Scott Pilgrim EX mept zich een weg terug naar de 16-bit gloriedagen
Na zestien jaar is er zowaar een nieuw deel in de Scott Pilgrim-gamesaga. Het is nog steeds een beat-em-up, maar het gooit wat onderdelen over een heel andere boeg. Of dat een interessante ervaring oplevert, daar vertelt Peter uitgebreid over in zijn recensie.
Scott Pilgrim EX brengt je terug naar 2010. Dit is goed, want dat is precies waar ik op hoopte toen bekend werd dat we zowaar een nieuw deel in de serie zouden krijgen. Scott Pilgrim vs. The World: The Game is tenslotte één van de beste moderne beat-em-ups. Hoewel het origineel meer een rechttoe-rechtaan-ervaring is vergelijkbaar met Streets of Rage, is het nieuwe deel meer een Rivery City Ransom-lite en daar ben ik enorm blij mee.
De geschiedenis van de Scott Pilgrim-games is bizar. Hoewel The World: The Game een briljante vertaling is van de comics en de cultfilm van Edgar Wright, trok Ubisoft in 2014 plotseling de stekker eruit. Vanwege licentiegedoe verdween de titel van de PlayStation 3 en Xbox 360, waardoor het jarenlang onverkrijgbaar was. Na een fanatieke campagne van zes jaar, met hulp van de bedenker en de regisseur, keerde de game in 2021 uiteindelijk terug. Met de release van de Complete Edition op moderne platformen is deze retroparel gelukkig wederom voor iedereen speelbaar.
Ervaring met beat-em-ups
Wat heeft dat met Scott Pilgrim EX te maken? Nou, ontwikkelaar Tribute Games denkt dat die verder kan bouwen op de bestaande formule. Niet zo gek, aangezien het team al veel ervaring heeft met soortgelijke titels, zoals Teenage Mutant Ninja Turtles: Shredder’s Revenge en Marvel Cosmic Invasion. Beide zijn solide beat-em-ups. Daarbij helpt het ook dat de Canadese studio opgericht is door ex-Ubisoft-medewerkers die, niet geheel toevallig, ook aan het origineel gewerkt hebben.
Wat direct opvalt is natuurlijk de artstyle, die is niet veranderd. Dit is hetzelfde pixeluiterlijk van het origineel, uitgebreid met flink wat meer animaties. De omgevingen zijn enorm kleurrijk en volgegooid met verschillende elementen. Dit zorgt voor een energieke sfeer, maar kan ook druk overkomen. De stad Toronto is hierdoor een eigen personage en geen klinisch en statisch onderdeel waar je maar doorheen moet banjeren. Vul dit aan met de inwoners van de stad die zich veelvuldig op de achtergrond bevinden, de vele criminelen waar je tegen moet vechten, de opvallende bazen en natuurlijk de hoofdrolspelers zelf en je hebt een visueel spektakel waar ikzelf in ieder geval nooit moe van word.
Meer vechters dan ooit
In vergelijking met het eerste deel heb je nu meer vechters tot je beschikking. Scott en zijn vriendin worden verrassend genoeg bijgestaan door zijn voormalige vijanden. Wat blijkt: Scotts bandleden zijn ontvoerd door een nieuwe slechterik, Metal Scott (uiteraard een referentie naar Metal Sonic) en het is jouw taak hen te redden. De toevoeging van de exen van Ramona zorgt tevens voor een hoop frisse en nieuwe moves.
Naast Scott en Ramona heb je nu Roxie Richter, die een ninjazwaard hanteert, de uit de kluiten gewassen Lucas Lee, de van demonische krachten voorziene Matthew Patel, minibaas Robot-01 uit het eerste deel en zelfs final Evil Ex, Gideon Graves. Allemaal hebben ze hun eigen manier van spelen en voelen ze erg compleet en gebalanceerd aan. Mijn favoriete speelstijl op het moment is die van Patel, aangezien hij een explosieve klap, met een flink bereik, kan uitdelen die veel vijanden tegelijk raakt.
