Ayaneo Pocket S2 waggelt achter de concurrentie aan

Het merk Ayaneo staat op een kantelpunt – niet dat de Ayaneo Pocket S2 daarin per se een rol speelt of gaat spelen, maar de community lijkt zich meer te keren tegen de fabrikant. Dat heeft een aantal redenen. Niet alleen kondigt het bedrijf al nieuwe pc- en retrohandhelds aan voordat eerder gepresenteerde modellen verkrijgbaar of uitgerold zijn, ook schort het aan de klantenservice. Daarnaast steeds meer gamers de prijzen belachelijk die de toko rekent voor zijn producten. En ik kan me daar heel goed in vinden.

Wanneer er meerdere configuraties beschikbaar zijn van handhelds, dan kocht ik vaak de (op één na) duurste. Ik was van mening dat dit de beste review zou opleveren, maar op dat standpunt keer ik, mede door de absurde prijzen van Ayaneo, terug. Ook wanneer je wat goedkopere varianten koopt, kun je veel zeggen over de bouwkwaliteit en het comfort. Qua prestaties moet ik nu misschien wat meer kanttekeningen plaatsen, maar dan nog ben ik ervan overtuigd dat onze recensies niet tekortschieten.

Meer voor je geld

De nieuwe houding heeft effect gehad op de Ayaneo Pocket S2-versie die ik een paar maanden geleden via Indiegogo steunde. Of eigenlijk in de voorverkoop kocht, omdat Ayaneo een volwassen bedrijf is dat geen crowdfunding nodig zou moeten hebben om ideeën te realiseren, mijns inziens. Ik kocht de variant met 8 GB aan werkgeheugen en 128 GB aan interne opslagruimte. Wanneer je die configuratie koppelt aan de processor, een Snapdragon G3 Gen 3, dan is er genoeg ruimte voor een hoog emulatieniveau.

Daar waar ik medio 2024 ruim 700 euro kwijt was aan de eerste Ayaneo Pocket S, ben ik nu 377 euro exclusief extra kosten kwijt. Tel ik daar de verzendkosten (33 euro) en btw (80 euro) bovenop, dan staat het bedrag alsnog op 490 euro. Dat is alsnog niet mals – maar toch vergelijkbaar met wat ik aan de Ayn Odin 3 kwijt was. De processor is daar een generatie ouder, maar het werkgeheugen bedraagt 12 GB en de opslagruimte komt neer op 256 GB. Daardoor heb ik toch het idee daar meer voor mijn geld te krijgen.

Wat technisch gebrabbel

Of tenminste, dat beeld klopt niet helemaal. Niet alleen omdat de G3 Gen 3 een ander doel dient dan de 8 Elite, maar ook omdat de eerstgenoemde eerder een aangepaste versie is van de Snapdragon 8 Gen 3 die eind 2023 op de markt verscheen. De Snapdragon G3 Gen 3 mag dan wel nieuwer zijn en in die zin een generatie later dan de 8 Elite verschijnen, dat houdt niet in dat de chipset beter is dan de processor die je tegenkomt in allerlei high-end smartphones en – ik gooi hem er wederom in – de Ayn Odin 3-handheld.

Ik houd er niet van om heel technisch te schrijven als het om de ervaring van retrohandhelds gaat, maar dit soort gejongleer met chipsets dwingt me daar toch een beetje toe. Het grote verschil tussen de ‘normale’ processor van Qualcomm en de gamingvariant (de G-lijn), is dat de laatstgenoemde geoptimaliseerd is voor langdurige prestaties. De handheld wordt tijdens het gamen minder (snel) warm in vergelijking met smartphones en tablets, waardoor die het langer volhoudt op een hoger niveau te presteren.

Een beslissing die ik niet begrijp

Waarom Ayaneo echter structureel kiest voor de nieuwste gamingchipsets van Qualcomm, verbaast me keer op keer, als ik eerlijk ben. Ja, de langdurige prestaties en de minder snelle warmteontwikkeling zijn fijne eigenschappen, maar ik heb het idee dat dit de prijs ook onnodig opschroeft. Ik heb ook soms het vermoeden dat Ayaneo een deal met Qualcomm heeft om rond elke gaming-cpu een aparte handheld uit te brengen en daar nu een beetje aan vastzit. Dit lijkt me namelijk geen gezond businessmodel, zeker nu niet.

