NBA The Run heeft de juiste basis, maar mist nog de content

Toen NBA The Run aangekondigd werd, wekte het mijn interesse meteen. Niet alleen omdat arcadebasketbal tegenwoordig een zeldzaamheid is, maar vooral door de ontwikkelaar erachter. Play by Play is een jonge studio die in 2021 opgericht werd, maar het team bestaat uit veteranen uit de game-industrie. Verschillende ontwikkelaars werkten eerder bij EA Sports Play, het label achter klassiekers als NBA Street.

Je begrijpt mijn enthousiasme. Dat zijn namen die verwachtingen scheppen. Niet omdat een nieuwe game automatisch dezelfde magie vangt, maar omdat de ontwikkelaars als geen ander begrijpen waarom arcadebasketbal zo geliefd is. De eerste signalen waren dan ook veelbelovend: misschien kregen we eindelijk wederom een basketbalgame die plezier boven realisme zou zetten.

De trailer is een slam dunk

De eerste trailer zet meteen de juiste toon. Geen overvolle NBA-arena’s, maar een paar kippen die rustig over een straatbasketbalveld scharrelen. Het is een komische opening die duidelijk maakt dat NBA The Run zichzelf niet al te serieus neemt. Daarna volgen de spectaculaire acties elkaar in hoog tempo op. Flitsende dribbels, overdreven dunks en slimme fake-outs vliegen voorbij terwijl professionele basketballers het tegen elkaar opnemen in snelle drie-tegen-drie-wedstrijden. Het voelt als een moderne ode aan NBA Street.

Dat gevoel wordt alleen maar sterker wanneer Bobbito Garcia zijn opwachting maakt. Zijn stem gaf destijds NBA Street 2 en NBA Street Vol. 3 enorm veel karakter en ook hier weet hij iedere wedstrijd van de nodige energie en flair te voorzien. Misschien is het daarom wel dat mijn eigen nostalgie een loopje met me nam.

Toen ik namelijk hoorde welke ontwikkelaars aan deze game werken, begon ik automatisch een beeld te vormen van wat NBA The Run zou zijn. Ik zag een uitgebreide carrièremodus voor me, waarin ik langzaam mijn eigen basketballer zou opbouwen, nieuwe vaardigheden vrijspeelde en steeds verder klom op de straatbasketballadder. Achteraf besef ik dat ik vooral heb ingevuld wat ik hoopte te zien. De ontwikkelaar heeft dat in feite nooit beloofd. Mijn roze retrobril deed de rest. Ik neem je even mee met mijn ervaring.

Welkom bij NBA The Run

Na het opstarten van NBA The Run word ik begroet door een opvallend minimalistisch hoofdmenu. Eigenlijk zijn er maar twee keuzes. De grootste knop, felgroen en voorzien van de tekst Play, stuurt je richting online wedstrijden. Daarnaast staat een kleinere blauwe knop met Shootaround, bedoeld om de besturing te oefenen. Meer smaken zijn er eigenlijk niet. Goed, dan maar meteen het veld op.

NBA The Run draait volledig om korte online toernooien. Wedstrijden duren slechts enkele minuten en kennen regelmatig aangepaste spelregels. Soms wint de eerste ploeg die elf punten haalt, terwijl in een andere wedstrijd driepunters ineens meer waard zijn dan dunks of gewone scores. Dat zorgt ervoor dat geen enkele wedstrijd precies hetzelfde aanvoelt en dwingt je regelmatig om je speelstijl aan te passen. Een compleet toernooi bestaat uit drie wedstrijden gevolgd door een finale. Win je alles, dan pak je de hoofdprijs. Verlies je onderweg één keer, dan begint de hele reeks opnieuw. Nog voordat ik goed en wel weet wat er gebeurt, word ik samen met twee onbekende spelers een wedstrijd ingestuurd. De scheidsrechter legt de bal neer en iedereen sprint erop af. Behalve ik.

Tenminste… dat dacht ik. In plaats van de bal te pakken, deel ik direct een flinke beuk uit aan een tegenstander. Mijn teamgenoten lijken wél te weten wat de bedoeling is en nemen gelukkig het initiatief over. Terwijl zij de eerste punten scoren, probeer ik vooral uit te vogelen welke knop waarvoor dient. Het is een chaotisch begin, maar ergens past dat ook wel bij straatbasketbal.

