In Tomodachi Life: Living the Dream haal je eruit wat je erin stopt

Met games als Animal Crossing: New Horizons en Pokémon Pokopia zou je verwachten dat Nintendo een game als Tomodachi Life: Living the Dream niet nodig heeft. Want de drie spellen hebben alle drie eenzelfde basis: je bevindt je op een eiland en doet mee met het dagelijks leven van de digitale gemeenschap om je heen. Nu heeft Pokopia meer om het lijf (waardoor je meer een rpg speelt), terwijl je bij Animal Crossing zelf de nieuwkomer bent. In Tomodachi Life speel je de entiteit die verantwoordelijk is voor een groep Mii’s.

Juist, het is 2026 en we hebben het nog steeds over die grappig bedoeld poppetjes die we ooit op de Wii en 3DS gebruikten. Tomodachi Life: Living the Dream is echter een game voor Nintendo Switch en Nintendo Switch 2, maar dat hoeft de aantrekkingskracht van de Mii’s er niet minder om te maken. Ook dit keer kun je je poppetjes importeren uit de bestaande lijst met profiel-Mii’s, maar gelukkig kun je ze ook gewoon in-game maken. Ik kies ervoor mijn vrienden toe te voegen, maar je kunt het zo gek of onlogisch maken als je wil.

Goede wijn of strak album

Een game als Tomodachi Life: Living the Dream beoordelen is als het drinken van een goede wijn of het beluisteren van een strak album. Je bent bekend met alle ingrediënten of onderdelen, maar proeft, hoort of ontdekt steeds iets nieuws. Daardoor is het vrij lastig hier een definitief oordeel over te vellen, zo kort na de release. Dat vind ik een belangrijke kanttekening, één die niet in het nadeel van het spel werkt. Want in Living the Dream gebeurt er dagelijks iets nieuws, waardoor je altijd reden hebt om terug te keren.

Als entiteit bekommer je je om een groeiende groep eilandbewoners. Je bepaalt alles voor ze: hoe ze heten, welk geslacht ze hebben, waar ze op vallen, wat hun karaktertrekjes zijn, wat ze aan hebben en welke mogelijkheden de omgeving hen aanbiedt. Mettertijd speel je steeds meer opties vrij (zoals kleding, eten, spulletjes en gebouwen), waardoor er steeds meer interactie ontstaat tussen jou en de Mii’s, de Mii’s onderling en de Mii’s met hun omgeving. Hoe meer tijd je aan hen besteedt, hoe meer het eiland je teruggeeft.

Wensen en behoeften

Maar wat geeft het je dan precies? Plezier, (geen schunnige) onderbroekenlol en een soort mierenboerderij waarin ook dingen gebeuren zonder jouw tussenkomst. Je legt de fundering voor een florerende maatschappij en het is aan de Mii’s om te besluiten hoe ze daarmee omgaan. Ze hebben allerlei voorkeuren voor vrienden en voedsel en bezigheden en bedrijvigheid en doen doorgaans alleen dingen die ze leuk vinden. Ondertussen kun je hun wensen vervullen en hen voorzien in hun dagelijkse behoeften, als de god die je bent.

Zelf speel je met geen enkele Mii. Je bent dus geen nieuwe bewoner die wegwijs moet worden op een eiland in Animal Crossing. Je bent de hand die soms neerdaalt om iemand overeind te helpen als het misgaat, iets neer te zetten wat ze missen of personages bij elkaar brengt wanneer ze daarom vragen. Ondertussen kun je zelf eten, drinken, voorwerpen en kleding ontwerpen, paden aanleggen, het eiland uitbreiden en meer – maar je neemt dus niet direct de controle over één van de Mii’s en voltooit geen missies, of iets dergelijks.

