Final Fantasy Resonance wekt een vergeten avontuur tot leven
Ooit gevangen in een wereld van gacha en microtransacties, krijgt Final Fantasy Brave Exvius een tweede kans. Final Fantasy Resonance brengt een vertrouwd avontuur terug met prachtige HD-2D-graphics, klassieke gevechten en de vrijheid gewoon een rpg te zijn.
Sommige games blijven je bij, zelfs wanneer je ze al jaren niet meer aangeraakt hebt. Final Fantasy Brave Exvius is voor mij zo’n titel. Jarenlang heb ik de mobiele rpg gespeeld en behoorlijk wat tijd, en eerlijk gezegd ook geld, geïnvesteerd in het verzamelen en verbeteren van personages. Ik durf zelfs te stellen dat ik destijds ergens tot de beste tien procent van de spelers behoorde. Totdat ik er op een gegeven moment genoeg van had. Niet van het spel zelf, maar van het verdienmodel dat erachter schuilging.
Toch heb ik Brave Exvius altijd een warm hart toegedragen. Toen Square Enix in oktober 2024 de stekker uit de wereldwijde versie trok, verdween daarmee ook een avontuur waar ik jarenlang plezier aan beleefd had. Dat het verhaal nu terugkeert als Final Fantasy Resonance, een volwaardige rpg zonder gacha of microtransacties, voelt dan ook als een bijzonder aangename verrassing. Maar daarmee ontstaat ook een interessante vraag. Was Brave Exvius daadwerkelijk een goede Final Fantasy, of werd mijn waardering vooral gevoed door de jaren die ik erin had gestoken?
Van mobiele gacha naar volwaardige rpg
Final Fantasy Resonance is geen simpele overzetting van een mobiele game. Square-Enix heeft het eerste grote verhaal van Brave Exvius opnieuw vormgegeven, waarbij hoofdpersonages Rain en Lasswell terugkeren voor een avontuur dat voor veteranen vertrouwd zal aanvoelen. Het grootste verschil zit echter in de manier waarop je dat beleeft. Waar Brave Exvius sterk leunde op het verzamelen van personages via een gachasysteem, kiest Resonance voor een traditionele jrpg-structuur. Je verkent steden, trekt door kerkers, verzamelt uitrusting en neemt het in turn-based gevechten op tegen monsters.
Het resultaat doet sterk denken aan Octopath Traveler. Niet alleen vanwege de presentatie, maar ook door het strategische karakter van de gevechten. Vijanden hebben zwakheden die je kunt uitbuiten door ze aan het wankelen te brengen, waardoor je hun verdediging doorbreekt en extra mogelijkheden krijgt om schade aan te richten. Hierdoor draait het niet uitsluitend om de sterkste aanval kiezen. Het loont om na te denken over de samenstelling van je gezelschap en het juiste moment om je vaardigheden in te zetten. Een goed voorbereide aanval kan een lastig gevecht plotseling volledig in jouw voordeel laten kantelen en dat is precies het soort gameplay dat ik graag terugzie in een klassieke Final Fantasy.
Oude bekenden, nieuwe mogelijkheden
Een van de interessantste onderdelen van Resonance is het vernieuwde Visions-systeem. Wie Brave Exvius gespeeld heeft, zal die verschijningen van bekende Final Fantasy-personages ongetwijfeld herkennen. Alleen hoef je ditmaal niet je portemonnee te trekken in de hoop dat je favoriete held uit een willekeurige summon verschijnt. Visions zijn nu namelijk onderdeel van de natuurlijke voortgang van het spel. Je kunt ze het beste vergelijken met de Persona’s uit de gelijknamige rpg-serie. Iedere Vision beschikt over een eigen verzameling aanvallen, spreuken en vaardigheden die je tijdens gevechten kunt gebruiken.
Door een Vision regelmatig in te zetten, bouw je affiniteit op en speel je uiteindelijk vaardigheden vrij die je personages blijvend kunnen versterken. Denk bijvoorbeeld aan extra actiepunten, een grotere kans om vijandelijke aanvallen te counteren of andere nuttige verbeteringen. Je wordt voortdurend aangemoedigd om verschillende Visions uit te proberen en hun mastery verder te ontwikkelen. Niet omdat de game je daartoe verplicht, maar omdat de voordelen meteen merkbaar zijn. Het is bovendien een slimme manier om het verzamelen van personages, wat ooit de commerciële motor van Brave Exvius was, om te zetten naar een systeem dat daadwerkelijk iets toevoegt aan de gameplay.
