Sonic the Hedgehog overleefde de afgelopen 35 jaar niet zonder slag of stoot

Het is geen geheim dat we op de redactie van RetroReady gek zijn op de avonturen van Sonic the Hedgehog. We hebben verschillende games gerecenseerd (zoals het koddige Sonic Superstars en het fenomenale Sonic Racing CrossWorlds), maar zelf volg ik de reeks al sinds het tweede deel op de Sega Megadrive. Toen ik een jaar of acht was had ik zowel een Sega- als Nintendo-console, waardoor ik geen favoriet hoefde te hebben – maar stiekem vond ik Sonic cooler dan Mario. Maar allebei bieden ze voor mij tijdloos vermaak.

Tijdloos doch verschillend en dat is helemaal by design. Sega zocht namelijk een antwoord op het succes van Nintendo en vond dat in een blauwe, brutale egel met een stevige attitude. Sonic was snel en rebels en stond daarmee haaks op het vriendelijke karakter van de bekende loodgieter. Het hielp ook dat de eerste drie games dynamische en flitsende ervaringen aanbieden die daadwerkelijk opvielen – en die lieten zien dat platformactie geen langzame, voorzichtige of lineaire bezigheden hoeven te zijn.

Meerdere niveaus

Je kunt ouderwetse Sonic the Hedgehog-games op meerdere manieren spelen. Je kunt gewoon van begin tot eind rennen, ringen pakken en vijanden verslaan en het dan prima naar je zin hebben. Wellicht heb je het tijdens het spelen niet echt door, maar veel levels bestaan vaak letterlijk uit meerdere lagen. Het onderste pad is daarbij het simpelst en gemakkelijkst, terwijl het bovenste pad meer uitdaging biedt en precies laat zien waarom Sonic-spellen zo cool zijn. Als je eenmaal de flow te pakken hebt, vlieg je door de levels.

En anders heb je altijd een extern doel waar de serie later pas meer mee is gaan doen: de snelste tijd neerzetten. Dat kan in je eentje of in de tweespelerstand van veel van die oudere titels. Speedrunners gaan heel goed op dit soort ervaringen en dat kan ik goed begrijpen. Want om de snelste te zijn, moet je eigenlijk ook de coolste zijn en dus gebruikmaken van dat bovenste pad. Daar pik je de meeste snelheid op, maak je de tofste sprongen en kun je flitsende combo’s maken door op het juiste moment vijanden uit te schakelen.

Sprong naar de derde dimensie

Je zou kunnen stellen dat de Sonic-franchise hiermee snel zijn stem vond en precies wist wat het moest zijn. En tot en met Sonic CD ging dat ook goed (Sega maakte flinke slagen in de console wars van de jaren negentig), maar de sprong naar de derde dimensie bleek een groot struikelblok. Niet alleen omdat Sega het deel voor de Saturn annuleerde. Sonic X-treme heeft het daglicht nooit mogen zien, maar zag er destijds veelbelovend en zelfs vooruitstrevend uit. Niet alleen vanwege de fish-eye-camera, maar ook door de gameplay.

Dat cameraperspectief, vanuit de derde persoon, voegde wel een hoop toe aan de manier waarop je de wereld zag. Net zoals bij Mario Galaxy en later Sonic Lost World verken je een hoop bolvormige levels die je vrij kunt ontdekken. Maar omdat de ontwikkeling te veel tijd in beslag nam en Sega de aandacht verschoof naar Nights into Dreams en Sonic Adventure, heeft het project nooit de aandacht kunnen krijgen die het verdiende. Dit had één van de uniekste Sonic-games ooit kunnen zijn, maar we zullen het nooit zeker weten.

Het dieptepunt voor Sega en Sonic

Niet dat Sonic Adventure zo’n commercieel succes was. Aan de gameplay lag het niet (tenminste, als je het aan mij vraagt). Sega’s hardwaretak lag aan de beademing na het falen van de 32X, Mega CD, Sega Saturn én de Dreamcast, die in een tijdsbestek van zeven jaar verschenen (de 32X en Saturn kwamen zelfs in hetzelfde jaar uit…). Mensen waren Sega-moe en konden het niet bijwonen, waardoor de fabrikant de handdoek in de ring (ha) moest gooien. Eeuwig zonde, want Sega durfde tenminste te experimenteren.

Als je nu bedenkt dat Nintendo, Sony of zelfs Microsoft binnen zeven jaar tijd met maar liefst twee add-ons voor verouderde systemen én twee consolegeneraties zou aankomen, dan zou je ze voor gek verklaren. Want wie kan dat nu nog betalen met al die stijgende prijzen? Het dieptepunt hebben we nog niet eens gehad voor Sonic, het onderwerp van dit artikel, want dat kwamen we pas in 2006 tegen. Met de release van Sonic the Hedgehog (leuk, al diezelfde gamenamen) voor Xbox 360, Playstation 3 en pc.

Terug aan de top

Wat volgt is een periode met wisselende kwaliteit van en enthousiasme voor Sonic the Hedgehog-games. Experimenteren leverde niet echt iets op en critici werden steeds chagrijniger. Loyale fans bleven de egel echter trouw, waardoor Sega in 2017 besloot het roer om te gooien met het fantastische (maar misschien iets te veel bejubelde) Sonic Mania. Het bedrijf gaf het stokje over aan de fans die dachten het beter te kunnen, en dat experiment pakte wel goed uit. Terug naar de basis was het devies en dat had zo z’n effect.

Want de Sega-directie paste daarna de strategie aan: deadlines werden ondergeschikt gemaakt aan strenge kwaliteitscontrole en ontwikkelaars kregen aanzienlijk meer tijd. Daardoor kreeg bijvoorbeeld Sonic Frontiers alle groei en ruimte die het nodig had. Sega nam een risico door de traditionele levels in te ruilen voor een open zone-concept. Dit gaf spelers eindelijk de vrijheid om met topsnelheid grote werelden te verkennen. De game overtrof alle verkoopverwachtingen en herstelde het vertrouwen in moderne Sonic-titels.

Sonic the Hedgehog is 35 jaar

Sega versterkte de comeback door slim gebruik te maken van een multimediastrategie. De bioscoopfilms introduceerden de egel bij een nieuwe generatie, terwijl de games perfect inspeelden op de nieuwe impuls. Het meest recente voorbeeld hiervan is Sonic X Shadow Generations. Sega pakte een klassieker, moderniseerde de graphics en voegde een compleet nieuwe verhaallijn toe rondom het Shadow the Hedgehog. Dat legt het bedrijf geen windeieren: dit spel is wereldwijd meer dan twee miljoen keren verkocht.

En dit jaar viert de blauwe egels dus zijn 35ste verjaardag, met een uitgebreide campagne genaamd Forever Fast. Sega gebruikt de mijlpaal om de rijke geschiedenis van de franchise wereldwijd in het zonnetje te zetten. Het jubileum verbindt nostalgische herinneringen met de recente successen. En die bewijst ook dat het personage, ondanks alle diepe dalen, sterker en relevanter is dan die in de afgelopen twintig jaar geweest is. Dat komt alleen doordat Sega de egel, en zijn fans, serieus neemt en luistert naar de spelers.

Voor meer verhalen kun je terecht in ons overzicht. Daarnaast recenseren we wekelijks allerlei soorten hardware, zoals retrohandhelds, en kun je bij ons terecht voor gamereviews die altijd oog hebben voor de retrogamer. Je kunt je daarnaast aanmelden voor onze Discord, waar we het over dit soort spellen en meer hebben.