Isle of Reveries prikkelt pas na frustratie

Isle of Reveries vult de lijst met nieuwe Zelda-likes perfect aan. Waar we eerder dit jaar Under the Island recenseerden en recentelijk Draco and the Seven Scales behandelden, is het nu tijd voor de debuutgame van Desertcucco. Zoals vaker gebeurt, begon de ontwikkelaar dit project in zijn vrije uren na het werk. Na het verlies van zijn baan wijdde hij zich volledig aan de ontwikkeling en maakte hij het overgrote deel zelf. Maar voor de graphics en het geluid schakelde hij twee vrienden in.

Het ontwikkelingsverhaal komt redelijk overeen met dat van Draco and the Seven Scales, maar daar stopt de gelijkenis niet. The Legend of Zelda: Link’s Awakening, een favoriet op de redactie, vormt voor beide spellen de grote inspiratiebron. Waar Draco de originele Game Boy-versie als basis neemt, kijkt Isle of Reveries overduidelijk naar de Game Boy Color-varianten. Beide spellen ogen daardoor als een klassiek Zelda-avontuur, al bevat de game van Desertcucco aanzienlijk meer kleur. En dat bevalt ons wel, die moderne Game Boy Color-games, aangezien we ook te spreken zijn of Gumball in Trick-or-Treat Land.

Is de wereld wel zo onschuldig?

In Isle of Reveries speel je als de uil Lief. Samen met een groep antropomorfe reizigers maak je een pelgrimstocht naar het mysterieuze Isle of Reveries. Legendes beweren dat dit eiland elke wens vervult, maar degenen die erheen reizen keren nooit meer terug. Wat verlangt Lief precies dat hij toch naar het eiland komt en wat speelt er werkelijk in dit gebied?

Het spel begint erg schattig dankzij de dierlijke personages en hun dialogen. Na de eerste kerker ontdek je echter dat het eiland alle voorgaande avonturiers vasthoudt of in geesten verandert. Is het Isle of Reveries wel wat het lijkt? Stap voor stap ontrafel je vervolgens een geschiedenis vol duistere details. Ondertussen leer je ook meer over het hoofdpersonage, waardoor de game al snel leunt op een melancholische toon. Het spel heeft daardoor duidelijk twee gezichten: schattig en somber.

Het spel barst van de creativiteit

Op het eiland struin je door verschillende biomes op zoek je constant naar de volgende kerker. Onderweg deal je met allerlei vijanden en puzzels — en zodra je die overwint, dan wacht er een grote uitdaging op je in de tempel. En zoals het een klassieke Zelda-like inmiddels betaamt kom je daar aan het einde een eindbaas tegen die op wat voor manier dan ook gebruikmaakt van bekende mechanics. Traditioneler dan dit krijg je het haast niet; het is haast alsof Nintendo zelf aan de knoppen zit.

Toch voelt Isle of Reveries, ondanks de overduidelijke inspiratiebron, erg uniek. Je ontvangt namelijk vaardigheden waarmee je uitdagingen op creatieve manieren oplost. Na een aansteker en zwaard vind je bijvoorbeeld een fee. Die knipoog naar Navi stuur je op een voorwerp af zodat je die vervolgens kunt klonen. Dit doet denken aan Echoes of Wisdom en levert gelukkig slimme puzzels op. Of neem de grijphaak en het wervelwindblad. Je zag ze ongetwijfeld in andere games, maar Desertcucco verwerkt ze op frisse manieren in Isle of Reveries. Zo kun je bommen of schilden afpakken met je haak, terwijl je met een wervelwind een standbeeld verplaatst (zodat je dat op een knop kunt plaatsen). Daarnaast kun je bijvoorbeeld met een vuurpijl een bosje op een afstand in de fik steken.

Blijven doorspelen beloont

En eerlijk is eerlijk: Isle of Reveries heeft die creatieve puzzels, invullingen en vaardigheden wel nodig. Ik heb namelijk meerdere keren overwogen de controller weg te leggen. Vooral het eiland zelf, buiten de tempels om, vereist stevig backtracken. Het ene moment vind je een item dat je aan de andere kant van de map nodig hebt, het volgende moment loop je rondjes omdat je een onopvallende zijweg mist. Dit veroorzaakt frustratie en soms zelfs wat tijdverlies. Later speel je afsnijwegen vrij, maar daar moet je wel eerst belanden. Een ander struikelblok vormt het springen. Gaten in de grond vragen om een precieze sprong, maar de hitbox reageert veel te gevoelig, waardoor je er al snel onbedoeld in valt. Het verpest de game niet, maar wekt wel lichte irritatie op.

Gelukkig heb ik doorgezet en heb ik daardoor mijn plezier kunnen terugvinden in latere kerkers en met vaardigheden die je mettertijd vrijspeelt. Ook het opbouwen van een dorp pakt goed uit. Met verzamelde materialen plaats je gebouwen in een bepaald gebied. Dat doe je niet alleen voor de leuk, aangezien je daarmee bonussen en uitdagingen ontgrendelt. Daarnaast zweven er over het eiland geesten van voorgaande pelgrims rond. Met je fee herstel je die slachtoffers naar hun oorspronkelijke vorm, waarna ze naar je dorp trekken en de boel lekker opfleuren. Het idee blijft simpel, maar zorgt voor een prettige afwisseling.

Isle of Reveries kopen?

Net als Draco and the Seven Scales steekt Isle of Reveries zijn Zelda-inspiratie niet onder stoelen of banken. Dat is helemaal prima. De gameplay voelt zeer traditioneel, maar zit verder goed in elkaar. Het valt vooral op dat de puzzels en vaardigheden creatief en vaak uniek zijn. Na al die jaren en tientallen Zelda-likes dacht ik de mogelijke combinaties wel te kennen, maar Desertcucco verrast me en scoort daarmee een sterk pluspunt.

Helaas verdwijnt het overzicht soms en werken de springsecties tegen, wat de game bij vlagen frustrerend maakt. Bijt je daar eenmaal doorheen, dan beloont de titel je met nieuwe ideeën en merk je dat het genieten terugkeert. Het debuut van Desertcucco is daarmee geen geslepen diamant, maar overtuigt absoluut en belooft een mooie toekomst voor de studio. Na deze pelgrimstocht kijk ik dan ook met interesse uit naar zijn volgende project.

De uitgever heeft ons een recensiecode opgestuurd. We hebben de game gespeeld op pc via de Steam Deck. Je kunt hem echter ook spelen op Nintendo Switch, Xbox en Playstation 4 en 5. Voor meer gamereviews kun je terecht in ons overzicht. Je kunt je daarnaast aanmelden voor onze Discord, waar we het over dit soort spellen en meer hebben.