Anti-roguelike Titanium Court kenmerkt zich door absurdistische humor

Titanium Court van solo-ontwikkelaar AP Thomson is een opvallend spel. Dit heeft alles te maken met het beperkte aantal kleuren waardoor het eruitziet alsof het op een Apple II of een CGA-monitor thuishoort. Vooral cyaan en magenta voeren de boventoon, samen met een lichtgeel- of beige-achtige kleurstelling. Dit is een voortzetting van zijn vorige spel Fortune-499, uit 2018.

Nog voordat Titanium Court een officiële releasedatum heeft, weet het spel al een prijs in handen te krijgen. Ik heb het dan over de Seamus McNally Grand Prize. Die is vernoemd naar de ontwikkelaar van Tread Marks, de winnaar van de IGF Grand Prize 2000. McNally is helaas overleden aan de gevolgen van kanker, Hodgkinlymfoom, en in 2001 werd zijn naam aan de prijs verbonden als eerbetoon.

Met het winnen van die award mag Titanium Court zich voegen bij andere opvallende indietitels zoals Darwinia, Monaco, Minecraft, Paper’s Please, Outer Wilds, FTL: Faster Than Light, The Stanley Parable en Return of the Obra Dinn. Een enorm sterk gezelschap, die meteen de kracht van de game laat zien. Je wint zo’n prijs namelijk niet zomaar.

Match 3 en meer

Vergeef me dat uitstapje, maar ik vind het toch belangrijk om die feiten even te benoemen over het bizarre Titanium Court. AP Thomson presenteert het spel als een theaterstuk waar de hoofdrolspeler niets van mag weten. Je weet dus niet waarom, maar je wordt geforceerd een match 3-spel te spelen waarbij je het kasteel waar de Court onderdeel van is moet verdedigen tegen andere versies. Door graanvelden, bergen, water, bossen en zelfs vijandelijke forten met elkaar te matchen speel je ze weg. Van de eerste vier krijg je de nodige grondstoffen, terwijl die forten vijanden op je afsturen. Zaak is om die zo min mogelijk in je speelveld te hebben.

Je zou kunnen stellen dat het tegelveld waar je match 3 op speelt een soort kaart is die je beheert. Iedere keer wanneer je een match maakt, vallen er nieuwe tiles op de lege plek. En dan is het de uitdaging om de juiste resources op de juiste plek te krijgen. Je kunt het zelfs zo voor elkaar krijgen dat er een stuk water of enorme bergen tussen jou en je vijanden zit. Hierdoor hinder je hun aanvallen, terwijl je ondertussen rekening moet houden met katapulten, boten en vogels die je een kopje kleiner willen maken. Mocht dat lukken, dan is de dag voorbij en word je wakker in je kamer in het kasteel en leeft iedereen weer.

Vreemd, maar dit heeft alles te maken met het roguelikegedeelte van Titanium Court. Eigenlijk moet ik zeggen anti-roguelike. Want of je run nou succesvol is of niet, je wordt geforceerd om een einde aan je dag te maken. Je bent vervolgens als je grondstoffen kwijt en kunt de volgende dag helemaal opnieuw beginnen.

Vooruitgang, maar dan anders

Dat houdt niet in dat je geen vooruitgang maakt. Het verhaal gaat verder wanneer dat verder kan, of je nu een overwinning boekt of niet. Sterker nog, soms is verliezen een must, want dan leer je nieuwe dingen van de vreemde wereld waar je nu onderdeel van uitmaakt.

Het spel gooit geleidelijk aan van alles op je af. Zo leer je dat je grondstoffen kunt opslaan voor later, maar alleen als je de baas van de dag verslaat. Daarnaast raakt je wijnglas steeds voller: dat is goed voor je comfortniveau. Die kun je gebruiken voor extra bonussen. Ook bevat het spel Strife waarmee je het jezelf moeilijker kunt maken, voor hogere beloningen.

