Splatoon Raiders gooit het over een andere boeg

Ook al ben ik enorm gecharmeerd van de Splatoon-serie, toch heb ik weinig uur in de games gestopt. De kleuren, de aankleding, de personagedesigns en het gevoel van schieten spreken enorm tot de verbeelding – maar omdat ik niet van multiplayershooters houd waarin spelers het tegen andere spelers (PvP) opnemen heb ik de reeks nooit de kans gegeven die het in mijn ogen wel verdient. Dat is een beetje een gekke tegenstelling, maar alleen omdat er een duidelijk puzzelstukje ontbreekt. Tot nu dan.

Hoewel de drie hiervoor verschenen games voor Wii U en Nintendo Switch allemaal singleplayercontent hebben, voelen die modi een beetje aan als veredelde tutorials. Niets mis mee, want zo kun je de kneepjes van de gameplay leren, maar onderhoudend is natuurlijk een ander verhaal. Daarom ben ik zo blij met Splatoon Raiders, omdat ook ik éindelijk in de wereld van octopussen, reuzemanta’s en haaien kan duiken. Raiders is namelijk een uitgebreid singleplayeravontuur met PvE-elementen.

Mix en match

Daar waar PvP voor player versus player staat, staat PvE voor player versus environment, oftewel de omgeving. Je neemt het alleen, of met in totaal drie anderen, op tegen hordes aan vijanden, terwijl je eilanden verkent en schatten opgraaft. De manier waarop je de uitdagingen te lijf gaat, is helemaal aan jou. In de basis is Splatoon Raiders namelijk een typische PvE-game: je hebt allerlei aanpassingsmogelijkheden tot je beschikking. Je bepaalt zelf met wat voor verfpistool of -roller je te werk gaat en hebt veel invloed op allerlei effecten.

Dat begint al bij de keuze voor een rugtank: dan kun je kiezen uit snelheid, kracht of strategie. Aan die rugzak hang je tot twee hangers die speciale aanvallen huisvesten, die je loslaat op vijandige Salmonids. Die hebben een timer, waardoor je ze niet onbeperkt kunt spammen. Verder kun je je wapens upgraden en speel je mettertijd nieuwe upgrades vrij die de pistolen en rollers alleen maar sterker maken. Tot slot zijn er relieken die algemene bonussen aanbieden – kortom, je kunt ontzettend veel mixen en matchen.

Solide basis

En dan zou ik haast vergeten dat je nog de keuze hebt uit één van drie partners, die terugkeren uit Splatoon 3, die hun eigen chaos loslaten op het slachtveld. Die vrienden zit in een speciale robot waarmee je grondstoffen delft, die je een boostsprong geeft en die helpt met schieten. Spelers die al wat meer bekend zijn met PvE-games zal dit ongetwijfeld allemaal bekend in de oren klinken, aangezien Splatoon Raiders qua genre geen vernieuwingen kent. Maar dat hoeft ook niet wanneer je zo’n solide basis neerzet, zoals alleen Nintendo kan.

Want ook al doet Splatoon Raiders niets nieuws, toch blijft het spel voor langere tijd leuk. In tegenstelling tot eerdere delen, waar je in arena’s vecht, krijg je nu te maken met losstaande eilanden die dienen als levels. Per level verschilt het doel, maar die heeft altijd iets te maken met het verslaan van vijanden en zoeken naar schatten. De plekken zijn niet bijster groot, waardoor je meestal tussen de vijf en vijftien minuten bezig bent met een run – waardoor je dus best snel wat voor elkaar kunt krijgen of doelen kunt behalen.

Begrijpelijke beperking

Op de achtergrond speelt er bovendien nog een overkoepelend levelsysteem dat ervoor zorgt dat je niet te hard groeit. Elke run level ervaringspunten op en wanneer je in level stijgt, krijg je een moersleutel waarmee je één van je statistieken kunt verbeteren. Daar zit wel tekens een rem op: zo kun je bijvoorbeeld je aanvalskracht slechts drie keer upgraden tot aan het volgende level, waardoor je in feite gedwongen wordt ook te investeren in je gezondheidsbalk en gadgetkracht. Een beetje beperking, maar ik snap het wel ergens.

