Denshattack! ontspoort op een briljante manier

Arcadegames zoals Burnout en Jet Set Radio worden niet zoveel meer gemaakt. Ja, Sega is nu toevallig bezig met een JSR-titel, maar rond Burnout is het al jaren stil. Denshattack! doet enorm denken aan die twee, maar is het spel uniek genoeg om op zichzelf te staan?

denshattack!-review-1

Denshattack! is gebouwd op een absurd idee. Wat als je kickflips uitvoert met een trein in Japan, het land waar de grote persoonsvervoerders voor een heel groot deel op tijd rijden? En hoe maak je zoiets werkelijkheid zonder dat het te ver gaat? Nou, je zorgt ervoor dat een klimaatramp het land ontwricht en steden daardoor in koepels gebouwd worden door één bedrijf.

Die zogeheten koepelsteden lijken misschien het antwoord te zijn, maar hoofdrolspeler Emi is niet een van de bewoners. Zij moet zien te overleven buiten die steden, wat na tientallen jaren blijkbaar een stuk gemakkelijker gaat. Mensen hebben onder meer het oude, verwoeste treinnetwerk opnieuw in gebruik genomen om anderen te helpen. Al gaat dit niet zonder gevaar. Emi weet haar oude trein goed te hanteren, maar leert al vrij snel dat er anderen zijn die er meer mee doen, de Denshattackers.

Choo-choo motherf…

Jouw doel is nu om het op te nemen tegen alle andere Denshattackers die, heel clichématig, hun eigen bendes erop nahouden. Om dit voor elkaar te krijgen moet je allerlei tracks afgaan die elk hun eigen stijl en uitdagingen erop nahouden. Binnen de kortste keren voer je allerlei stunts uit met je trein. Denk dan aan grinden over de rails, maar ook tunnels verkennen die van het spoor afgaan. Daarnaast kom je half-pipes tegen en hang je op een gegeven moment zelfs aan een monorail.

En zoals het een goede arcadegame betaamt, kun je elke baan snel opnieuw spelen. Dat is nodig ook, want je zult niet direct de hoogste score halen met alle tricks. Of de verschillende dares vanaf het eerste moment binnen harken. Zeker als je treinbanen hebt met een duidelijk begin- en eindpunt. Daardoor doet Denshattack! me sterk denken aan titels als Burnout en Tony Hawk’s Pro Skater. Die twee spellen, met een vleugje Jet Set Radio-stijl, dienen als basis voor de mix aan gameplay van deze game.

Gooi daar nog spuitbussen, radartjes en filmrollen tegenaan en je hebt meer dan genoeg om elke keer voor terug te komen; een retourtje zullen we maar zeggen. De verzamelobjecten gebruik je om nieuwe looks voor je trein te ontgrendelen, nieuwe treinen te kopen en een zine te vullen met aardig wat informatie en artwork.

Typisch arcadegevoel

De presentatie van het spel is zeer opvallend en ook hier merk je dat typische, maar toch wel chaotische, arcadegevoel. De snelheid waarmee je over het spoor raast is oogverblindend en het dwingt je constant op te letten. Voor je het weet spring je van de baan af als je niet weet wat je doet. Wat weer effect heeft op je tijd én op een van de aanwezig dares. Je krijgt gelukkig meerdere indicaties van obstakels, momenten dat je moet springen of naar een andere baan moet gaan. Tijdig ontwijken is erg handig en als je op het laatste moment iets ontwijkt dan krijg je een stijlvol slow-motionmoment.

De locaties zijn allemaal gebaseerd op bestaande gebieden. Je gaat van het westen naar het oosten van Japan en krijgt te maken met kenmerken waar de gebieden bekend om staan. Zo zie je in Nara een hoop herten en kun je je trein voorzien van een nieuw laagje verf met de bekende dieren. Onderweg kom je ook Onsen tegen, de natuurlijke warmwaterbronnen waar je, zoals dat vaker gaat met games in of uit Japan, gesprekken tussen de personages kunt volgen.

Robots? Slangen? Wandelende kastelen?

Het idee achter Denshattack! is al absurd, maar het is ondertussen zo’n overduidelijk Japans spel dat je niets anders dan enorme bazen kunt verwachten. Wat denk je van een enorme robotslang waartegen je uiteindelijk in een soort steekspel belandt? Of een Japans kasteel met een gigantisch kanon dat je van binnen sloopt met de toeter op je trein? Er is, uiteraard, een megagrote robot en die is ontzettend modieus. Allemaal worden ze bestuurd door de leiders van de bendes, die zeer opvallende karakters hebben. Ik ben fan van de wat oudere Rockabillies, vooral omdat sommige levels je laten rijden op levensgrote, ronddraaiende vinyl platen.

Ik wil als laatst nog even opmerken dat het spel een aantal toegankelijkheidsopties heeft voor als je het allemaal net even iets te hectisch vindt. Hier kun je de screen shake, de snelheidslijnen, de blur en de bloom aanpassen naar hoe jij het prettig vindt spelen. Het gaat soms razendsnel en voor je het weet rijd je je trein in een ravijn. En dat is niet fijn.

Denshattack! kopen?

De mix van skateboarden, racen en het uitschakelen van enorme eindbazen met een trein klinkt op papier krankzinnig. Maar het resultaat mag er zeker zijn. Een kleurrijke presentatie, gave soundtrack en gameplay met extreem hoge snelheden maakt van dit alles een spel dat weet wat het doet en wil zijn. Ondanks de releasedatum geeft Denshattack! me tot slot het gevoel dat dit een game is die niet had misstaan op de Dreamcast, bijvoorbeeld. Het is een zeer onderhoudende en knotsgekke arcadegame die perfect past in het arcade-aanbod van oude Sega-consoles — meer lof kan ik de game niet geven. Dit is een trein die je niet wil missen.


De uitgever heeft ons een recensiecode opgestuurd. We hebben de game gespeeld op pc, via Steam, en de Asus ROG Ally. Je kunt het spel ook spelen op Playstation 5, Xbox-consoles en Nintendo Switch 2. Voor meer gamereviews kun je terecht in ons overzicht. Je kunt je daarnaast aanmelden voor onze Discord, waar we het over dit soort spellen en meer hebben.

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie gegevens worden verwerkt.

Auto