Maar goed, nu raak ik qua gedachtegang op een dwaalspoor. Niet dat ik dit heel gek vind, want de Ayaneo-producten maken om verschillende redenen dingen los bij mensen. Vandaar dat ik toch even de ruimte neem om wat meer achtergrondinformatie en mijn hypothese te delen. Vooral die laatste zegt niet zozeer iets over mijn ervaringen met de Ayaneo Pocket S2, het onderwerp van deze review, maar wel iets over de beleving van het merk. En in het verlengde ook een beetje hoe ik omga met de beoordeling hier.

Geen premium display

Maar zelfs wanneer ik de merkbeleving niet in acht neem en me puur focus op de prijskwaliteitverhouding, dan nog kom ik dingen tegen die me persoonlijk en misschien soms ook objectief gezien niet aanstaan. Als je bijna 500 euro betaalt voor een retrohandheld – en de context hier is dat de overige Pocket S2-modellen alleen maar duurder zijn – dan mag je bijvoorbeeld een fantastisch scherm verwachten, evenals analoge knuppels waar je probleemloos het gros van de 3d-games mee speelt.

Die conclusie trek ik nu niet. De Ayaneo Pocket S2 heeft een weliswaar lekker groot scherm, maar in plaats van oled krijg je te maken lcd. En dat doet wat af van de algemene kwaliteit. Ik denk dat steeds meer mensen gewend raken of zijn geraakt aan de beeldkwaliteit van oled-panelen (door hun smartphone of televisie) en dan mis je hier wel echt iets. Zo ogen de kleuren fletser dan op de Ayn Odin 3 en aan de zijkant zie je een duidelijke schaduwrand zitten. Dat straalt nou niet bepaald premium uit, eerlijk gezegd.

Kleine knuppels

Daarnaast vind ik de knuppels te klein. Dit is nog zo’n onderdeel waarvan ik niet snap dat Ayaneo daarbij blijft. De eerste Pocket S heeft tenminste nog grotere duimsteeltjes, maar sinds de Ayaneo Pocket Micro is het die sticks slecht gesteld. De Pocket Evo keert nog even terug naar betere knuppels, maar de Pocket DMG, Pocket DS en ook de Pocket Ace, die over het algemeen bevalt, hebben allemaal dezelfde analog sticks. Ik vind ze te klein voor mijn duimen en de draaicirkel voelt gevoelsmatig te beperkt.

Dat gezegd hebbende heb ik niet het idee dat die gevoelsmatig kleine draaicirkel echt effect heeft op mijn gameplay. Digitale personages laten zich immers nog altijd prettig bedienen. Het gaat hier echt om de tast van de tmr-sticks. Verder vind ik dat de twee binnenste schouderknoppen (LC en RC) te ver verwijderd zitten van de zijkant, waardoor ik er niet gemakkelijk bij kom tijdens het gamen. Ik heb ze derhalve dus ook niet gebruikt, omdat ik heel het apparaat moet verplaatsen om ze te bereiken.

Niet alleen kommer en kwel

De twee buitenste schouderknoppen vind ik een stuk beter, zeker in vergelijking met het eerste model. Destijds waren ze een beetje dun en zwak en nu voelen ze steviger en solide aan, zonder ook maar iets in te leveren aan feedback. En hoewel ik die op de Odin 3 prettig vind, vind ik deze versies eigenlijk een stuk beter. Ze lijken net wat boven de hardware te hangen, waardoor ze veel ruimte hebben om naar binnen te bewegen en heel fijn omhoog te veren. Ik denk niet dat ik ooit zo’n goede respons van schouderknoppen ervaren heb.

De trekkers en actieknoppen gooi ik even op één hoop, omdat mijn ervaring daarmee, ondanks de verschillende functies, best overeenkomt. Ze bieden namelijk allemaal een heel klein beetje weerstand aan. Niet genoeg om er last van te hebben (denk dus vooral niet dat ze stroef zijn), maar het is ook niet zo dat ze zich slap laten indrukken. En gelukkig is het ook niet zo dat de actieknoppen voorzien zijn van microschakelaars. De knoppen indrukken voelt daardoor old school en vertrouwd aan, precies zoals ik hebben wil.

