Warhammer 40K: Boltgun II verheft de boomershooter tot kunst
Als je denkt aan een boomershooter, dan denk je wellicht aan Doom of Duke Nukem. Maar daar mag je nu ook Warhammer 40K: Boltgun II bij rekenen. Dit spel verheft het genre tot een kunstvorm, waardoor we dit zien als een zeldzame must-play-titel.
Warhammer 40K: Boltgun II teleporteert mij terug in de tijd. Gelukkig doet het spel dat niet letterlijk, want gemorrel met de tijdslijn is heidens aldus de Emperor of Man. Wat het spel wél doet, is me constant het gevoel geven dat Wolfenstein 3D, Doom en ook Duke Nukem 3D altijd gedaan hebben. Al van jongs af aan speel ik first person shooters, waar ik nog altijd wat interesse in heb. Ik speel lang niet alle fps-titels meer, maar af en toe duikt er een op waar ik wel doorheen móet.
Daarbij ben ik in mijn tienerjaren ook met Warhammer 40K in aanraking gekomen. Dus de combinatie van een fps en de tabletopgame klinkt als muziek in de oren. Drie jaar geleden was daar ineens Boltgun, waarin je met Malum Caedo, de held als het ware, de strijd aangaat tegen Vashtorr the Arkifane en de krachten van Chaos in al zijn of haar gedaantes. Denk hierbij aan volgelingen van Nurgle, Tzeentch, Khorne en Slaanesh, de vier Chaos goden. Zo kom je vooral Chaos Space Marines, Bloodletters, Daemonettes, Screamers en zelfs Great Unclean Ones tegen. Zelfs kleine irritante Nurglings die op hun beurt in allerlei walgelijke smaken komen.
De kracht van Chaos
En dankzij Warhammer 40K: Boltgun II mogen we de strijd nog een keer oppikken. Het grote verschil is dat we naast Malum, een Ultramarine, nu ook Nyra Veyrath hebben. Nyra is een Celestian, één van de beste vechters in de Order of the Sisters of Battle. Nu zou Warhammer 40K geen Warhammer 40K zijn als er geen ellenlang en diepgaand achtergrondverhaal zit achter de Sisters, maar dat past simpelweg niet in een korte recensie. Bovendien moeten we demonen bestrijden.
De opbouw van het tweede deel is iets anders dan die van het eerste spel. Je moet nu op momenten kiezen welke kant je opgaat. Hierdoor is elke keer dat je door het verhaal gaat anders. Er zijn meer dan dertig levels, maar je komt ze niet allemaal tegen in een enkele playthrough. Daarbij hebben beide hoofdrolspelers niet alleen een heel andere speelstijl, maar ook een eigen arsenaal aan wapens om de herspeelbaarheid nog meer te verhogen. Zo kun je als Caedo gebruikmaken van een shotgun, terwijl Veyrath een kruisboog hanteert. Dit is een Condemner Stakethrower die dienstdoet als een soort snipergeweer, maar dan zonder scope.
Old-school pixelart, maar niet helemaal
De game verpakt alle actie in grove pixels die, ondanks de modern aanvoelende besturing, alles heel old school laten aanvoelen. Grappig is dat je de grootte van de pixels kunt aanpassen waardoor het of wat scherper of extreem blokkig wordt. Wat Auroch, de Britse game-ontwikkelaar achter dit spel, anders doet dan anderen is dat alle monsters en personages die je ziet begonnen zijn als 3d-modellen. Die worden vervolgens, vanuit acht verschillende hoeken bekeken, geconverteerd naar sprites om uiteindelijk zo in de wereld te worden gezet.
Dit levert eigenlijk dus een klassiek uitziend spel op waar heel wat moderne rendering onder verborgen zit. Het resultaat mag er in ieder geval zijn. Alle demonen en gemuteerde mensen passen perfect in de donkere, grimmige omgevingen waar verrassend genoeg toch aardig wat kleur in zit. Het helpt dat je zeer uiteenlopende locaties hebt; zo zijn er levels die zich in een basis diep in een oceaan bevinden, kom je op een machinewereld waar tanks gemaakt worden, een giftig moerasplaneet en zelfs op een enorm Chaos-ruimteschip.
Heftige soundtrack
Al het geweld wordt flink ondersteund door de heftige soundtrack van Matthew Walker, die ook muziek geleverd heeft voor onder andere Plague Inc. Evolved, Mars Horizon en de eerste Boltgun. Opvallend is dat het nummer dat je hoort bij de eindbaas overduidelijk komt van de hand van niemand minder dan Mick Gordon. Hij is op zijn beurt verantwoordelijk voor het machtige geluid van onder andere Doom uit 2016.
Mocht je zijn eerdere werk herkennen, dan zou dat goed kunnen — want hij hanteert een beetje hetzelfde principe dat hij voor de beat-em-up Absolum gebruikte. In dit geval is dit een sample die zo uit oude films kan komen, aangevuld met snoeiharde, zware gitaren en stampend drumwerk. Het geeft je de energie en adrenaline die je nodig hebt bij een gevecht zoals in die games. Al klinkt het ook los van de game extreem goed, waardoor achteraf luisteren echt geen straf is.
Warhammer 40K: Boltgun II kopen?
Warhammer 40K: Boltgun II laat nogmaals de kracht van Auroch Digital zien. Als je net zoals ik al jarenlang in de wereld van Warhammer (40K) zit én je van fps-games van de oude stempel houdt, dan is Boltgun II een écht must-have. Ik zweer aan de Emperor dat je geen miskoop doet. De gameplay is strak en soepel tegelijk, de levels zijn variërend en uitdagend, gevuld met geheimen, en het miniem aanwezige verhaal staat de snelheid van het spel totaal niet in de weg. Kortom: met ook maar een beetje interesse in het spel doe je jezelf een groot plezier het op te pakken zodra je er de tijd voor hebt.
Sega heeft ons een recensiecode gegeven. We hebben de game gespeeld op pc, via Steam. Maar je treft het ook aan op Xbox Series, Playstation 5 en Nintendo Switch 2. RetroReady is een online magazine zonder advertenties en dat willen we graag zo houden. Mocht je dat idee en onafhankelijke media waarderen, dan kun je ons steunen op Ko-fi. Voor meer gamereviews kun je terecht in ons overzicht. Je kunt je daarnaast aanmelden voor onze Discord, waar we het over dit soort spellen en meer hebben.
