Het Star Fox 64-beginsel: hoe de serie evolueert, maar niet groeit
Met de release van Star Fox voor Nintendo Switch 2 hebben we wederom een reboot te pakken van een dertig jaar oude serie. Het is een franchise die met elke iteratie evolueert, maar nooit echt groeit. Ondertussen toont het altijd de kwaliteiten van de Nintendo-hardware.
Wanneer je terugdenkt aan 1997, dan is de kans groot dat je dan herinneringen ophaalt aan Star Fox 64 (of Lylat Wars hier in Europa). Dit is een iconische on-rail-shooter die 3d-actie meteen perfectioneerde, omdat het kon bouwen op de SNES-versie van Star Fox. Nieuw in dit deel is de introductie van de Rumble Pak, waardoor je voor het eerst kon voelen wat voor impact een laserinslag of explosie had. Bovendien zette de vierspelermultiplayer een mooie standaard neer voor chaotische avonden op de bank met vrienden.
Toch bleek dit succes op de Nintendo 64 een creatieve vloek te zijn voor de rest van de franchise. Er ontstond namelijk een paradox: de serie evolueerde constant op technologisch vlak, maar groeide inhoudelijk geen meter. Terwijl de personages en het Lylat-systeem dertig jaar lang bevroren bleven in de tijd, greep Nintendo elke nieuwe consolegeneratie aan de franchise te gebruiken als proefkonijn voor nieuwe hardwaremogelijkheden. De spellen voelen daardoor meer aan als veredelde doch toffe techdemo’s.
Zelda meets Star Wars
Dat zie je meteen wanneer je een blik werpt op de geschiedenis van zowel de console- als handheldtitels. De Super Nintendo-versie liet zien wat de Super FX-chip in huis had, terwijl de Star Fox Command op de Nintendo DS touchscreenbediening en vroege online multiplayer aan de basis toevoegde. Zelfs de Nintendo 3DS-remake moest in 2011 bewijzen dat brilloos 3d diepte toevoegde aan gameplay, terwijl de ingebouwde camera je gezicht filmde. Gaaf om te zien natuurlijk, maar de basis bleef maar hetzelfde.
Zelfs het controversiële Star Fox Zero op de Wii U weigerde het universum uit te breiden. In plaats daarvan dwong Nintendo ons in een spagaat tussen het tv-scherm en de Gamepad-controller voor asymmetrische, gyroscopische besturing. En dat terwijl de franchise alle bouwstenen en echt de potentie heeft om veel meer te zijn dan een serie demonstraties. Met een beetje fantasie maak je hier een kruising van tussen The Legend of Zelda en Star Wars; maar Nintendo blijft die resetknop maar indrukken om de zoveel tijd.
De Lylat-loop
Met Star Fox (superhandige naam) voor Nintendo Switch 2 herhaalt de geschiedenis zich opnieuw. De nieuwste versie van hetzelfde verhaal is sinds vandaag uit (25 juni) en biedt in de basis, hoe kan het ook anders, wederom een reboot van de klassieker uit 1997. Je krijgt praktisch dezelfde vertakkende paden, planeten en vijanden voorgeschoteld als dertig jaar geleden. Nintendo durft het dus nog steeds niet aan de gameplay te vernieuwen, waardoor we als het ware gevangen zitten in de oude doch vertrouwde Lylat-loop.
Gelukkig moderniseert Nintendo de ervaring wel met extra’s die de Switch 2-mogelijkheden presenteren. Het spel bevat prachtig geanimeerde cutscenes, Amiibo-support en een flink uitgebreide multiplayer. Zo kun je je hart ophalen met online gevechten waarin acht spelers het in teams van vier tegen elkaar opnemen. Daarnaast introduceert Nintendo een asymmetrische co-opmodus. Hierin bestuur je samen met een vriend één Arwing met de twee Joy-Con controllers; dat voelt onwennig, maar kan best cool zijn.
Ideeën boven speelbaarheid
De co-opbesturing toont goed de experimentele aard van de serie aan. De ene speler bestuurt het schip door de Joy-con horizontaal vast te houden, terwijl de ander mikt en schiet via de nieuwe muisbediening. Hoewel dit concept op papier gaaf klinkt, laat de ergonomie van de Joy-Con te wensen over en kan het snel voor kramp in de polsen zorgen. Het laat zien dat Nintendo soms speelbaarheid opoffert om te kunnen pronken met nieuwe gameplay-ideeën. Ideeën die we kunnen waarderen, maar waar we ook kritisch op zijn.
Naast de besturing pusht de game andere functies van de Nintendo Switch 2. Zo kun je de optionele camera gebruiken om jezelf met een AR-filter te veranderen in een Star Fox-personage wanneer je gebruikmaakt van GameChat. Helaas zit die sociale functie achter een betaalmuur, aangezien je daar Switch Online voor nodig hebt. Gelukkig is er ook de GameShare-optie, waardoor je de game kunt spelen met een vriend die het spel zelf niet heeft. Dat soort extra’s zijn veel waardevoller dan onhandige besturingen.
Goede moed
Het zou Nintendo sieren de serie wat ademruimte te geven. Met releases als Star Fox Adventures en Star Fox Assault zien we dat het echt wel snapt dat dit universum een breder potentieel heeft. Maar om wat voor reden dan ook besluit de Japanse spellenboer die ruimte niet te benutten. Zelfs de Star Fox-content voor Starlink: Battle for Atlas voelde wederom als een introductie tot de serie aan, door dezelfde ideeën te herkauwen. Star Fox 2 mocht er vroeger ook al niet zijn: het prototype kwam pas uit op de SNES Mini.
Het gebrek aan groei is waarschijnlijk nog wel het meest tekenend aan de Star Fox-reeks. En hoewel ik stiekem droom over een écht volwaardig en nieuw avontuur, verdient Star Fox wat mij betreft nog één keer het voordeel van de twijfel. Hopelijk geeft deze techdemo het startschot voor een toekomst waarin we voortbouwen op ideeën en die niet steeds herhalen. Ik ga daarom met goede moed beginnen aan Star Fox voor Switch 2. Nintendo, houd het momentum nu eens vast en breng ons waar we om vragen: nieuwe content.
Mocht je iets kopen via de affiliatelink, dan kan RetroReady daar een klein bedrag aan overhouden. Dat kost jou niets extra. Voor meer verhalen kun je terecht in ons overzicht. Daarnaast recenseren we wekelijks allerlei soorten hardware, voornamelijk retrohandhelds, en kun je bij ons terecht voor gamereviews die altijd oog hebben voor de retrogamer. Je kunt je daarnaast aanmelden voor onze Discord, waar we het over dit soort spellen en meer hebben.
