Katanaut rommelt wat aan, maar vermaakt desondanks wel

In Katanaut van studio Voidmaw wachten kosmische horrors op je. Het luidt tevens de terugkeer van Acclaim als uitgever in. Nou ja, vooral de naam en het logo. Onder leiding van een nieuwe ceo richt het bedrijf zich voornamelijk op indietitels die zowel nieuw zijn als nostalgische gevoelens oproepen. Niet zo gek dat zijn andere titel, Basketball Classics, een arcadebasketbalspel uit 2019 is. Een leuke knipoog naar de tijd van NBA Jam.

Hoewel over de terugkeer van Acclaim meer te vertellen valt, focus ik op zijn eerste uitgegeven spel: Katanaut. Dat verscheen namelijk als een shadowdrop op de dag dat de eerste showcase plaatsvond. Een verrassing dus, hoewel ik al van het bestaan van het spel wist. Ik speelde eerder een demo van deze roguelike actieplatformer en moet toegeven dat die mij toen niet helemaal overtuigde. Na aanzienlijk meer speeltijd kijk ik er heel anders naar.

In space, no one can hear you slice

Een verloren ruimtestation vol gemuteerde mensen vormt het slagveld. Als Naut ruim je de boel op en achterhaal je wat hier gebeurd is. Het klinkt als een simpel gegeven, maar dat is het allesbehalve. Bewapend met alleen een katana en een vuurwapen ga je steeds dieper het station in. Gaandeweg kom je monsters tegen die jou maar al te graag oppeuzelen. Helaas lukt ze dat. Regelmatig.

Gelukkig keer je na elke dood terug via een nieuwe cycle. Tijdens je run vind je Memory Fragments die je toegang geven tot nieuwe wapens en andere upgrades, maar niet direct. Pas als je sterft en opnieuw begint, speel je ze vrij. Hiervoor verzamel je Void Crystals die de mutanten laten vallen. Met die kristallen verbeter je je uithoudingsvermogen, speel je upgrades vrij voor in de levels en bemachtig je nieuwe wapens. Al vrij snel heb je Boss Orbs nodig, waardoor je gemotiveerd blijft om verder te komen.

Hoewel het spel slechts acht reguliere en vier baaslevels bevat, biedt het aardig wat variatie. Versla je de laatste baas, dan reset je cycle alsnog. Je krijgt dan toegang tot een hogere moeilijkheidsgraad, Warp 1. Omdat de game elk level willekeurig opbouwt, voelt een nieuwe run gelukkig heel anders. De vijanden zijn bovendien sterker en hebben extra aanvallen. Dit houdt de ervaring fris, zeker in combinatie met de nieuwe hulpmiddelen die je vindt.

Zweven in de ruimte

De gameplay voelt in het begin zeer zwevend aan, wat op zich niet gek is in een ruimtestation. Het springen voelt soms gewichtloos, maar de aanvallen zelf hebben de juiste impact. Wat het interessant maakt, is dat je je katana en daarmee je speelstijl kiest voordat je een nieuwe poging waagt. Het standaardwapen laat je snel bewegen door naar voren te springen vlak voor je aanvalt. Een tweede zwaard is trager, maar daarmee pareer je aanvallen. Hierdoor is constante beweging niet nodig, maar timing des te belangrijker. Dit was mijn favoriete speelstijl. In totaal zijn er zes katana’s, maar vier daarvan moet je eerst vinden. Ik mis er zelf nog twee, maar eentje doodt monsters in één klap en doet extra veel schade aan bazen. Het nadeel: als een vijand je raakt, is je run gelijk voorbij. Perfect in balans, zoals alles zou moeten zijn.

Aanvallen van monsters zijn altijd duidelijk zichtbaar. Zodra je een geel uitroepteken ziet, weet je dat je moet reageren. Ik ben blij dat die waarschuwingen zo helder zijn. Soms bestormen wel tien mutanten je tegelijk. Precies voor die situaties heb je toegang tot twee speciale vaardigheden. Althans, er zijn er veel, dus je kiest welke je daadwerkelijk gebruikt. Let wel op: alles wat je doet, kost stamina, zelfs de speciale aanvallen.

