Mina The Hollower graaft zich vast in je brein

Mina The Hollower is een muis met een speciale vaardigheid: ze kan in de grond graven. Nu zou je zeggen dat meerdere dieren dat kunnen. Ja, maar de wereld van Mina is niet zoals die van ons. Hier leven wezens die meer op mensen lijken in een Victoriaanse omgeving waar elektriciteit vrij nieuw is. De Hollowers zijn een groep avonturiers die zich door de grond kunnen bewegen om vijanden te ontwijken. Mina zelf is daarnaast een ingenieus muisje dat verantwoordelijk is voor grote torens die de energie leveren waar de stad baat bij heeft.

Helaas zijn de torens aangevallen en onklaar gemaakt waardoor er een hoop problemen ontstaan zijn. Het spel begint dan ook met Mina die terugkeert aan boord van een schip dat prompt aangevallen wordt en zinkt. Gelukkig weet zij het ternauwernood te overleven, maar de problemen zijn daarmee pas net begonnen. Je moet je namelijk een weg banen door een hoop vijanden om bij de stad te komen en dat is niet zo makkelijk.

Van scheppen naar graven

De ontwikkelaar van het spel, Yacht Club Games, is bekend geworden door de enorme succesvolle indieplatformer Shovel Knight. De makers hebben dus flink wat kennis van gamedesign en Mina is hun eerste grote nieuwe titel sinds hun debuut. Ze hebben nog wel wat kleinere spin-offs gemaakt rond hun populaire ridder, maar die waren niet zo vernieuwend of impactvol. Mina daarentegen is dat voor een veel groter gedeelte wel. De gameplay is gelijk aan de klassieker The Legend of Zelda, waar ik ondertussen veel meer waardering voor en ervaring mee heb.

In het verleden was het niet echt mijn favoriete genre namelijk. Ondertussen zijn er veel games verschenen, waaronder Spindle en vooral Pipistrello and The Cursed Yoyo, die de liefde voor dit soort games flink aanwakkerde. Vandaar dat ik nu dus ook Mina onder handen heb genomen. Al heb ik wel wat kanttekeningen. Je kunt namelijk maar vier kanten op aanvallen en niet diagonaal. Terwijl de vijanden en bazen dit wel kunnen. Daarnaast valt mij op dat het platformen soms erg oneerlijk is als je net geraakt wordt door een vijand en het diepe in valt (denk dan zoals in oude Zelda-kerkers).

Ik ben verkocht

Jouw eigen aanvallen hebben weinig tot geen pushback of een sterk staggeringeffect op de vijand, terwijl dat andersom wel zo is. Ik begrijp dat dit de uitdaging vergroot, maar het voelt als een gebrek aan balans. Toch denk ik dat het beter is vol te houden, want verder ben ik helemaal verkocht aan dit spel. Net zoals ik was aan Pipistrello.

Wat ik heel erg mooi vind is dat je de moeilijkheidsgraad kunt aanpassen aan je eigen speelstijl. Dit staat buiten het upgraden van je wapens of trinkets die je kunt gebruiken. Daarmee voeg je allerlei (passieve) vaardigheden toe, zoals een automatische sprong of het gebrek aan schade bij een val. Ook kun je hiermee zorgen dat je geen botten verliest. Die vormen namelijk de munteenheid in de wereld van Mina the Hollower.

Maar je kunt het jezelf ook moeilijker maken door de snelheid waarmee je botten krijgt te vertragen of met duurdere winkelprijzen. Minder holletjes waar je op kracht kunt komen of zelfs het weghalen van het heads-up-display zijn ook mooie voorbeelden. De modifiers lopen uiteen en ik vind dat een groot pluspunt, ondanks dat ik ze zelf niet allemaal gebruikt hebt. Ik heb ook plezier zonder die extra lagen.

Omgekeerde moeilijkheid

Een ander punt van kritiek is dat het voor mij niet echt lekker speelt op een groot scherm. De 8-bit-graphics zijn erg gaaf om te zien, maar mijn timing is slechter dan wanneer ik het spel op een klein display speel. Misschien is dit ook waarom ik altijd moeite heb gehad met de oude 2d Zelda-games, maar dat terzijde. Het is een persoonlijke voorkeur, maar het speelt gewoon aanmerkelijk lekkerder in handheld mode op de Nintendo Switch 2, Steam Deck of ROG Ally X.