Wie zoekt, zal vinden
Ook buiten de gevechten weet Resonance het ouderwetse rpg-gevoel uitstekend vast te houden. De wereld is uitnodigend en beloont je wanneer je van her gebaande pad afwijkt. Zo zijn er optionele grotten waarin sterkere monsters wachten en kun je Espers ontdekken die je gemakkelijk over het hoofd ziet wanneer je alleen het hoofdverhaal volgt. Daarnaast kun je altijd op zoek gaan naar verschil tabletstukken. Als je die vervolgens op een bepaalde locatie inlevert, ontvang je beloningen waaronder Magicite. Hiermee kun je je Visions verbeteren.
Het mooie is hoe die systemen in elkaar vastgrijpen. Verkennen levert materialen op, materialen versterken je Visions en sterkere visioenen maken je personages veelzijdiger. Daardoor voelt zelfs een kleine omweg nuttig. Die voorbereiding heeft bovendien invloed op de moeilijkheidsgraad. Wie uitsluitend van verhaalpunt naar verhaalpunt rent en zijn of haar uitrusting verwaarloost, kan behoorlijk pittige gevechten verwachten. Phoenix Downs en potions worden dan al snel je beste vrienden.
Neem je daarentegen de tijd om je personages te ontwikkelen, dan blijft de moeilijkheid behapbaar. Hooguit kom je een optioneel gevecht tegen waarvoor je je samenstelling moet aanpassen, maar dat is niet vreemd in een rpg. Resonance beloont hoe dan ook voorbereiding zonder je voortdurend te bestraffen wanneer je gewoon verder wil met het verhaal.
Een avontuur dat je tijd respecteert
Wat mij misschien nog wel het meest opvalt, is het tempo waarmee Resonance zijn verhaal vertelt. Waar veel moderne jrpg’s tientallen uren nodig hebben om daadwerkelijk op gang te komen, volgen de gebeurtenissen elkaar hier in rap tempo op. Soms misschien zelfs iets te snel. Zo wordt een reis naar een verre windtempel als een behoorlijke onderneming gepresenteerd, terwijl je het bouwwerk praktisch al op de wereldkaart ziet liggen zodra je vertrekt.
Toch stoort dat nauwelijks. De dungeons zijn relatief kort, de gebeurtenissen blijven elkaar opvolgen en geen enkel onderdeel blijft langer hangen dan noodzakelijk. Dat betekent niet dat het verhaal afgeraffeld aanvoelt. Rain en Lasswell krijgen voldoende ruimte om hun persoonlijkheden te tonen en de gebeurtenissen hebben genoeg gewicht om je betrokken te houden. Het is een verademing om een rpg te spelen die begrijpt dat een avontuur niet automatisch beter wordt wanneer iedere kerker drie uur duurt.
Pixelkunst met gevoel
Visueel behoort Final Fantasy Resonance zonder twijfel tot de mooiste voorbeelden van de HD-2D-stijl. Wie Octopath Traveler gespeeld heeft, weet ongeveer wat die kan verwachten: gedetailleerde pixelpersonages die zich door prachtig vormgegeven driedimensionale omgevingen bewegen. Vooral de belichting maakt indruk. Licht valt sfeervol over de omgevingen en geeft de wereld een bijna toneelachtige uitstraling. Het voelt alsof je naar een prachtig opgebouwd decor kijkt waarin de personages hun eigen verhaal opvoeren.
Daarbij blijft de pixelart trouw aan de charme van het 16-bit-tijdperk, zonder gevangen te blijven in de technische beperkingen van toen. Bijzonder is hoeveel emotie de personages weten over te brengen. Ondanks hun relatief eenvoudige uiterlijk zijn ze expressief genoeg om het verhaal geloofwaardig te dragen. De uitstekende stemacteurs doen daar nog een flinke schep bovenop. Dialogen krijgen precies de juiste lading, waardoor zelfs de kleinere momenten tussen de personages blijven hangen.
Ook muzikaal stelt Resonance niet teleur. Nieuwe composities sluiten naadloos aan bij wat je van Final Fantasy verwacht, terwijl bekende melodieën uit onder andere Final Fantasy III en VI regelmatig voor een glimlach zorgen. Het zijn van die muziekstukken die je na het spelen nog urenlang in je hoofd hoort. Voor een serie die al decennialang bekendstaat om haar fantastische muziek, is dat misschien wel het grootste compliment.
