In Vultures: Scavengers of Death overleef je alleen met beleid
Vultures: Scavengers of Death combineert de zenuwslopende sfeer van klassieke survival horror met uitdagende, turn-based gevechten. In plaats van blinde actie draait het nu om slimme positionering, tactiek en strak voorraadbeheer. En dat in een fijne PS1-vormgeving.
Vanaf het moment dat ik begin met Vultures: Scavengers of Death, weet ik precies waar Team Vultures zijn inspiratie vandaan haalt. Vultures is namelijk een duidelijke liefdesbrief aan het klassieke survival horrorgenre. Het genre dat groot werd op de eerste Playstation en ons iconische series bracht als Resident Evil en Silent Hill.
Toch kiest Team Vultures niet voor een simpele kopie. De vaste camerastandpunten maken plaats voor een isometrisch perspectief, terwijl de bekende tankbesturing ingeruild wordt voor een muisaanwijzer. Actie maakt plaats voor strategie en planning, zonder daarbij de sfeer van de klassieke survival horror uit het oog te verliezen.
Redding en extractie
In Vultures: Scavengers of Death is de stad Salento afgesloten van de buitenwereld na een biologisch incident. Niemand mag de stad nog in of uit. De inwoners zijn ziek geworden, verliezen langzaam hun menselijkheid en dwalen inmiddels als zombies door de straten. De Vultures zijn gespecialiseerd in het betreden van gevaarlijke gebieden en krijgen de opdracht uit te zoeken wat er precies gebeurde. Is er nog een manier om de uitbraak te stoppen? En zijn er überhaupt nog overlevenden? Het verhaal is niet bijzonder origineel, maar vormt wel een prima aanleiding om steeds dieper de besmette stad in te trekken.
Tijdens het avontuur speel je als twee verschillende personages: Leopoldo en Amber. Hoewel ze grotendeels hetzelfde spelen, hebben ze ieder hun eigen specialiteit. Leopoldo beschikt over meer fysieke kracht en kan vijanden gemakkelijker verplaatsen, terwijl Amber gebruikmaakt van een grijphaakpistool om vijanden naar zich toe te trekken of juist weg te duwen. Deze verschillen lijken klein, maar maken positionering een belangrijk onderdeel van de gevechten. Het slim verplaatsen van vijanden is vaak net zo belangrijk als het uitdelen van schade.
Rustig, bedacht en gecontroleerd
Vultures kiest voor turn-based gevechten. Iedere beurt beschik je over drie bewegingspunten en drie actiepunten. Die gebruik je om jezelf te verplaatsen, aan te vallen of speciale acties uit te voeren. Een zombie tegen een muur duwen of in een ongunstige positie manoeuvreren levert vaak meer voordeel op dan blind aanvallen. Doe je dat niet, dan duurt het meestal niet lang voordat je wordt omsingeld. Daardoor voelen gevechten minder als een actiegame en meer als een tactische puzzel waarbij iedere beurt telt.
Zoals het een goede survival horror betaamt, ben je constant op zoek naar munitie, medicijnen en andere hulpmiddelen. Inventarisruimte is beperkt, waardoor iedere vondst direct een keuze oplevert. Neem je die extra kogels mee of kies je toch voor een verbanddoos? Die constante afweging zorgt ervoor dat vrijwel ieder item waardevol aanvoelt. Bovendien neem je alles wat je tijdens een missie verzamelt mee terug naar je basis, waardoor goed beheer van je voorraden extra belangrijk wordt.
Een missie structuur
In tegenstelling tot veel klassieke survival horrorgames speelt Vultures zich niet af in één groot verbonden gebied. In plaats daarvan kiest Team Vultures voor een missiestructuur. Iedere missie heeft zijn eigen doelstellingen, locaties en soms zelfs een ander hoofdpersonage. Eerder voltooide missies kun je opnieuw spelen om gemiste relieken en andere geheimen te verzamelen. Hoewel ik normaal gesproken een voorkeur heb voor een meer open opzet, werkt deze aanpak verrassend goed.
Na iedere missie keer je terug naar een veilige basis waar je de markt kunt bezoeken. Hier koop je upgrades voor je wapens en andere handige verbeteringen. Vooral de upgrade voor het mes blijkt vrijwel onmisbaar. Hiermee kun je vijanden direct uitschakelen zolang ze je nog niet hebben gezien. Het maakt de game direct een stuk toegankelijker. Misschien zelfs iets té toegankelijk, want zodra je die verbetering vrijspeelt voelen sommige missies gemakkelijker aan dan de openingsmissies van het spel.
De game ademt ondertussen typische PlayStation 1-sfeer. Denk dan aan hoekige polygonen, korrelige texturen en een presentatie die rechtstreeks uit de late jaren negentig lijkt te komen. Persoonlijk blijft deze vroege 3d-stijl minder mijn ding dan pixelart, maar ik kan niet ontkennen dat het perfect past bij wat Team Vultures probeert neer te zetten. Het voelt als een liefdevolle ode aan de eerste generatie survival horrorgames en draagt sterk bij aan de sfeer.
Vultures: Scavengers of Death kopen?
Vultures: Scavengers of Death heeft onderaan de streep even tijd nodig om mij te overtuigen. De eerste uren verlopen namelijk vrij stroef, maar hoe meer ik speel, hoe meer ik de sterke kanten begin te waarderen.
De gevechten kunnen soms wat eentonig worden en het spel heeft hier en daar zijn ruwe randjes. Toch weet Team Vultures de klassieke survival horrorformule op een interessante manier te combineren met tactische gameplay. Het resultaat voelt als een kruising tussen Resident Evil en een strategiespel, zonder zijn eigen identiteit te verliezen.
Voor spelers die warme herinneringen hebben aan de survival horrorgames van de eerste Playstation en benieuwd zijn naar een meer tactische interpretatie van dat genre, is Vultures: Scavengers of Death absoluut het bekijken waard. Misschien geen verborgen meesterwerk, maar wel een game die precies weet wat het wil zijn.
De uitgever heeft ons een recensiecode gegeven voor deze review. We hebben de game gespeeld op Steam; dat is het enige platform waar je dit spel op kunt spelen. Voor meer gamereviews kun je terecht in ons overzicht. Je kunt je daarnaast aanmelden voor onze Discord, waar we het over dit soort spellen en meer hebben.