Want ik merk tijdens het spel dat wanneer je goede combinaties van relieken, gadgets, wapens, rugtanks, hangers en upgrades vindt, je als een trein door de levels heen raast. Niet dat Splatoon Raiders per se daardoor heel gemakkelijk is; de game daagt je immers constant uit met grotere monsters die steeds meer hits vangen. Maar je gaat ook niet heel snel dood (in elk geval niet op de normale moeilijkheidsgraad) wanneer je lekker alleen speelt. Daardoor ligt het tempo hoog – totdat je de multiplayer opstart. Dan is het een ander verhaal.

On-Nintendo’s goed

Zodra je dat doet en je krijgt er twee of drie spelers bij, dan stijgt de uitdaging mee. Je ziet meer vijanden, vijanden hebben meer gezondheid en lijken meer schade te doen. Je moet in elk geval op je hoede blijven, zeker zijn van je positie en vertrouwen op je uitrusting én teamleden. De dynamiek waarmee de online co-opmodus werkt, is werkelijk on-Nintendo’s goed. Dat bedrijf staat niet bekend om zijn soepele online diensten, maar zowel Star Fox als Splatoon Raiders laten zien hoe gemakkelijk het allemaal kan.

Want na verloop van tijd krijg je toegang tot een optie waarmee je andere spelers naar jouw eilandengroep kunt trekken. Je vraagt om hulp en binnen enkele seconden arriveren de hulptroepen. En anders kun je heel gemakkelijk zelf een groep aanmaken en uitnodigingen regelen, waarna je vrienden je snel joinen. Vervolgens ga je de groepen aan zalmmonsters te lijf en krijg je allemaal dezelfde loot wanneer je in de missies slaagt. En als je klaar bent met de missie, ga je tevens moeiteloos uit elkaar. Zo kan het ook.

Salmon Run, maar dan uitgebreid

Voor wie al bekend is met de Splatoon-serie, dan klinkt de gameplay misschien een beetje bekend in de oren. Splatoon Raiders is namelijk een veel uitgebreidere versie van de Salmon Run uit eerdere delen. Want ook in die speelstand neem je het in teamverband op tegen de omgeving. Je moet dan drie rondes zien te overleven en gouden eieren verzamelen, en dat binnen een vooraf bepaald tijdslimiet. Je hebt toegang tot speciale aanvallen en krijgt te maken met variabelen, zoals de waterstand, die het je lastig maken.

Daar waar die modus als extra onderdeel en heel leuk als afwisseling is, moet Splatoon Raiders als zelfstandig spel de gameplay volledig kunnen dragen. Dat lukt tot op zekere hoogte, maar toch krijg ik soms het gevoel dat ik ook wel eens wat anders wil doen. Ik houd van de balkjes die zich vullen, de aanpassingen die je kunt doen en de uitdaging die steeds groter wordt – maar ik doe ondertussen urenlang hetzelfde en daar wringt de schoen een beetje. Raiders mist hiervoor toch wat diepgang in de vorm van andere modi.

Splatoon Raiders kopen?

Maar dat neemt niet weg dat wanneer je even zin hebt in een potje of je gaat voor een bepaalde schat, je precies krijgt waar je voor tekent. Splatoon Raiders zit vol met gecontroleerde chaos, kleurrijke verfwapens, uitgesproken personages en loot waar je u tegen zegt. Het is misschien een beetje gek om te denken dat Nintendo met dit spel meedoet aan allerlei moderne conventies (PvE, looter-shooter, roguelike) vanwege het traditionele karakter, maar toch krijgt het bedrijf het voor elkaar iets gaafs neer te zetten.

Dat gezegd hebbende mis je soms wel wat afwisseling of diepgang, aangezien je elke run vrijwel hetzelfde doet. Natuurlijk kun je volop experimenteren met wapens en je andere uitrusting waardoor je constant nieuwe impulsen hebt, maar dat verandert niets aan de basis. Ook doet Splatoon Raiders niets voor het genre – behalve hem openbreken voor een nieuw publiek. Ikzelf speel verder weinig van dit soort games, maar blijf voorlopig lekker op Salmonids knallen met verfpatronen. Meer van dit soort experimenten, alsjeblieft.

Nintendo  heeft ons een recensiecode opgestuurd. We hebben de game gespeeld op Nintendo Switch 2. Je kunt de game kopen bij Bol en Amazon. En als je dat via de affliatelinks doet, kan RetroReady er wat aan overhouden. Maar dat kost jou niets. Voor meer gamereviews kun je terecht in ons overzicht. Je kunt je daarnaast aanmelden voor onze Discord, waar we het over dit soort spellen en meer hebben.