Aandacht besteden

In Tomodachi Life: Living the Dream haal je eruit wat erin zit. Hoe meer aandacht je besteedt aan de Mii’s, hun behoeften en hun groei, hoe meer ze je kunnen teruggeven. En hoe meer je zelf ontwikkelt, ontwerpt en bedenkt, hoe meer de Mii’s kunnen doen of ergens op kunnen reageren. Het is een ongekend fijne, zowel oppervlakkige als diepgaande gameplayloop die je misschien herkent van Animal Crossing en Pokopia, maar ook helemaal zijn eigen ding is. Zelfs nadat eerdere delen op de DS, 3DS en Switch verschenen, ja.

Bovendien is het zo dat de game in de basis grotendeels gelijk blijft aan alles wat er voor uitkwam – maar ondertussen heeft Nintendo flink wat aanpassingen doorgevoerd en veel mogelijkheden toegevoegd. Zo kun je nu kiezen of je man, vrouw of non-binair bent, kun je trouwen met mensen van hetzelfde geslacht, kunnen meer Mii’s samenwonen en heb je helemaal zelf in de hand waar je de verschillende gebouwen neerzet. Het maakt dan niet uit of het om de huizen van de Mii’s gaat of de winkels.

Computercode of ziel?

Dat niet alleen: de Mii-maker is enorm uitgebreid en neemt veel zaken over van het eerder verschenen Miitopia (nog zo’n ontzettend lollig spel). Je kunt je poppetjes daardoor voorzien van pruiken (met gescheiden voor- en achterkant), make-up, onnatuurlijke huidskleuren en zelfs oren. Ja, zelfs oren. En waar je voorheen alleen een kat of hond kon geven als huisdier, heb je ook hier veel meer opties tot je beschikking én kun je op een gegeven moment je eigen diertjes ontwerpen als blijk van ultieme creativiteit en vrijheid.

En zo zijn er nog tal van technische verbeteringen zichtbaar die in eerdere iteraties niet mogelijk waren. Je ziet de Mii’s rondlopen op het eiland, kunt een stamboom introduceren (zodat familieleden in de echte wereld niet opeens verliefd worden op elkaar) en kunt zo’n beetje met alles en iedereen interageren. Bovendien klinkt de tekst-naar-spraak ontzettend grappig, goed en verstaanbaar en kun je de Mii’s de nodige emotie meegeven in hun stem. De makers geven computercode daarmee echt een soort ziel mee, zo voelt het.

Tomodachi Life: Living the Dream kopen?

Hoewel dat allemaal al ontzettend goed klinkt, is het vooral het grappige karakter dat er bij mij voor zorgt dat ik blijf terugkomen. De Mii’s hebben een droog gevoel voor humor en zeggen soms dingen dat je denkt: “dat kan echt niet”, waardoor je geregeld met een glimlach achter je Nintendo Switch zit. Het spel viert kleine overwinningen en grote ontwikkelingen; daardoor blijf je als speler geboeid kijken naar wat er nu weer gebeurt op het eiland. Wie gaat met wie, waarom is die verdrietig en wat heeft die andere nou te zeuren?

Tussendoor krijgen je allerlei updates via nieuwsuitzendingen die je op de hoogte houden van nieuwe mogelijkheden, grappige gebeurtenissen of recente ontwikkelingen, waardoor je alles binnen je eigen context in je hoofd kunt blijven plaatsen. En als die dan niet meer blijkt te kloppen, dan kun je je daar gewoon aan overgeven. Want je speelt dit spel niet, je beleeft het. Het is nog steeds uniek in zijn soort en nu uitgebreider dan ooit – mocht je dit soort cozy life sims ontzettend leuk vinden, dan is Living the Dream een enorme aanrader.

Nintendo heeft een recensiecode opgestuurd. Voor meer gamereviews kun je terecht in ons overzicht. Je kunt je daarnaast aanmelden voor onze Discord, waar we het over dit soort spellen en meer hebben. Mocht je Tomodachi Life: Living the Dream willen kopen, dan kan dat via Amazon. Als je iets bestelt via de affiliatelinks, dan kan RetroReady daar een klein bedrag aan overhouden en de site hopelijk advertentievrij houden.

Extra screenshotsgalerij