Na een paar wedstrijden begint alles langzaam op zijn plek te vallen. Ik krijg steeds meer controle over de bal, leer wanneer ik moet passen en ontdek hoe snel een aanval kan omslaan in verdedigen. Hoewel ik me nog regelmatig laat verrassen, merk ik dat ik steeds meer kan bijdragen aan het team. Dat natuurlijke leerproces werkt verrassend goed. NBA The Run legt weinig uit, maar moedigt je juist aan om spelenderwijs beter te worden.

Teamgevoel en motivatie

Juist omdat samenwerking zo belangrijk is, voelt het ontbreken van communicatiemogelijkheden vreemd. Er is geen voicechat, geen tekstchat en zelfs simpele emotes ontbreken. Na een mooie assist of spectaculaire dunk kun je je teamgenoten niet eens een virtueel schouderklopje geven. Dat maakt de online ervaring afstandelijker dan nodig. Zeker wanneer je een paar sterke wedstrijden achter elkaar speelt, wil je eigenlijk nét wat meer contact kunnen leggen met de mensen waarmee je samen speelt.

Na ieder toernooi verdien je in elk geval ervaringspunten en in-game valuta. Daarmee kun je nieuwe cosmetische items vrijspelen, zoals kleding, spelers, speciale moves en iconen van bekende NBA-teams. Positief is dat je alles met in-game valuta verdienen kunt. De makers vragen geen echt geld voor cosmetische uitbreidingen. Helaas voelt de voortgang behoorlijk langzaam aan. Het duurt lang voordat je genoeg gespaard hebt om iets nieuws vrij te spelen, waardoor het beloningssysteem minder motiverend werkt dan het zou kunnen.

Na een paar minuten heb je daardoor eigenlijk alles wel gezien. En daarmee blijft alleen het online toernooi over. Er zijn geen offline modi, geen bots om tegen te oefenen, geen offline multiplayer op de bank en geen alternatieve spelvormen om afwisseling te bieden. Dat is misschien wel de grootste gemiste kans van NBA The Run. De basis staat namelijk als een huis. De gameplay is snel, toegankelijk en in één woord leuk. Alleen voelt het alsof de ontwikkelaar na het leggen van de fundering stopte met bouwen.

NBA The Run kopen?

Na tientallen wedstrijden merk ik hoe afhankelijk de ervaring is van de spelers waarmee de game je koppelt. Soms tref je een team waarin alles klopt. Iedereen speelt samen, geeft op het juiste moment een pass en verdedigt alsof je elkaar al jaren kent. Op zulke momenten is NBA The Run ontzettend vermakelijk en laat het zien hoeveel potentie er in de gameplay zit. Maar het tegenovergestelde gebeurt net zo vaak. Soms lijkt het alsof medespelers hun analoge knuppel met een elastiekje naar links of rechts vastgezet hebben. Ze werken nauwelijks samen en iedere aanval eindigt in een soloactie die nergens toe leidt. Dat soort wedstrijden zijn minder leuk en voelen eerder als een oefening in geduld dan als een potje straatbasketbal.

NBA The Run is zonder twijfel een leuke arcadebasketbalgame, maar een echte spirituele opvolger van NBA Street is het voor mij nog niet. De wedstrijden spelen heerlijk weg, de actie is snel en de gameplay heeft een sterke basis. Tegelijkertijd voelt het totaalpakket behoorlijk kaal. Eén spelmodus, vrijwel geen communicatiemogelijkheden en een langzaam progressiesysteem zorgen ervoor dat de game sneller repetitief wordt dan nodig. Ik denk dan ook dat NBA The Run het beste tot zijn recht komt wanneer je samen met een vaste groep vrienden speelt. Voor solospelers is de ervaring een stuk wisselvalliger en ontbreekt er simpelweg te veel variatie om langdurig te blijven boeien. De fundering ligt er. Nu is het aan Play by Play om er een huis op te bouwen.

De uitgever van NBA The Run heeft ons een recensiecode gegeven. We hebben de game gespeeld op pc, maar je kunt hem ook spelen op Playstation 5 en Xbox Series X en S. Voor meer gamereviews kun je terecht in ons overzicht. Je kunt je daarnaast aanmelden voor onze Discord, waar we het over dit soort spellen en meer hebben.