Rechthoekige steen

Qua comfort neig ik sterk naar het ontwerp van de Odin 3. Die handheld ligt echt lekker in je hand en houdt rekening met de natuurlijke houding van je vingers, door rondingen te plaatsen op logische plekken. De Ayaneo Pocket S2 daarentegen is een soort platte, rechthoekige steen. Op zich vallen de hoek lekker in je handpalmen en rusten je vingers perfect op de ronde hoeken, maar voor de rest ervaar ik weinig tot geen comfort. Bij de eerste Pocket S had ik hier minder last van – maar die unit was nog een stuk compacter.

En als het gaat om de vierpuntdruktoets, dan blijf ik met gemengde gevoelens achter. Enerzijds vind ik de draaicirkel prettig: ik kan moeiteloos combo’s uitvoeren in vechtgames, zonder dat ik al te veel last heb van valse diagonalen in andere type spellen. Maar er zit een doorzichtige laag met plastic over de d-pad die ervoor zorgt dat die behoorlijk glad aanvoelt. Misschien dat die met wat verweer in de komende maanden wat stroever wordt, maar ook op dit onderdeel prefereer ik de aanpak van Ayn en daarmee de d-pad van de Odin 3.

Typische software-ervaring

Verder is het qua emulatieprestaties ook allemaal niet zo spannend. Je kunt moeiteloos emuleren op Wii U-niveau (en zelfs nog een generatie hoger, maar daar heb ik het verder niet over) en bijvoorbeeld PlayStation 2 op drie tot vier keer de oorspronkelijke resolutie draaien. Je moet dan nog wel even het prestatieprofiel aanpassen, maar dan pakt de Ayaneo Pocket S2 alles mooi op en kun je in volle 60 fps spelen. Datzelfde geldt voor Nintendo GameCube, Sega Saturn en Dreamcast en alles wat daarvoor uitkwam.

Tot slot kan Ayaneo nog wat leren als het gaat om de eigen ontwikkelde software. Ik vind de Ayaspace nog steeds onhandig en veel gedoe qua instellen, waardoor ik dat frontend eigenlijk niet wil gebruiken; ik gebruik of de standaard Android-indeling of een andere launcher (zoals EmulationStation of Daijishō). Over het snelle menu ben ik meer te spreken; je kunt vanaf de zijkant, net zoals op een Steam Deck, allerlei zaken aanpassen. Het prestatieprofiel, de led-verlichting en nog veel meer pas je hier gemakkelijk aan.

Ayaneo Pocket S2 kopen?

Tijdens het recensieproces heb ik de Ayaneo Pocket S2 veel vergeleken met de Ayn Odin 3. Gezien de prijs logisch; plus, ik denk dat veel lezers zich afvragen wat nou de betere handheld is. Op het gebied van comfort, display, knoppen, pookjes en prestaties vind ik de Odin 3 de betere handheld, terwijl de Pocket S2 fijnere schouderknoppen, een overzichtelijk snelmenu en een hogere schermresolutie heeft. Dat laatste had ik nog niet benoemd, maar met een resolutie van 2.560 bij 1.440 pixels scoort de S2 veel beter.

Je kunt games daadwerkelijk in een hogere resolutie dan 1080p afspelen, wat bij de Odin 3 niet mogelijk is. Vind je dat écht het belangrijkste, dan is de Odin 3 niet de beste keuze. Maar dit is één van de weinige unieke elementen aan de Ayaneo Pocket S2 en, wederom kijkende naar de prijs, dat vind ik vrij karig voor een apparaat waar je tenminste 500 euro aan kwijt bent. En hoewel ik zelden echt een uitspraak doe over wat je zou móeten kopen, kan ik daarom nu alleen maar roepen dat je de Ayaneo Pocket S2 beter overslaat.

Kom ook gezellig hangen in onze Discord! Voor meer handheldreviews kun je terecht in ons wekelijks groeiende overzicht.