Wel moet ik zeggen dat ik het gevoel heb dat het spel een zogeheten inverse difficulty hanteert. Wat ik hiermee bedoel is dat het je vooral erg moeilijk maakt in het begin, maar als je over een bepaalde grens heen bent met de upgrades, het gemakkelijker wordt. Het incasseren van klappen haalt op een gegeven moment maar een heel klein beetje van m’n leven af. Op zich niets mis mee, want het is een beetje een power fantasy, maar het had misschien leuker geweest als alle vijanden mee zouden groeien. Maar dat is wederom een persoonlijk puntje.

De Dark Souls-elementen

Het grappige is dat het spel gecombineerd is met een gameplay-element van de Dark Souls-serie, en in het verlengde daarvan het Soulsborne-genre. Een categorie waar ik ook nu nog weinig tot niets mee heb. Toch vind ik dit een sterk onderdeel, omdat het de uitdaging wat groter maakt.

Je wordt geraakt en je raakt leven kwijt, maar je kunt de aanvallen ontwijken door of te springen of in de grond te graven. Als je een vijand raakt dan zie je je levensbalk een gele lijn krijgen, tenzij die volledig rood is. Dit is plasma en zodra je een buisje daarvan leegdrinkt krijg je het leven terug tot aan het einde van de gele lijn. Maar pas op, als je geraakt wordt, ben je al die opgebouwde plasma kwijt en kun je opnieuw beginnen met opbouwen.

Daar komt ook nog eens bij dat je maar een beperkt aantal buisjes bij je hebt, al kun je dit aantal wel verhogen met de nodige upgrades en trinkets. Een goed systeem waarbij je ook op moet letten hoever je nog kunt komen voordat je af bent, of dat je toch eerder terugkeert naar de holletjes waar je nieuwe buisjes kunt krijgen. Bovendien kun je terugkeren naar je Burrow om bij te komen. Maar als je dat doet, dan keren alle vijanden terug – ook dat systeem heeft Dark Souls groot gemaakt.

Spelen zoals jij wil

Tot slot: om jouw manier van spelen wat meer variatie te geven kun je in het begin kiezen uit drie wapens: dubbele messen, een zweep met een knots of een enorme hamer. Met de zweep, mijn favoriet, kun je weliswaar van een afstand aanvallen, maar hij is tegelijkertijd trager dan de dubbele messen. Je kunt je arsenaal later aanvullen en dit geldt ook voor de sidearms. Dit zijn wapens die je maar een beperkt aantal keer kunt gebruiken, tenzij je her en der flesjes vindt.

Hier zitten een aantal opvallende tussen. Denk aan kleine steentjes die je over het water kunt laten ketsen of een fiets met een stormram aan de voorkant. Die zijn overigens ook handig met het oplossen van de nodige puzzels en het breken van obstakels. De keuze is dus vrij uitgebreid en sluit mooi aan bij de basis van Mina the Hollower.

Mina The Hollower kopen?

Onderaan de streep beleef ik veel plezier aan Mina the Hollower. De presentatie is top, er zitten meer dan genoeg personalisatiemogelijkheden in en het verhaal vermaakt gelukkig ook. Een goede balans in de (uitdagende) gameplay en de new game+-modus maken dit spel uiteindelijk compleet voor mij. De soundtrack, die gemaakt is met de Game Boy-geluidschip én de klassieke Konami Sound Cartridge, is daarbij het kersje op de bijna perfecte slagroomtaart.

We hebben de game zelf gekocht. We hebben de game gespeeld op Nintendo Switch 2. De game is beschikbaar voor Linux, macOS, Nintendo Switch, Nintendo Switch 2, Playstation 5, Windows, en Xbox Series. Voor meer gamereviews kun je terecht in ons overzicht. Je kunt je daarnaast aanmelden voor onze Discord, waar we het over dit soort spellen en meer hebben.