Rushing Beat X: Return of Brawl Brothers verrast met diepe gameplay

Rushing Beat X: Return of Brawl Brothers brengt een oude SNES-serie terug in een nieuw jasje. Na het succes van Streets of Rage 4, Teenage Mutant Ninja Turtles: Shredder’s Revenge en vele andere beat-em-ups is het niet zo vreemd meer ontwikkelaars een poging te zien doen. Dat moet ontwikkelstudio City Connection ook gedacht hebben, want die zowaar met een oude, vrij obscure, serie van het wijlen Jaleco. Maar is de terugkeer de moeite waard?

Hoewel de Rushing Beat-serie hier beter bekend is als Rival Turf, en opvolger Brawl Brothers, heeft het in Japan altijd dezelfde naam gekregen. Zo zijn er maar liefst drie delen in de reeks SNES-games waarvan de derde, die nooit in Europa verscheen, de naam The Peace Keepers kreeg in Noord-Amerika. Niet alleen de namen van de games en de personages zijn anders, ook de verhalen zijn aangepast. Vergelijk dit uitgavepatroon met de consistentie van de Streets of Rage- of Final Fight-series en je snapt wel een beetje waarom de Rushing Beat-spellen nooit echt groot zijn geworden.

Zeer oppervlakkig

Ok, dat heeft eveneens te maken met de kwaliteit van de games ten opzichte van wat Sega, Capcom, én Konami op de markt brengen in die tijd. Toch heeft originele ontwikkelaar Jaleco zijn best gedaan om er wat van te maken. City Connection bouwt voort op wat Jaleco achterlaat en brengt de serie zelfs meer diepgang op visueel vlak. Alles is nu in 3d.

Met de stap naar een extra dimensie gaat er helaas ergens iets mis. Qua stijl is het spel kleurrijk en opvallend, maar het verdient geen schoonheidsprijs. Het past op zich wel bij de bizarre en dystopische wereld waarin het zich afspeelt, maar het mist wat qua uitwerking. Het ziet er hierdoor rommeliger uit dan je zou verwachten. Ook de animaties voelen net wat te traag aan als je niet speelt. Het komt niet strak genoeg over en dat geldt helemaal voor het verhaal. Slordigheden in de presentatie ervan houden het geheel flink tegen.

Een typische B-film

Aangezien dit een directe opvolger is van het derde spel neem ik het niemand kwalijk wanneer iemand niet op de hoogte is van de geschiedenis van deze wereld. In het eerste deel neem je het als Rick Norton en Douglas Bild (Jack Flack en Oozie Nelson buiten Japan) op tegen een criminele organisatie. Niet heel speciaal, maar gaandeweg het spel leer je wat er echt speelt. De opeenvolgende delen gooien het verhaal een bizarre kant op met cybernetische klonen en een bizar goedje genaamd Zeekus. Allemaal materiaal van een standaard B-filmplot. Verwacht er niet te veel van.

Je merkt al vrij snel dat het verhaal een nagedachte moet zijn geweest tijdens de ontwikkeling, want de gameplay is een stuk strakker. De basis is hetzelfde als zijn genregenoten; je kunt springen, je hebt twee soorten aanvallen, je grijpt tegenstanders automatisch vast en ramt ze in elkaar of gooit ze op de grond. Je hebt ook een meter die zich langzaam vult, waarmee je een speciale aanvalt uitvoert.

Met verrassend diepgaande gameplay

Zodra die meter vol is, kom je in een angerfase terecht waardoor je extra schade doet. Dit wordt ook visueel aangegeven door een gele gloed en vlammen om je heen. Grappig is dat wanneer je op dat moment je vijand de lucht in gooit, die hoger vliegt om vervolgens met het hoofd in de grond te belanden. Een visuele grap die laat zien dat je inderdaad sterker bent, iets wat we niet veel zien in dit soort spellen. Tijdens die fase kun je tevens je speciale Beat Rush-aanval uitvoeren, wat vooral handig is bij de sterkere bazen. Timing is daarbij van essentieel belang.

Meest belangrijke is dat het spel wat onderdelen leent van vechtspellen zoals Street Fighter. Je kunt gebruikmaken van een dash– én een jumpcancel, waardoor je snel uit bepaalde situaties kunt komen en die je tevens helpen om je combo’s te verlengen. Hierdoor merk je dat er wat meer diepgang in zit en daardoor voelt de gameplay een stuk beter dan de rest van het spel.

Hoezo niet serieus?

Tijdens de gevechten vind je allerlei wapens. Een aantal daarvan kun je alleen direct gebruiken, zoals grote metalen balken of verkeersborden. Maar er zijn wapens die je bij je kunt houden. Denk dan aan een standaard handwapen, een katana, stukken beton of een taser. Hier merk je dat het spel zichzelf niet al te serieus neemt, aangezien je ook een enorme vis kunt hanteren als knuppel of een pistool die eruitziet als een garnaal. Luister, je vecht tegen zombies, cybernetisch aangepaste mensen, ninja’s en klonen in een B-film. Wat verwacht je dan?

Ik hoop niet veel extra’s, overigens, want naast een verhaal- en freeplaymodus biedt Rushing Beat X: Return of Brawl Brothers niets anders. Die laatste geeft je wel extra uitdagingen in de vorm van Rushing Missions en een leaderboard, maar meer ook niet.

Rushing Beat X: Return of Brawl Brothers kopen?

Ik heb me als liefhebber van het genre op zich kunnen vermaken met Rushing Beat X: Return of Brawl Brothers. Het over-de-top verhaal kan ik wel hebben en heeft iets typisch jaren tachtig en negentig. Het sterkste aspect is de gameplay die diepgaander is dan ik had verwacht, maar helaas is die niet perfect. Sommige vijanden en bazen zijn niet heel lekker uitgewerkt en daardoor oneerlijker dan ze zouden moeten zijn. Vooral de robots die je direct vastpakken als je te dichtbij komt. Je kunt hier niet meer uitkomen en dat haalt de snelheid eruit.

Mocht je helemaal bij zijn met recente genretoevoegingen en snakken naar iets nieuws, dan kan Rushing Beat X: Return of Brawl Brothers wellicht een leuke titel zijn om eens op te pikken tegen een zacht prijsje. Echt uitblinken doet het spel niet, maar dit is wel leuk voor tussendoor of als je de games van vroeger gespeeld hebt. Heb je daar verder niet zoveel mee, dan kun je de game lekker laten liggen.

De uitgever heeft ons een recensiecode gegeven voor deze review. We hebben de game gespeeld op pc, via Steam. Voor meer gamereviews kun je terecht in ons overzicht. Je kunt je daarnaast aanmelden voor onze Discord, waar we het over dit soort spellen en meer hebben.