Het match-3-gedeelte is weliswaar het belangrijkste onderdeel, maar je komt ook de nodige elementen tegen uit genres als tower defense, point-and-click adventure, deckbuilding en zelfs visual novels tegen. Dit zorgt er elke keer voor dat ik door blijf gaan ondanks dat ik onderweg weer eens gesneuveld ben door een vuurspugende draak.

Feeën, theater, magie en… honkbal?

Verder is het verhaal absurd en doordrenkt met antihumor. Zo erg dat het juist grappig is en dat valt bij mij ook echt precies in goede aarde. Je komt plotseling terecht in een wereld vol met feeën die al eeuwenlang een strijd voeren met elkaar. Helaas is het titulaire hof al heel lang haar koningin kwijt. Al vrij snel word jij, als de hoofdrolspeelster, gezien als hun koningin. Met alle gevolgen van dien.

Het probleem is alleen dat ze weinig tot niks vertellen en dus moet je zelf de puzzelstukjes bij elkaar zien te krijgen. Je leert al snel dat ze weten van het bestaan van magie maar, net zoals jij, niet weten hoe het werkt. Die magie lijkt bovendien verrassend veel op veelvoorkomende objecten uit de echte wereld. Denk hierbij aan verkeersborden, sporten zoals tennis, golf, basketbal, maar voornamelijk honkbal. Toch zijn er ook objecten waar de feeën niet in geloven. Zoals het concept van een auto.

Wat ik ook zeer droog vind zijn de momenten dat je een kleine persoonlijke overwinning hebt. Titanium Court plakt dan een aantal plaatjes van trompet- en trombonespelers op je scherm, waarna een persoon met z’n handen in de lucht over ze heen schiet. Het is iets wat je moet meemaken, want alleen woorden doen het geen recht aan. En dat geldt sowieso voor heel het spel.

Titanium Court kopen?

Ergens doet Titanium Court me aan Puzzle & Dragons denken (evenals Bejeweled, maar dat terzijde). Allebei de games bouwen voort op de bekende match-3-gameplay, maar beide geven daar een andere strategische draai aan. In Puzzle & Dragons draait het matchen van stenen direct om gevechtskracht. Elke keer dat je een bepaalde kleur matcht, verzamel je energiepunten die je vervolgens gebruikt om krachtige, speciale aanvallen uit te voeren.

Titanium Court gebruikt de match-3-mechanic daarentegen als een economische motor voor een tower defense-game. In plaats van directe aanvallen op te bouwen, verzamel je via het matchen grondstoffen (voor je werkers, defensieve of aanvallende soldaten, gebouwen en spreuken). Dit vormt de kern van de verdediging: hoe beter je je eenheden en gebouwen plaatst, hoe groter de kans dat vijanden je kasteel niet bereiken.

Hoewel Titanium Court en Puzzle & Dragons fundamenteel vergelijkbaar zijn, dienen de puzzels een ander doel. De eerstgenoemde richt zich op directe actie en het opladen van aanvallen, terwijl de laatstgenoemde door de integratie van tower defense en resource management een stuk complexer is. Combineer die tactische diepgang met de unieke, absurde setting en retropresentatie, en Titanium Court biedt een geheel eigen, merkwaardige ervaring die gek genoeg ver afstaat van traditionele match-3-games.

Uiteindelijk is het een bizarre reis door een nog merkwaardigere wereld waarbij het slagveld zeer uitdagend kan zijn. De old-school cga-presentatie en het kolderieke verhaal maakt van dit spel een uitermate unieke beleving. Zeker voor de lage prijs. Pas alleen wel goed op, straks geloof jij ook niet meer in auto’s.

We hebben Titanium Court zelf gekocht. We hebben de game gespeeld via Steam. Voor meer gamereviews kun je terecht in ons overzicht. Je kunt je daarnaast aanmelden voor onze Discord, waar we het over dit soort spellen en meer hebben.