Tokyo Xanadu speelt leentjebuur bij Persona, maar dat is niet erg

Vanwege de release van Kyoto Xanadu pak ik de in Nederland beschikbare voorlopers er even bij. Na Xanadu en Xanadu Next is het nu tijd voor het deel uit 2015: Tokyo Xanadu. Het spel verscheen oorspronkelijk op de Playstation Vita, maar kreeg twee jaar later een uitgebreide editie met de subtitel eX+. Naast een aantal gewenste aanpassingen kwam die versie uit op de Playstation 4, pc en twee jaar geleden ook op de Switch. Voor deze gelegenheid speel ik de pc-versie.

De Xanadu-reeks staat bekend om gameplay-experimenten en combineert vaak verschillende genre-elementen tot iets nieuws. De kern bleef al die jaren wel gelijk: een actie-rpg met een klassiek bumpsysteem. In Tokyo Xanadu gooit ontwikkelaar Nihon Falcom dat vechtsysteem echter overboord; je valt niet meer aan door simpelweg tegen vijanden aan te lopen. Daarnaast voegt de studio een sociale simlaag toe, waarin de invloed van de Persona-games duidelijk doorschemert. Is Tokyo Xanadu een simpele kloon van Atlus’ succesreeks of heeft de game een eigen karakter?

Een herkenbare situatie

Je volgt middelbare scholier Kou Tokisaka uit Morimiya City, een fictieve buitenwijk van Tokyo. Wanneer hij ’s avonds na zijn bijbaan naar huis loopt, ziet hij hoe een paar gasten een schoolgenoot lastigvallen. Kou schiet te hulp, maar zij blijkt zichzelf prima te redden. Toch gaat het mis. Opeens opent er een mysterieus portaal dat hen opslokt en naar de Eclipse transporteert. In die gevaarlijke dimensie vol monsters ontdekt Kou dat hij een wapen uit zijn eigen ziel kan oproepen. Samen met zijn klasgenoot besluit hij Morimiya City en haar inwoners te beschermen.

Het verhaal voelt erg Persona-achtig aan, zeker zodra blijkt dat hevige emoties de portalen openen. Vooral het derde en vierde deel van de geliefde Atlus-serie vertonen veel raakvlakken met Nihon Falcoms creatie. Bijster origineel is het niet; maar beter goed gejat, dan slecht bedacht. Gelukkig neigt het verhaal richting het einde meer naar de Trails of-games dan naar de formule van Persona. Verwacht dus genoeg oude mythes en een klassieke strijd tegen een naderend onheil.

Dag en nacht

Het spel verdeelt een dag over twee onderdelen: de sociale sim overdag en het vechten in de avond. Overdag ga je naar school en besteed je tijd aan je vrienden of bijbaantjes. In tegenstelling tot Persona kosten acties geen tijd, waardoor je onbeperkt de stad kunt verkennen. Voor de zijmissies gebruik je daarentegen speciale tickets. Hierdoor maak je bewuste keuzes, want je kunt niet alle opdrachten op één dag uitvoeren. Kou traint bovendien drie specifieke statistieken, wat veel overzichtelijker voelt dan bij de concurrent. Dit geeft aanzienlijk minder keuzestress.

Zodra je de relaties versterkt en de stad verkend hebt, schakelt het spel over naar de avond. Waar het overdag draait om het schoolleven, verschuift de focus ’s nachts naar het bovennatuurlijke. Je duikt de Eclipse in om hordes vijanden te verslaan en klasgenoten te redden. Stap voor stap bouw je zo een hecht team op. Tegelijkertijd ontdek je een mysterie rond geheime organisaties, historisch tegenspoed en een dreigend kwaad.

