Clockwork Ambrosia stopt Mega Man in een metroidvania

De wereld van Clockwork Ambrosia bestaat al geruime tijd. Het spel van Realmsofts Nathan Hiemenz is meer dan tien jaar in ontwikkeling geweest. Als het destijds was uitgekomen, dan was het waarschijnlijk een kartrekker van het genre. Maar nu krijgen we veel meer metroidvania’s voorgeschoteld dan we kunnen hebben, waardoor deze game kan ondersneeuwen. Dat zou echter extreem zonde zijn, want er zit meer in dit steampunk spel dan je denkt.

Groot verschil met andere metroidvania’s is dat de game veel meer aan de kant van Metroid valt dan van Castlevania. Dit komt omdat de gameplay volledig gericht is op het ontwijken van kogels én het zelf afvuren van dodelijke projectielen. Daarbij heb je een hoop vrijheid vanaf het begin, met uitzondering van bepaalde gedeeltes waar je speciale vaardigheden of objecten voor moet vinden. En vergeet natuurlijk de puzzels niet die je onderweg oplost.

Nood breekt wet

Clockwork Ambrosia begint als hoofdrolspeelster Iris, een vliegenier met haar eigen luchtschip, uit de lucht geschoten wordt door een robotdraak. Hierdoor zit je vast op het eiland waar je op neerstort en uiteraard wil je dat ontsnappen. Om dat voor elkaar te krijgen moet je het opnemen tegen de inheemse fauna, monsters en robots. Hiervoor heb je wel aantal wapens, maar je arsenaal is aanvankelijk niet bepaald uitgebreid.

Ondanks de keuze uit slechts vier wapens zit de kracht van het spel in het kunnen upgraden en aanpassen van je uitrusting. Door heel de wereld vind je modificaties geschikt voor je wapens die je bijvoorbeeld sneller laten schieten, meer projectielen leveren en nog meer dingen kunnen verbeteren. Het toffe hieraan is dat je alle wetten kunt breken dankzij de grote hoeveelheid combinaties en dat maakt het uitvogelen ervan een leuke uitdaging. Een van mijn favoriete combo’s is het razendsnel afvuren van twee pistolen waarbij sommige kogels ontploffen en ze allemaal van muren afkaatsen. Hierdoor is de kans dat je een vijand raakt een stuk groter.

Megavania? Metroidman?

Het is nu wel duidelijk dat dit geen typische metroidvania is en zoals gezegd heeft het op momenten meer weg van Mega Man. Het platformen is hierbij erg belangrijk: het speelt allemaal heel strak en zit vrij snel goed in je vingers, waardoor op hoog tempo door de levels beweegt. Helemaal zodra je de dash boots gevonden hebt. Al is het soms wel oppassen dat je niet per ongeluk een vijand raakt die je net niet ziet.

De bazen die je tegenkomt zijn allemaal flinke uitdagingen en hier merk je de noodzaak om je arsenaal te verbeteren waar mogelijk. Gelukkig laten de monsters, die allemaal respawnen na een tijdje, vaak wat grondstoffen vallen die je gebruikt voor de upgrades. Voor je het weet, ben je een soort lopende doodmachine met overpowered wapens — maar dat maakt Clockwork Ambrosia juist zo leuk.

(Niet) aan het handje

Ondertussen krijg je te maken met een game die je weinig vertelt. Het spel geeft een beetje aan in welke richting je nu moet zoeken om met het verhaal verder te gaan, maar het kauwt niets voor. Je moet een hoop zelf uitvogelen en dat is ook wel een keer prettig. Het is zelfs zo dat ik wat notities bijhoud om snel bij de benodigde middelen te komen voor als ik een wapen wil upgraden, of iets wil kopen bij de paar winkels die er zijn. Had het handig geweest als de game dit voor je deed? Ongetwijfeld, maar nu voelt meer alsof ik een avontuur beleef.

Gelukkig heb je een typische metroidvaniakaart waarop wel een aantal belangrijke onderdelen, zoals deuren, bazen en winkels, getoond worden. Verder moet je het helemaal zelf uitzoeken. Wat het iets makkelijker maakt, is dat de gebieden onderverdeeld zijn in kleur. Het ondergrondse gedeelte is voornamelijk donkerblauw en het typische bosgebied is natuurlijk groen.

De game zelf heeft overigens een leuke en kleurrijke pixelartstijl die niet zou misstaan op een 16-bit console, terwijl de ontwikkelaar alle vijanden mooi heeft geanimeerd en vormgegeven. De locaties zijn gevarieerd en vervelen daarnaast niet. Je komt koddige, wat grotere en vriendelijke paddenstoelwezens tegen, uit de kluiten gewassen centaurrobots en zelfs gerobotiseerde hoge hoeden die allerlei projectielen op je afsturen. Aangevuld met een leuke soundtrack is het totale pakket wel compleet zo.

Clockwork Ambrosia kopen?

Onderaan de streep kan ik simpelweg gewoon zeggen dat als een metroidvania jouw ding is, je met een gerust hart Clockwork Ambrosia kunt halen. Maar daarmee doe ik het spel wat tekort. Zeker als je een meer close combat ervaring als een Hollow Knight of Dead Cells verwacht. Nee, in plaats daarvan richt het spel zich juist op afstand houden en wapens afvuren. Het heeft daardoor meer weg van Capcoms blue bomber en dat is zeer verfrissend in het genre momenteel. Het is geen heel groot spel — je kunt er tussen de vijftien tot twintig uur mee bezig zijn — maar dan heb je zeker een toffe en niet te vergeten ervaring achter de rug.

De uitgever heeft ons een recensiecode opgestuurd. We hebben de game gespeeld via Steam. Voor meer gamereviews kun je terecht in ons overzicht. Je kunt je daarnaast aanmelden voor onze Discord, waar we het over dit soort spellen en meer hebben.