Door de levels heen vind je speciale objecten die drie verschillende vaardigheden aanbieden. Dit zijn bijvoorbeeld upgrades die een aanval van standaard naar zeldzaam en nog hogere gradaties verhogen, zoals legendarisch of mythisch, met de beste statistieken. Het geeft voldoening als je veel schade aanricht met die attacks, helemaal als je je eigen stats verbetert met injectienaalden. Je kiest per naald wederom uit drie opties, zoals sterkere katana-aanvallen, meer kracht voor je kinetische aanvallen, een grotere kans op critical hits of het vinden van meer objecten die vijanden laten vallen.

Naast zwaarden of vuurwapens

Naast je standaardaanval en de speciale aanvallen beschik je ook over vuur- of extra speciale slagwapens. Zo zijn er granaatwerpers, plasmawapens, een Ninjato waarmee je aanvallen pareert en later zelfs een Corruption Launcher die dodelijke wezens uit de Void op je vijanden afvuurt. Je hebt beperkte munitie voor die wapens, maar die krijg je terug als je monsters met je reguliere aanval raakt.

Aan het eind van elk level koop je in een veilige ruimte nieuwe upgrades met plasma cells. Die cells vind je door mutanten uit te schakelen en door kistjes te openen die in de levels verspreid liggen. Ik raad aan om elke map volledig te ontdekken, zodat je genoeg verzamelt voor de verbeteringen. Daarnaast vul je hier je levenspunten en gezondheidsinjecties aan. Later kun je hier je extra wapen en vaardigheden verbeteren. Heb je genoeg van een run, dan biedt die kamer de mogelijkheid om je voortgang op te slaan, waarna het spel afsluit.

Pixels, pixels en nog eens pixels

De presentatie van het spel verdient geen schoonheidsprijs. Het oogt vrij grof, maar toch werkt het voor me. Juist die imperfectie spreekt mij aan. Ondanks de ogenschijnlijk rommelige uitstraling is alles zeer duidelijk en leesbaar, wat ik prettig vind. Dit is duidelijk niet voor iedereen, zeker niet voor mensen die niet van bloederige spellen houden. Het rode goedje vloeit rijkelijk tegen de plinten.

De game zelf is vrij grimmig en grauw. Desondanks zit er nog behoorlijk wat kleur in; maar hoe dieper je het station ingaat, hoe bovennatuurlijker alles wordt. Vijanden zijn ondanks hun bizarre mutaties goed herkenbaar, waardoor je precies weet waarmee je te maken hebt en wat je strategie moet zijn. Soms is het erg chaotisch, ook bij de bazen, maar je raakt het overzicht niet compleet kwijt.

Op het gebied van geluid heb ik weinig te klagen. Alles klinkt goed en duidelijk. Als er mutanten in de buurt zijn, hoor je ze kreunen, wapens klinken effectief en de ambiance is lekker luguber waar nodig. Een lekkere synthwavesoundtrack ondersteunt dit alles, met relaxte klanken op rustige momenten en zware beats zodra de spanning stijgt. Een laatste leuk detail: zodra je een stuk buiten het station komt, dempt het spel al het geluid zwaar. Dat deed me denken aan hoe de Battlestar Galactica-serie uit 2004 haar ruimtegevechten presenteerde. Als sci-fi-nerd en fan van die serie ben ik daar wel blij mee.

Katanaut kopen?

Hoewel Katanaut op het eerste gezicht misschien niet aanspreekt, biedt het een vrij diepgaande en interessante ervaring. De herspeelbaarheid is enorm hoog door de meerdere moeilijkheidsniveaus en vanaf Warp 1 voegt de game meer willekeurige elementen toe. Je bepaalt zelf je speelstijl door allerlei combinaties van de verschillende wapens en vaardigheden die je vrijspeelt. Hoewel er wat verhaalmomenten zijn en soms interessante personages om te ontdekken, draait het hier niet echt om. Het gaat om de actie en de steeds moeilijkere runs die je met succes en snelheid wil afronden. In dat opzicht presteert het spel uitstekend. Zoek je een toffe sci-fi roguelike actieplatformer, dan is dit een uitmuntende optie.

Acclaim heeft ons een recensiecode opgestuurd. We hebben de game gespeeld op pc, via Steam. Kom ook gezellig hangen in onze Discord! Voor meer gamereviews kun je terecht in ons wekelijks groeiende overzicht.