Realtime actie in de Eclipse

Waar Persona kiest voor turn-based gevechten, schotelt Tokyo Xanadu realtime actie voor. Zodra je in de kerkers oog in oog staat met een vijand, schakelt het spel niet over naar een apart gevechtsscherm. Je blijft in de omgeving en kunt meteen slagen uitdelen of een ontwijkactie uitvoeren. Dit verschil geeft de game een fijne dynamiek, al voelt het vechtsysteem net niet helemaal gepolijst aan. Maar mogelijk ben ik verwend geraakt aan de vloeiende actie van bijvoorbeeld Granblue Fantasy: Relink, waar weinig games aan kunnen toppen.

Naast de standaard aanvalsknop gebruik je drie speciale attacks: opgeladen versies en zowel afstand- als luchtaanvallen. Die vaardigheden verbruiken punten uit een balk die zichzelf opvult, waardoor je ze tactisch moet inzetten. De eX+-versie voegt daar nog een EX-vaardigheid aan toe. Zodra die meter volloopt, deel je een extreem krachtige genadeklap uit. Het is aan jou om die skills goed af te wisselen en aanvallen op het juiste moment te ontwijken om de overhand te krijgen.

Oppervlakkig ondanks de elementen

Een belangrijk onderdeel van de gevechten zijn de elementen. Elk personage en monster bezit een specifieke kracht, zoals vuur of wind. Net als in Pokémon zorgt dit principe voor een klassiek steen-papier-schaar-systeem. Wind is sterk tegen aarde, maar heeft een zwakte tegen vuur. Houd je hier geen rekening mee, dan maak je het jezelf lastig. Zodra je team groeit, kun je je op elk moment van strijder wisselen. Daarmee verander je niet alleen van vaardigheden, maar zet je direct het juiste element in.

Op papier vormen de ideeën een diepgaand gevechtsysteem; de praktijk valt helaas wat tegen. Al snel ram je wild op de knoppen in plaats van tactisch aan te vallen. Vijanden kunnen bovendien op elk willekeurig moment terugslaan tijdens jouw combo, zonder enige waarschuwing vooraf. Zo’n tegenaanval verbreekt je reeks en laat een nare nasmaak achter. De gameplay blijft vermakelijk, maar de ontwikkelaar laat hier wel kansen liggen als het gaat om balans. Want klappen ontvangen zonder een verdedigingsoptie voelt een beetje goedkoop.

Tokyo Xanadu kopen?

De vergelijking met Persona dringt zich voortdurend op. Ik snap heel goed waarom gamers Tokyo Xanadu de Persona van Nihon Falcom noemen. De reeks sloeg met dit deel een nieuwe richting in, maar leent inderdaad veel van de Atlus-succesformule. Gelukkig maakte de ontwikkelaar de sociale sim een stuk toegankelijker (en met minder druk) en kiest de studio voor een realtime vechtsysteem. Hierdoor voelt de titel wel degelijk als een op zichzelf staand avontuur en niet als een luie kloon.

Dat het vechtsysteem wat steekjes laat vallen, blijft jammer. Tokyo Xanadu beschikt weliswaar over de juiste onderdelen, maar toch overtuigt het vechten niet helemaal. Desondanks vermaak ik me er uitstekend mee en valt Tokyo Xanadu erg goed in de smaak. De balans tussen het stadsleven en de gevechten klopt, het verhaal blijft onderhoudend en de personages winnen je snel voor zich. Niet alleen maakt deze game het wachten op een nieuw Persona-deel minder moeilijk, ook maakt die mij enorm nieuwsgierig naar Kyoto Xanadu. De Europese release kan niet snel genoeg komen.

We hebben de game gespeeld op de pc, via Steam. Je kunt het spel ook spelen op Playstation Vita, Playstation 4 en Nintendo Switch.. De Switch-versie is onder meer te koop via Bol. Mocht je iets kopen via de affiliatelink, dan kan RetroReady daar een klein bedrag aan overhouden. Voor meer gamereviews kun je terecht in ons overzicht. Je kunt je daarnaast aanmelden voor onze Discord, waar we het over dit soort spellen en meer hebben.