Niet iedere traditie verdient een tweede leven
Toch is niet alles even geslaagd. Vooral de optionele missies missen regelmatig de creativiteit die je elders in het avontuur terugziet. Veel opdrachten komen neer op ergens naartoe lopen, iets aanklikken, een gesprek lezen en vervolgens terugkeren naar de opdrachtgever. Gevechten ontbreken regelmatig en doordat die dialogen doorgaans niet zijn ingesproken, voelen sommige missies vooral als een verzameling tekstballonnen.
Een groter irritatiepunt is het vrijspelen van nieuwe Visions. Wanneer je een speciale schrijn betreedt, krijg je een reeks filosofische vragen voorgeschoteld over gebeurtenissen uit het leven van een bekende Final Fantasy-held. Een leuk idee op papier, zeker voor liefhebbers van de serie. Alleen duurt het ritueel behoorlijk lang en lijken je antwoorden weinig invloed te hebben op de uitkomst. Na twee of drie keer begint het daardoor meer op een persoonlijkheidstest te lijken dan op een bijzondere ontdekking.
Dat is jammer, want de daadwerkelijke beloning is fantastisch. De introductiefilmpjes waarin beelden en herinneringen uit oudere Final Fantasy-games samenkomen, zijn een prachtig eerbetoon aan de geschiedenis van de reeks. Juist daarom had ik liever gezien dat de weg naar die beloning iets korter was. De nostalgie zit immers in het terugzien van die geliefde personages, niet in het beantwoorden van drie vragen waarvan het belang nauwelijks duidelijk wordt.
Een tweede kans die zijn voorganger overstijgt
Na mijn tijd met Final Fantasy Resonance durf ik wel te stellen dat Square Enix hier iets bijzonders heeft neergezet. Niet omdat de game het jrpg-genre opnieuw uitvindt, maar juist omdat die zo goed begrijpt wat een klassieke Final Fantasy aantrekkelijk maakt. De strategische gevechten, het belonende progressiesysteem, de prachtige presentatie en het uitstekende tempo vormen samen een avontuur dat voortdurend uitnodigt om verder te spelen.
Natuurlijk zijn er schoonheidsfoutjes. De zijmissies hadden interessanter gemogen en het steeds terugkerende ritueel rond de Visions begint uiteindelijk te vervelen. Maar het zijn kleine irritaties binnen een verder bijzonder overtuigend geheel. Misschien vind ik het mooiste aan Resonance nog wel dat ik eindelijk kan terugkeren naar een wereld waar ik jarenlang plezier aan heb beleefd, zonder voortdurend herinnerd te worden aan het verdienmodel dat mij destijds deed afhaken.
Final Fantasy Resonance kopen?
Waar Brave Exvius mij ooit verleidde om steeds een nieuw personage te verzamelen, doet Resonance iets wat uiteindelijk veel waardevoller is: het geeft me simpelweg zin om verder te spelen. En daarmee is ook mijn oorspronkelijke vraag beantwoord. Onder al die gacha en microtransacties zat inderdaad een uitstekende Final Fantasy verborgen. Het heeft alleen ruim tien jaar geduurd voordat die eindelijk de ruimte kreeg om volledig tot zijn recht te komen. Voor wie zelf wil ontdekken of dat gevoel terecht is, heeft Square-Enix bovendien een gratis demo beschikbaar gesteld. Daarmee kun je de eerste uren van het avontuur beleven en je voortgang meenemen naar de volledige game.
Square-Enix heeft ons een recensiecode opgestuurd. We hebben de game gespeeld op Playstation 5, maar je tref hem ook aan op pc, Xbox Series en beide Nintendo Switch-generaties. Je kunt de game onder meer kopen bij Bol (Playstation 5, Nintendo Switch en Nintendo Switch 2) en Amazon (Nintendo Switch 2). Mocht je iets kopen via de affiliatelinks, dan kan RetroReady daar een klein bedrag aan overhouden.
Zodoende hopen we het online magazine advertentievrij te houden. Mocht je dat idee en onafhankelijke media waarderen, dan kun je ons steunen op Ko-fi. Voor meer gamereviews kun je terecht in ons overzicht. Je kunt je daarnaast aanmelden voor onze Discord, waar we het over dit soort spellen en meer hebben.