Pittig baasje
Ondanks het gevarieerde rooster en de uitgebreide cast is het spel er niet bepaald gemakkelijker op geworden. Soms word je wel heel snel omsingeld door veel vijanden en hoewel je de simpele vechters vrij snel verslaat, ligt de moeilijkheidsgraad ineens vele malen hoger zodra je bij een baas komt. Het helpt niet dat je naast de grote slechterik van het moment ook nog eens al zijn of haar volgelingen op je afgestuurd krijgt. Alsof je nog niet druk genoeg bent met het uitvogelen van zijn patroon. Daar schuilt de uitdaging dan ook in.
Die uitdaging kan best groot zijn, waardoor ik blij ben met met de rpg-achtige elementen van Scott Pilgrim EX. Hoe meer je vecht, hoe meer geld je verzamelt. En hoe meer geld je hebt, hoe meer items je kunt kopen waarmee je je statistieken verbetert. Veel van het eten en drinken dat je vindt geven je naast een flinke dosis gezondheidspunten ook nog eens een +1 of +2 voor je lichamelijke kracht, gezondheid, snelheid en / of wilskracht. Je kunt daarnaast accessoires kopen die je stats tijdelijk een extra boost leveren als je ze om doet. Niet alleen heb je daardoor veel om te ontdekken, ook kun je lekker experimenteren met een speelstijl die bij jou past (of waar de situatie om vraagt).
Heel herspeelbaar
Dat je hier veel kunt ontdekken, is evident: je hebt in tegenstelling tot het vorige deel namelijk niet een x aantal levels achter elkaar meer. Dat is precies waarom ik eerder River City aanhaalde. Hoewel Scott Pilgrim EX wel een lineair verhaal heeft, heb je tussendoor alle vrijheid om de stad te ontdekken. Net zoals dat je vanaf het begin direct uit alle personages kunt kiezen, hoef je ook voor de stad bijna niks vrij te spelen. Alleen de kleine gebieden dan, omdat die onderdeel uitmaken van het verhaal.
Desondanks vind ik dat het heel herspeelbaar is. Dat heeft voornamelijk te maken met de zeven eindes (per personage één). Bovendien zit de game tjokvol geheimen en verwijzingen naar andere games, die heel leuk zijn om zelf te ontdekken. Het liefst met vrienden op de bank of online, aangezien je de game volledig in co-op kunt spelen.
De game oogt en voelt niet alleen nostalgisch, door zijn beat-em-up-basis en vele referenties naar oudere games, maar klinkt ook zo. Helemaal met één nummer dat gretig gebruikmaakt van een zeer bekend duentje. Tenminste, als je de muziek van Teenage Mutant Ninja Turtles IV: Turtles in Time kent. Konami is destijds met die soundtrack wel heel erg gul geweest met een bepaalde synth-hit die de gamemuziek domineert. Het is niet zo gek dat de Amerikaanse chiptuneband Anamanaguchi nu dezelfde sound gebruikt. De groep is ondertussen onlosmakelijk verbonden met de Scott Pilgrim-franchise, dankzij de eerste game én de Netflix-animatieserie Scott Pilgrim Takes Off. Goed nieuws voor fans zoals ik dus.
Scott Pilgrim EX kopen?
Het aloude cliché “als je fan bent van het origineel dan is dit een spel voor jou” is zeker iets wat in m’n hoofd zit tijdens het spelen van Scott Pilgrim EX. Niets mis mee als je je bedenkt dat Scott Pilgrim vs. the World: The Game alweer bijna zestien jaar geleden het levenslicht zag. Het is enorm goed, al moet je wel een beetje houden van de vele verwijzingen en grappige hommages aan andere games. De solide gameplay, uitstekende pixelart en de heerlijke muziek is een sterke combinatie en maakt het een waardige opvolger.
Tribute Games heeft ons een recensiecode gegeven. We hebben de game gespeeld op Steam. Voor meer gamereviews kun je terecht in ons overzicht. Je kunt je daarnaast aanmelden voor onze Discord, waar we het over dit soort spellen en meer hebben.
