Overzetten naar de consoles
En als klap op de vuurpijl kun je die zelf gemaakte én getrainde personages overzetten naar de Mario-sportgames op de consoles onder je televisie. Zo kun je je personages uit Game Boy Color-games via de Transfer Pak van de Nintendo 64 overzetten naar die N64-delen. Die functionaliteit is bij Mario Power Tennis verloren gegaan, maar tussen Advanced Tour en Toadstool Tour, op de Nintendo GameCube, bestaat die link wel degelijk. Dat was vroeger en is nu nog steeds magisch – dat is wat ik mis aan moderne iteraties.
In het verlengde hiervan ben ik ook iemand die vroeger helemaal losging met de GBA-titels van Pokémon. Ik speelde die al grijs, maar met de releases van Pokémon Colosseum en en XD: Gale of Darkness kwamen daar gerust tientallen uren bij. Niet alleen omdat die zeldzame Johto-beesten naar Hoenn over te zetten (dit was toentertijd de enige manier om dat te bewerkstelligen), maar ook om met mijn pokémon team in 3d te vechten. Ik vond dat zo ongeloof cool, die linkkabel tussen de GameCube en Game Boy Advance.
Het idee van diepgang
Maar sinds handhelds krachtiger geworden zijn (denk dan aan de Nintendo 3DS) en de Nintendo Switch ervoor gezorgd heeft dat Nintendo zijn handheld- en consoleafdelingen samenvoegde, is die magische verbinding helemaal verdwenen. En logisch ook, want we hebben hem niet meer nodig. Dat betekent in dit geval dat ik een gevoel van verwondering mis; want de voorheen 2d-sprites in volledig 3d aanschouwen, dat was wat. Ik kan dit natuurlijk nog steeds doen wanneer ik wil – maar ik wil ook gewoon van moderne games genieten.
En daarom vind ik het zo ontzettend teleurstellen dat Nintendo en Camelot de hoogtes van die draagbare titels achter zich laten. De Mario Tennis en Golf op de Nintendo Switch hebben wel een verhaalstand en Mario Tennis Aces ook, maar de metertjes en cijfertjes doen het hem niet voor me. Dit zijn afgekapte en afgebakende (en wat mij betreft: neppe) rpg-systemen die het idee van diepgang moeten geven. Ik zou daarom graag zien dat Nintendo het aandurft om zijn sportspellen wederom te voorzien van échte rpg-modi.
Voor meer verhalen kun je terecht in ons overzicht. Daarnaast recenseren we wekelijks allerlei soorten hardware, voornamelijk retrohandhelds, en kun je bij ons terecht voor gamereviews die altijd oog hebben voor de retrogamer. Je kunt je daarnaast aanmelden voor onze Discord, waar we het over dit soort spellen en meer hebben.
